Echt geen idee, als het via Nederland gaat, moet er dan geen BIG registratie zijn? 

Goedemorgen,

Harstikke bedankt voor jullie antwoorden en lieve woorden dat doet een mens goed.

Ik wil idd de psychische ondersteuning in mijn eigen taal, ik spreek vloeiend Frans maar de cultuurverschillen daar heb ik de grootste moeite mee. Er was een wereld van verschil in de medische consulten die ik in Nederland heb gehad en die in Frankrijk. Geen overbodige woorden nodig..en concrete afspraken...Gelijkwaardige gesprekken zijn hier helaas zeer moeilijk. Maar ook het zeer logge orgaan wat CHU heet....niet te vergeten de secretaresses die geen enkele medische know how hebben en absoluut niet proactief zijn...ik heb een aantal gesprekken gehad met een psycholoog maar het was zo ontzettend ouderwets/analytisch zonder praktische handgrepen dat ik er mee ben gestopt. Ieder land zo zijn regels en gebruiksaanwijzingen en als je die eenmaal kent komt het aha-moment waarom men elkaar zo behandelt...aha-momenten waarom mijn man (Frans) toen hij in Nederland woonde altijd ergens iets achter zocht en verontwaardigd reageerde op situaties. Pas na een jaar of 8 is hij de Nederlandse cultuur gaan begrijpen en reageerde hij niet overal meer op.... Frankrijk is een prachtig land, mijn kinderen zijn hier geboren, ik zou niet eens meer terug kunnen naar Nederland maar door ziekte en dit enorme traumatiserende parcours snap ik de mopperende Fransman steeds beter... Als ik mijn parcours vertel tegen een Fransman dan krijg ik steevast het antwoord "ça ne m'étonne pas". Familie in Nederland denkt dat ik overdrijf.... Niet alleen mbt mijn medische parcours maar ook mbt scholing.
Hoe vaak ik niet op school heb gezeten om een leraar te verzoeken niet te gillen tegen mijn kinderen?
Bij vergaderingen op school was ik altijd de enige die zijn mond open trok.
De Fransen zaten en ondergingen de vergadering. Net als kleine kinderen die graag moeten zijn.
Bij navraag blijkt dat ze dezelfde mening hebben als ik maar ze zeggen er niets van want er verandert toch niets.
In plaats daarvan zorgen ze voor een "dossier"waarin alles wordt vastgelegd en dit wordt dan eventueel gebruikt mbt een officiële instantie om de juf of meester te dwingen iets te veranderen.
Heel procedureel... en dan krijg je dus partijen die lijnrecht tegenover elkaar staan en niet meer naar elkaar luisteren.
Zo vaak meegemaakt...

Het lijkt op een klaagzang, Het is eigenlijk meer een constatering en hoe dan daar mee om te gaan en een weg in te vinden...in een ander land wonen en daar echt je leven hebben en deelnemen aan de maatschappij is heel iets anders dan als gepensioneerde of expat ergens wonen, geloof mij maar...en dan word je dus ziek...

Dus ja... psycholoog in mijn eigen taal, cultuur en vergoed want dat wordt het niet in Frankrijk.

Lang verhaal weer....

Fijne dag
vind ze, ondanks alles, nog steeds leuk hoor, de Fransen.


Ik heb me zo vaak moeten verdedigen mbt le 100% bijvoorbeeld omdat ze ervan uitgaan dat je dan een cas social bent en profiteert van het systeem.
Begrijpelijk hoor, er zijn er genoeg die dat doen en het verschil tussen werken voor le SMIC en thuis zitten met alle hulp die verkrijgbaar is....dat wekt frustratie...

Ik typ op mijn telefoon en dan valt de helft van de tekst weg...te snel op de verzendknop gedrukt...dus komt wellicht wat verwarrend over..