NEDERLANDERS.FR

Hét netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk

Wij wonen nu bijna twee jaar in Frankrijk. Op latere leeftijd (66 en 74 jaar) de bewuste keuze daarvoor gemaakt. We waren Nederland 'zat'.
In Nederland altijd actief geweest. In de politiek, in het dierenwelzijn, druk met een eigen bedrijf en een dienstverband in de 'moeilijke' sociale sector.
Wij zochten dus in Frankrijk nou niet direct een plek om ons te storten in het Verenigings- of dorpsleven voor de contacten. Los van de handicap dat wij de Franse taal onvoldoende beheersen.

Wonen op het platteland dichtbij een leuk dorp.
Staan inmiddels bekend als de 'jardiniers à 7h du matin dans le jardin'. Bij de Boulanger hoeven we geen brood te reserveren want die weet dat de 'Kepner' altijd wordt opgehaald en de buren die minstens 500 meter verderop wonen zetten de auto stil, om te groeten en een babbel te maken.
Kopen bewust in de 'kleine' dorpswinkel een aantal artikelen om er vooral aan bij te dragen dat deze winkel kan blijven bestaan.
Marianne volgt in een groep een weefcursus en ik? Kom nog steeds tijd te kort.
Gisterenavond werd er op de deur geklopt, denk dat is de buurman en roep: "entrer" en een medewerker van de vuilnisophaaldienst staat midden in de kamer met de kalender voor 2019 in zijn hand.
De bijdrage hadden wij al klaar liggen.
Zie hem denken: 'Raar volk die Nederlanders''.
Kortom, wij voelen ons zeer gelukkig met ons besluit, hoe die zich ontwikkelt en passen ons aan .

Marianne, mijn steun, trots en toeverlaat, is lid van een ander forum actief door en voor Nederlanders in Frankrijk.
Geheel onverwachts kreeg zij in de afgelopen week een bericht van een medelid.
Die schreef dat zij had gelezen dat Marianne in de buurt woont en dat zij, de schrijfster dus, graag eens nader in kontakt wilde komen. Zij gaf een paar argumenten die, u zult dat respecteren, ik hier onvermeld laat. Maar het was leuk, oprecht, spontaan en het was duidelijk dat eenzaamheid een mogelijke rol speelt.
De reactie van Marianne was direct aansluitend, positief en laten we wat afspreken.
Nu een flink aantal dagen verder heeft zij nog geen enkel tegenbericht vernomen.

Dat bracht mij tot de overdenking of dit exemplarisch is voor de 'tijd van het jaar' of dat het vaker voorkomt in Frankrijk onder Nederlanders.
Gebruik de zoekfunctie op deze website en daar komt alleen een artikel van Henri Bik LINK uit 2014 naar voren als resultaat waarin het ontwikkelen van de sociale kontakten aan de orde wordt gesteld.
Maar dit artikel gaf niet direct antwoord op de vraag of er 'eenzaamheid is onder Nederlanders in Frankrijk' en wij zijn daar wel nieuwsgierig naar.

Weergaven: 1765

Rubrieken,klik voor meer berichten in dezelfde rubriek

20181124, Contact Gezocht

Reactie van van Gaalen op 24 November 2018 op 11.26
Ik woon nu zo wat 20 jaar in Frankrijk waarvan ik nu 8 jaar weduwe ben. Wij wilden ook heel graag de drukte ontvluchten van het hectische Nederland. Het was een openbaring, de rust, de vrijheid, en de natuur. Je stapt de deur uit en je staat in het bos. Het nadeel is dat, als je weer alleen komt te staan, je toch heel erg terug geworpen wordt op je zelf. Familie en kinderen in Nederland en dan is het moeilijk om weer je draai te vinden, ook al hadden we in de loop van de jaren aardig wat kennissen en een paar vrienden opgedaan. De winter is het seizoen waar ik altijd heel erg tegen op zie. Alles valt stil, de visite is vertrokken en je moet je tijd weer zien te vullen. Je merkt dan, hoe fijn het was zo lang je elkaar nog hebt. Als je wel eens in een dip zat dan help je elkaar er weer boven op. Nu moet je het allemaal zelf zien te rooien. Ik maak meestal een plan wat ik kan gaan doen om de tijd te doden zoals een kamer witten, verven, opnieuw indelen enz. , ik wandel veel, ik hou van lezen, wat vrienden bezoeken maar er blijf nog genoeg tijd over waarvan ik denk, wat zal ik nu eens gaan doen! Vooral rond de kerst mis ik mijn familie en mijn kinderen en kleinkinderen. Dan zie ik om me heen al die mensen die nog wel hun man of vrouw hebben. Ze kunnen zich niet voorstellen hoe het is om weer alleen te zijn, daar stond ik zelf ook niet bij stil totdat het je zelf overkomt. En toch kan ik, nog, niet terug gaan naar Nederland. Wij hebben het hier altijd zo fijn gehad en zo lang ik nog gezond ben en de nodige energie heb, ben ik niet bereid om terug te gaan. Ja ik voel me eenzaam in de winter en kijk elk jaar weer halsreikend uit naar de lente. Ik denk ook wel, doordat ik in een gehucht woon waar weinig of niks te doen is, dat dat bijdraagt aan de eenzaamheid en ook de beperkte financiele mogelijkheden . Je kunt niet voortdurend naar je vrienden lopen, je moet toch je zelf zien te vermaken. Maar zoals ik al zei, er komt altijd weer een lente en daar verheug ik me op.
Reactie van Ingrid op 24 November 2018 op 12.30

Deelnemen aan het verenigingsleven. Dat werkt echt goed.  

Reactie van Matty Willigenburg op 24 November 2018 op 16.37
Geen last van eenzaamheid. Woon al ruim 10 jaar (alleen) op het platteland in Frankrijk (Luberon) en kom tijd te kort. Lid van verenigingen, vrienden hier, vrienden over uit NL, volop terrasjes in zomer en winter waar ik al heel wat mensen heb leren kennen. Rijk cultureel leven. Vereenzaming zit in mensen zelf en heeft volgens mij erg weinig met streek of plaats te maken.
Reactie van El Burro Català op 25 November 2018 op 17.35

Ha mevrouw (neem ik aan)@van Gaalen,

Verschillende keren nu heb ik uw reactie gelezen. Het grijpt mij aan, ik word er haast droevig van. Is er niemand in de Dordogne die in de wintermaanden af en toe bij u langs komt? Er wonen toch zat Nederlanders en Belgen daar? Even koffie drinken, een borreltje, een wandeling? Ik woon te ver van u vandaan om 'zomaar even' bij u langs te gaan. Als u wilt haal ik u op. Lekker een dag of twee, drie heel ergens anders zijn, bij ons in de Roussillon. En ik breng u ook weer terug. Natuurlijk.

Reactie van Susan op 25 November 2018 op 18.14

nou El Burro Català gelukkig breng je mevrouw v Gaalen  ook weer thuis hoeft ze niet te liften alhoewel misschien komt ze een leuke man tegen met of zonder geel vestje . gut ja achterin de auto ligt dat ding nog ergens.

hoe was het ook alweer Willemientje eenzaam maar niet alleen, nou ik ben alleen maar bepaald niet eenzaam.het zomerseizoen is weer voorbij iedereen heeft het wel naar de zin gehad en mijn huisje was zoals  sinds 15 jaar aardig bezet ondanks het geschuifel mijnerzijds vanwege achteraf bleek een versleten heup.

ja en dan de winter ik ben al 9 jaar "alleen" maar wat een genot heerlijk je eigen gang gaan nu ff met 2 krukken maar allee dat gaat ook weer voorbij , zalig rommelen door je huis , lezen wanneer je wilt, koken eten alles in eigen tempo en als je zin hebt om 16 uur gewoon een glaasje wijn

muziek de vogels, m'n hondje gewoon genieten , geen bezoek of voordien bellen en als ik geen zin heb neem ik niet op.

het seizoen begint weer in mei/juni en dan sta ik weer klaar voor de gasten en het zwembad is weer prêt à plonger.

Reactie van El Burro Català op 25 November 2018 op 18.31

Welnu, Susan, ik heb er ook geen enkele moeite mee alleen te zijn! Integendeel. Vorige kerst was ik ook weer eens alleen: mijn echtgenote en (dit keer 1) kind vonden dat zij verplichtingen hadden t.a.v de familie. Ik heb wederom een zalige tijd beleefd. Deze kerst blijft mijn echtgenote thuis. Oeff, jammer. Vaak reis ik ook alleen. Gewoon. Om alleen te zijn. Ik pak mijn gele busje en rij rond. Rond, door het Franse land, naar NL, naar weet ik veel. En jij weet, Susan, bij jou kom ik ook eens langs! Dan mag dat glaasje wijn al om 12h. Kom ik heeel kort hoor. Zodat jij en ik weer alleen kunnen zijn.

Geel hesje? Verstopt.

Reactie van Piet van Wilpen op 25 November 2018 op 18.49

Dankjewel voor de aansporing El Burro! Stuur mevrouw van Gaalen een vriendschapsverzoek.

Reactie van martin Wierink op 26 November 2018 op 22.15

Wij zitten nog maar relatief kort (3 jaar) in Frankrijk. Wij hebben om ons heen wel degelijk eenzaamheid geconstateerd. Overlijden van partner in den vreemde komt bijvoorbeeld dubbel hard aan. Men wil dan soms terug naar eigen vertrouwde omgeving, heel begrijpelijk, maar dit is dan om financieele redenen niet meer of zeer moeilijk haalbaar. Ook heeft men soms te weinig geinvesteerd in taalkennis en het opbouwen van een sociaal netwerk. Gelukkig zijn er ook tal van landgenoten en organisaties die wel degelijk naar de medemens omkijken. Ook de Franse inwoners in onze omgeving zijn zeer vriendelijk en behulpzaam. Toch denk ik dat je goed moet overdenken dat ouder worden in het buitenland, althans volgens mij, moeilijker is dan in je moederland. 

Reactie van Wilma Duijvestijn-Baljeu op 28 November 2018 op 12.07
Dag allemaal,
Ik probeer altijd in mogelijkheden te denken. Wij hebben destijds via nederlanders.fr een oproepje gedaan om een eetclub op te richten, en met succes. Zo hebben we leuke koppels leren kennen en van het één komt vaak het ander. Denk eens aan een leesclub, wandelclub, koffie- of theekransje etc. Al realiseer ik me heel goed dat wanneer je ouder bent, minder mobiel of iets dergelijks verplaatsen lastiger kan zijn. Maar vaak verbaas je je erover hoeveel Nederlanders er toch bij je in de buurt wonen. Succes ermee !

Hieronder is plaats voor een reactie

  • Blijf bij het onderwerp.
  • Wees constructief en vriendelijk.
  • Uw kennis en ervaring worden op prijs gesteld.

Onze huisregels ...

Bent u de plaatser van dit bericht? Reageer dan ajb op de gegeven reacties en adviezen.


Je moet lid zijn van NEDERLANDERS.FR om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van NEDERLANDERS.FR

-

Google advertenties

© 2019   Gemaakt door: Anton Noë, beheerder en gastheer.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden

Anton Noë ...