www.nederlanders.fr

Hét netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk

Wij hebben een hele lieve, sympathieke werkster. Een alleenstaande vrouw zonder kinderen met een verleden dat niet helemaal gelopen is zoals ze gewenst had, maar evengoed altijd zeer goedlachs. Ze werkt zo ongeveer bij iedereen in het dorp en weet dus ook nagenoeg alle gebeurtenissen, roddels en sterfgevallen. 

Ze houdt alleen niet zo van poetsen.

Ze vouwt liever de droge was op die in de diverse wasmanden door het huis verspreid staan en ruimt de afwasmachine uit. Het is daarna altijd even zoeken naar de kopjes, borden en bestek in alle kasten, maar wij hoeven één dag in de week niet zelf de machine uit te ruimen. De vloeren worden, daar waar ze het meest in het zicht zijn, gestofzuigd en vervolgens met een zwabber en koud water uit de fontein bewerkt. Bovendien zijn elke dinsdag als zij is geweest alle bedden hotel-achtig strak opgemaakt. De rest van de week liggen de lakens en dekens opgefrommeld aan het voeteneind, wat overigens heel gezond schijnt te zijn ter voorkoming van bedmijten en dat soort beestjes, maar op dinsdagavond stappen wij allemaal in een keurig strak bed. Dat je dan bij het plegen van de avondplas nog steeds aan de wc-bril blijft plakken is jammer, maar ja, ze kan natuurlijk niet alles in die 3 uurtjes.

Ik heb in het begin wel eens voorzichtig gepoogd enige sturing te geven aan haar werkzaamheden, door bijvoorbeeld aan te geven dat schone toiletten wel boven aan mijn verlanglijstje staan en dat ze misschien eens kon proberen de vloeren met warm water en zeep te dweilen. Dat hielp! Die dag blonken alle vloeren ons tegemoet en werden beide toiletten schoon en fris door haar achter gelaten. De week erna werd de emmer gewoon weer bij de fontein gevuld en kregen de wc's al naar gelang haar humeur, wel of niet een beurt. 

Het is toch al met enige gêne dat ik iemand betaal om mijn viezigheid weg te poetsen, laat staan dat ik haar elke week weer opnieuw durf te vragen de toiletten te boenen. Dat doe ik dus ook niet, ik haal zelf af en toe wel een doekje over de bril. Ondertussen heb ik wel elke week 3 uur gratis conversatielessen Frans, want converseren kan ze als de beste. Bovendien weet ik nu precies wat er allemaal in het dorp gaande is.

Gisteren was ze tijdens het uitruimen van de afwasmachine mijn jongste zoon aan het vermaken met haar verhalen, toen ze in alle uitbundigheid een bord uit haar handen liet kletteren. Geschrokken bleef ze ons overladen met verontschuldigingen, zelfs nog nadat ik haar allang had gerustgesteld dat het helemaal niet erg was, dat er bij ons dagelijks borden of glazen tegen de grond gaan. Toen de rust in de keuken weer een beetje was teruggekeerd en zoon zich wederom op zijn thuisschool aan de keukentafel kon richten, hoorden wij opeens een enorme dreun boven ons, gevolgd door een heleboel Franse woorden die je op een conventionele conversatieles nooit zou leren.

Dochters passpiegel die losjes tegen de muur aangeleund stond was door het snoer van de stofzuiger langzaam onderuit getrokken en in duizenden stukjes tegen de tegelvloer gesmakt. Onze arme werkster wist niet waar ze het zoeken moest van ellende, het was duidelijk haar dag niet. Nadat ze de rotzooi weer bij elkaar had geveegd en voor de show her en der nog een beetje met een doekje had gewapperd kon ze eindelijk naar huis. 

Tijdens het afmaken van het noodzakelijke poetswerk die avond, dat was er in alle consternatie niet erg van gekomen, bedacht ik mij dat er geen haar op mijn hoofd een andere hulp zou willen. Ze is gezellig, geestig, aandoenlijk en erg aardig en we houden allemaal steeds meer van haar. ‘Schoon’ is een relatief begrip, zullen we maar zeggen en scherven brengen geluk. Hoewel … van een spiegel?

Dat kan er ook nog wel bij.

Weergaven: 1861

Tags: (Klik voor berichten in dezelfde rubriek) 20181128, Korte Verhalen, Kunst en Cultuur

Reactie van El Burro Català op 30 November 2018 op 21.27

Klopt, Wilna, bouw en staat van huizen verschilden per straat. Zo waren de huizen in de Brederodestraat veel ruimer van opzet dan de huizen in bijvoorbeeld de Kanaalstraat. In afstand lagen beide straten nog geen 150 meter van elkaar verwijderd. En dan de Helmersbuurt, ook Oud West. Hoe dichter bij het Vondelpark, hoe chiquer. Rond de Overtoom begon het 'Gouden Randje'.

Piet, 'halve woningen': twee bedsteden en een aanrecht. WC was buiten. Vrienden van mij woonden in zo'n 'halve woning', in de Marnixstraat. Toen erg geliefd bij studenten natuurlijk. Die woningen zijn nu allemaal verbouwd tot luxe wooneenheden.

Reactie van Piet van Wilpen op 1 December 2018 op 8.36

Sorry Dorine dat de reacties niet meer over jouw verhaal of werkster gaan!
Als je dit erg vindt, laten blijken svp.

El Burro, de halve woningen waren in feite hele, maar kleine, exemplaren. 
Zelf heb ik ook nog 6 jaar in zo'n hok moeten wonen. Met 2 kleine kinderen.
Er zat toen niets anders op dan te verhuizen naar buiten Amsterdam. Lees: Purmerend.
Ook nog met een wachttijd van 10 maanden.

De WC was meestal in het trappenhuis gesitueerd, maar je had ook woningen met WC in de keuken.
Met een deur die uit 2 delen bestond.
Het kleine deel zorgde dus voor meer ruimte. Bij binnenkomst klapte je dat stuk open en met een haakje aan het kozijn.
In feite had je dus een kier van een 30 cm.

Reactie van Dorine van der Marel op 1 December 2018 op 9.25

Nee hoor Piet, helemaal geen problemen mee. Leuk juist. Waar een niet-poetsende werkster al niet toe kan leiden. Ik ben zelf opgegroeid in een rijtjeshuis in Amstelveen. Heel ander verhaal. Dus ik lees op afstand met veel plezier mee.

Reactie van Theodora Besse op 1 December 2018 op 11.25


Van de Borgerstraat herinner ik me vrijwel niets meer. Tijdens en na de oorlog kwam ik er bij m'n grootmoeder op bezoek. Ze woonde niet ver van de Jan Pieter Heijestraat, richting Nicolaas Beetsstraat.

Ik herinner me alleen nog dat in de hongerwinter (1944) al het hout uit het trappenhuis was gesloopt. M'n oma woonde op tweehoog. De voordeur ontbrak, evenals de vloer erachter. Er liepen alleen nog enkele planken naar de trap. Maar daarvan ontbraken de twee onderste treden, zodat mijn moeder me moest optillen en zelf een enorme stap moest nemen om naar boven te kunnen.

Zowel onder de trap als ernaast keek je zo op het zand en de stenen en het water dat overal tussendoor liep. Er hing een afgrijselijke rioolstank, dus waarschijnlijk was ook de rioolbuis gebroken. Na de oorlog is dat allemaal zo goed en zo kwaad als het ging gerepareerd. Maar het bleven oude huizen. Opa en oma woonden er en ze hadden ook nog een zieke broer van oma in huis. Naast de keuken was de smalle veranda. Toch een buiten. De wc was een ongelooflijk klein donker hokje in het gangetje naar het trappenhuis. Je moest de deur op een kier laten staan voor het licht en ook omdat je anders met je knieën tegen de deur aan kwam. Closetpapier bestond uit een aantal door oma van een krant gescheurde stukjes papier, waarin ze een gat had gemaakt. Door dat gat had ze een touwtje gehaald, dat aan een spijker aan de deur hing.

Nadat de broer in een verpleeghuis was opgenomen kregen opa en oma in de jaren zestig een lichte benedenwoning in Slotermeer aangeboden. De dag nadat ze waren verhuisd viel in de keuken een keukenkastje van de muur. Dat gaf zo'n enorme klap dat opa van schrik een hartaanval kreeg. De volgende dag overleed hij. Ja, dat waren nog eens tijden...

Reactie van Piet van Wilpen op 1 December 2018 op 13.02

Een ongelooflijk ongezonde bende, Theodora. Maar de huur was daar ook naar.
Voor het hok waarin wij met z'n viertjes woonden betaalde ik 4,5 florijn per week.
Bij zwaar verkeer, rammelde de enkelglas ramen en overal waar je liep krakende planken.
Over en weer kon je waarnemen hoe het met de huwelijkse staat ging.

Ik heb mijn oude bovenbuurvrouw de schrik van haar leven bezorgd.
Zij was slecht ter been, zeer langzaam en bijna onvoorstelbaar dat ik haar nooit de trap op hoorde komen.
Toilet op de gang en ja als jongeling droeg je geen nachtgewaad.
Gelukkig draaide de deur richting trapgat, anders was ze van schrik naar beneden gedonderd.
Vanaf die dag gebruikte ze een wandelstok. Dan kon iedereen haar horen aankomen.

Hieronder is plaats voor een reactie. Blijf bij het onderwerp. Wees constructief en vriendelijk. Uw kennis en ervaring worden op prijs gesteld.

Bent u de plaatser van dit bericht? Reageer dan ajb op de gegeven reacties en adviezen. Het kan geen kwaad om mensen te bedanken voor hun welgemeende reacties. Onze huisregels ...

Je moet lid zijn van www.nederlanders.fr om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van www.nederlanders.fr

-

Google advertenties

© 2019   Gemaakt door: Anton Noë, beheerder en gastheer.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden