www.nederlanders.fr

Hét netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk

Eerlijk gezegd, heb ik wel eens gemengde gevoelens bij deze site gehad. Vaak heb ik me geërgerd aan mensen, die overal een mening over moesten hebben en de vaak niet ter zake doende reacties. Maar toch, toen ik hoorde, dat Frans er mee ging stoppen, kwam dat hard aan. Het is net, alsof een familie uit elkaar valt. Met broers en zussen kun je ook niet altijd even goed opschieten, maar het blijft natuurlijk wel familie! Ik kan de beslissing van Frans goed begrijpen, want het lijkt me allemaal heel veel werk. Ik hoop, dat er iemand is, die de moed heeft en in staat is om deze site voort te zetten! Van tijd tot tijd, mocht ik een verhaaltje op deze site plaatsen. Hier volgt er nog een, ik hoop, dat het niet het laatste is.

Frans Bedankt, het zal voor jou ook wel even wennen zijn. Veel geluk!

Bij ons in het dorp is een camping.Op een mooie zomeravond willen we daar nog wel eens op het terrasje gaan zitten. Het leuke van die plek is, dat je daar ‘s avonds, zo tussen zeven en acht uur, een stroom van mannen van verschillende nationaliteiten voorbij ziet komen met afwas teiltjes en/of kinderen in hun armen.Opvallend is dat die mannen, zonder uitzondering, een bepaalde houding aannemen. Zo van: "Voor mij is dit dagelijks werk", of: "Mijn vrouw doet dit het hele jaar, dus logisch dat ik ook een keer aan de beurt ben".Achter die façade schuilt vaak een onzekerheid waaruit blijkt, dat ze de emancipatiegolf niet helemaal zonder kleerscheuren te boven zijn gekomen. Door een achteloze houding aan te nemen en luchtig met hun afwas teiltje te zwaaien, proberen ze zo onopvallend mogelijk langs het terrasje te lopen.

Niet zelden heeft dit tot gevolg dat het vaatwerk op de grond klettert. Als er iets gebroken is, moet dat natuurlijk opgeruimd worden. En kan de betreffende man rekenen op, ongewild langdurige, aandacht en de nodige op- en aanmerkingen van de mensen op het terras.In het geval van kinderen ligt dat natuurlijk wel even anders. Die kun je natuurlijk moeilijk onopvallend meevoeren. Op weg naar de wasplaats is het dan ook zaak te laten zien, hoe leuk je wel met je kinderen bent. De 'kijk-mij-nou-toch-eens-leuk-bezig-zijn-vaders' zijn hier ruim vertegenwoordigd.In de verte zie je ze rustig aan komen lopen, maar zodra ze de aandacht van een meer koppig publiek op zich gericht weten, worden ze de leuke vaders. Ze gaan dan op luide toon gesprekken aan met hun peuter van drie jaar over een onderwerp, waarvoor toch minstens  het niveau van een middelbare schoolopleiding is vereist.Intussen kijken ze om zich heen of iedereen het wel hoort, of ze gaan wilde spelletjes met hun kind doen.

Het kind verandert dan in een vliegmachine; of de vader wordt een wild dier, dat het kind zogenaamd steeds wil bijten.Ook het rondslingeren aan de armpjes is heel gewild. Persoonlijk ben ik altijd bang, dat zo’n kind een armpje  wordt af gerukt . Dat schijnt gelukkig maar weinig voor te komen. Wat wel jammer is, is dat die kinderen in zo’n situatie vaak hun eigen vader vaak niet meer herkennen. En als die vreemde man je dan ook nog gaat wassen, is de boot pas echt aan. Een luid gekrijs breekt los, wat in die holle wasruimte nog extra versterkt wordt.Dit is meestal het moment waarop we tevreden naar huis terugkeren.

Wil je meer verhalen lezen, klik dan eens op: http://fransfrans-franseverhalen.blogspot.nl/

Je kunt ook mijn weblog bezoeken: http://www.fransfrans-fransnieuws.blogspot.nl/

Weergaven: 888

Tags: (Klik voor berichten in dezelfde rubriek) 20150523, Korte Verhalen

Reactie van Simon op 23 Mei 2015 op 12.56

In hoog opgeleide kringen noemen nederlanse vaders en moeders dit quality time om aan te geven dat ze het eigenlijk veel te druk hebben voor hun kindertjes maar als ze dan tijd vrij  maken dan is dat wel weer  quality time! Waarvan akte.

Reactie van Di Monica op 23 Mei 2015 op 13.21

Wij leerden de kinderen die afwas te doen....

Reactie van frans brugman op 23 Mei 2015 op 19.17

Beste Theodora en Edward, bedankt voor de complimenten. Edward, ik heb als fotograaf ruim 40 jaar voor verschillende damesbladen gefotografeerd, en ook af en toe een stukje geschreven. Dat houdt wel in, dat je met verschillende opdrachtgevers te maken hebt, naar wiens wensen je moet richten. Sinds een paar jaar voel ik me vrij en kan ik eindelijk doen wat ik zelf wil en belangrijk vind. Dat wil ik graag zo houden. Dat neemt niet weg, dat als iemand mij zou benaderen, ik daar zeker over na zou denken. In dat geval, zou ik zeker weten, dat mijn eenvoudige stukjes over "ogenschijnlijk" simpele onderwerpen gewaardeerd worden.

Hieronder is plaats voor een reactie. Blijf bij het onderwerp. Wees constructief en vriendelijk. Uw kennis en ervaring worden op prijs gesteld.

Bent u de plaatser van dit bericht? Reageer dan ajb op de gegeven reacties en adviezen. Het kan geen kwaad om mensen te bedanken voor hun welgemeende reacties. Onze huisregels ...

Je moet lid zijn van www.nederlanders.fr om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van www.nederlanders.fr

-

Google advertenties

© 2019   Gemaakt door: Anton Noë (beheerder).   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden