NEDERLANDERS.FR

Hét netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk

©Ludique le Vert (61) – Op het Verkeerde Pad

“Marie est mort.” verzuchtte Alain terwijl hij zich een fors glas bier inschonk en oververmoeid op een wrak stoeltje tegenover me aan zijn keukentafel ineen zeeg. Alsof hij het mens zojuist eigenhandig ter aarde had besteld. In zijn eentje.
“Marie?” echode ik niet wetend wie nu in vredesnaam Marie weer was. Ik had geen flauw idee.
“Mort!” benadrukte hij nors vanonder zijn dikke, van bierschuim doordrenkte, hangsnor.
Ik voelde wel dat het een gedane zaak was.
“C'est la vie.” zei ik dus. Dat roepen ze hier wel meer.
“Marcel verkoopt de boerderij.” baste Alain geheimzinnig, zette zijn glas met een dreun op de tafel en zweeg. Zijn mededeling betrof een kennelijk nog vers en delicaat streekgeheim.
Ik keek moeilijk. Ik zag namelijk geen enkel verband tussen onze nog relatief jonge en levenslustige veeboerbuurtgenoot Marcel en ene Marie die behalve mij onbekend nu ook wijlen was.
“Hij heeft het ooit van haar gekocht.” lichtte Alain ietwat knorrig toe. “Boeren hebben nou eenmaal behoefte aan extra grond en stallen, niet aan huizen. Marie kon er dus tot haar dood blijven wonen.”
Tja, nóg langer leek ook mij tamelijk zinloos of op z'n minst hoogst ongebruikelijk.
“Ah!” ontwaakte ik uit mijn maagdelijke onwetendheid. “Je bedoelt die boerderij in het dal achter ons?!”
Alain knikte instemmend en zweeg veelbetekenend. Alsof er nou wel genoeg woorden aan vuil waren gemaakt. Men deed er nu verder maar liever het zwijgen aan toe.
“Ik ben er nooit geweest.” verbrak ik ietwat verontschuldigend de stilte. “Ik ken het niet.”
Alain haalde onverschillig zijn schouders op. Het zal de beste man toch ook waarachtig worst wezen of ik daar nu wel of niet ooit ben geweest. Onzinnig gekakel. Het doet er niet toe.
We namen vriendschappelijk afscheid en ik kuierde gemoedelijk huiswaarts.
“Marie is zaliger.” meldde ik bij thuiskomst. Lief stond bovenop de keukentafel met een kloofbijl, hoog boven het verhitte hoofd geheven, kweeperen op het hakblok te splijten.
“Ach gossie,” verzuchtte ze getroffen indalend, “Marie van de boerderij in het dal hierachter?”
“Ja. Marcel zet het te koop.” vatte ik het nieuws kort en bondig samen.
“Ach gossiepossie.” prevelde Lief droefgeestig met de bijl in haar knuisten onder de kin geklemd een traantje wegpinkend.
“Mijn dróómplek.” verzuchtte ze dan ineens diep van onderuit de lendenen en met een verzaligde en hemelse blik op het schrootjesplafond boven onze hoofden.
“Wàt, het kerkhof?!” informeerde ik onthutst. Somtijds ontgaat me de precieze samenhang van Liefs verbale potpourri .
“Nee, die boerderij van Marie!” lichtte ze me gedreven toe. “Die PLEK daar! Een DRÓÓMPLEK, MIJN droomplek! ALTIJD al geweest!” zwijmelde ze rossig voort.
Ik voelde heel vaag, ergens diep in de verte, een buitje opkomen. Nattigheid!
“IN EEN DÁL?! Lief, een dal is een kille zompige leefkuil.” brieste ik onomwonden. Ik wind er geen doekjes om. Mooie woorden zijn niet waar en ware woorden zijn niet mooi. Zo zie ik dat.
Afijn, met deze ruwe schets hoopte ik op een herbezinning bij mijn kwijlende wederhelft.
“Zó prachtig! Schitterend uitzicht! Midden in de vrije natuur, helemaal privé en geen sterveling om je heen. Je kunt er in je blote troelala de Sirtaki dansen!” neuzelde Lief romantisch voort met dromerige oogjes ronddobberend op een roze wolk.
Ik kreeg angst aanjagende visioenen van 'TE KOOP' borden en talloze verhuisdozen. Als Lief eenmaal iets in haar lieftallige bol heeft..?! Tijd voor een corrigerende linkse. Ik haalde talig uit.
“Een droom?! Een NÁCHTMERRIE zul je bedoelen! Moederziel alleen, eenzaam en verlaten aan het muffe eind van een morsdood lopende piste. En ja, inderdaad, geen STERVELING te bekennen! Geen levende ziel! De laatste is NÉT begraven.” trachtte ik de put nu definitief te dempen.
“Kom op Ludique, we gaan metéén kijken!” juichte Lief mijn tirade negerend en smeet de bijl met alle kracht pardoes het tafelblad in waarop het langdurig rechtop bleef staan vibreren.
Afijn, wij er naartoe. Lief fris, fruitig en lichtvoetig, ik met kramp in de kuiten. Pakweg halverwege die dooie weg kwamen we een kalf tegen. Niet in de sappig groene weide, zoals het een welopgevoed kalf betaamt, maar vrolijk voort trippelend op het brokkelig asfalt. Ongewoon en tóch ongebruikelijk wou ik maar zeggen.
“Wacht hier,” gebood Lief me, “dan loop ik wel even naar Marcel om hem te waarschuwen.”
Ik wachtte braaf terwijl ze moeizaam het onbegaanbare pad richting Marcel besteeg. De brave borst boert namelijk hogerop.
Een kwartier later zag ik een wit bestelautootje in een onstuimige wolk van stof de doodlopende weg afstuiven. Het ding stopte bruusk onder mijn neus. Het was Marcel zelf. Lief passagierde aan zijn zijde.
“Dat kalf is helemaal niet van Marcel.” meldde Lief me gedecideerd. Alsof ik dat had kunnen weten.
“We gaan nú naar de boerderij van Marie.” vervolgde ze. “Marcel wil het ons graag laten zien. Ik heb gezegd dat wij wel belangstelling hebben. Kom jij ook?”
“Wij? Belangstelling?!” blafte ik hoogst verbouwereerd terwijl Marcel zijn wagentje driftig de sporen gaf om de laatste honderd meters naar de ontzielde stulp van Marie af te leggen.
Ik stuiterde er stof, gras en gruis snuivend achteraan.
Bij aankomst trof ik Marcel en Lief druk kwetterend voor het huis aan en zag ik hoe zijn zoon Leon zich, gelijk met twee bolle wollen schapen en een vale hond, uit het benepen ruim van het bestelwagentje trachtte te persen.
Aldus vormde zich een bizar gezelschap in de aanschouwing van het onroerend boerengoed.
De schuur toonde zich werkelijk bespottelijk groot. Maar, met massief aangebouwd kippenverblijf én geheel omheinde ren, dát dan weer wel.
“Geweldig! Daar kunnen onze kippen dan meteen in!” kraaide Lief dol enthousiast.
Ikzelf zag dat niet direct als een sterk aankoopargument.
Op het erf nog meer boerenbouwwerken. Stallen, stalletjes, een broodoven, overkappingen, hangars en hangaartjes, een garage met een belegen Renault, een schuur en schuurtjes, een waterput en een fris klaterende bron met wasplaats.
Zelf zag ik vooral werk. Héél veel werk! Bérgen werk! Die hele zooi weer overeind zetten gaat jaren en bakken vol geld kosten. Ik ben bouwvakker noch bankier.
'Daar loop je op leeg, Ludique!' zo vatte een goede vrind het later eens pakkend voor me samen.
“Schitterend, echt MIJN droomplek!” kirde Lief hulpeloos verliefd.
“En het woonhuis?” vroeg ik. Leek me toch ook niet onbelangrijk.
“Verzegeld! Daar kunnen we voorlopig niet naar binnen.” wist ze.
“Alle spullen van Marie staan er nog in.” lichtte Marcel toe. “De notaris speurt nog naar eventuele erfgenamen. Dat kan nog wel een paar maanden duren.”
“Kortom, we kunnen er niet in.” concludeerde ik narrig.
“Nou ja, maakt niet uit,” straalde Lief laconiek, “wat vind je ervan? Is het niet prachtig?”.
“Eh ja..,” murmelde ik angstvallig, “de plek is prachtig.”
“Precies, dát bedoel ik!” kaatste Lief krachtdadig. “Vraag jij eens even aan Marcel wat ie er voor wil hebben. Je weet wel, geldzaken en onderhandelingen, dat is mannenwerk!
“Wat vraag je er voor?” vroeg ik onze goede vrind plompverloren.
Fransen spreken ongaarne over geld. Het brengt hen in verlegenheid.
“Nou..,” begon Marcel ongemakkelijk, “als ik dit verkoop, moet ik een nieuwe schuur laten bouwen. Daar hangt wel een prijskaartje aan. En dát nu is mijn vraagprijs.”
“Helder,” zei ik, “en wat is die prijs dan zo ongeveer pak 'm beet min of meer bij benadering?”
Hij noemde een rond bedrag met schappelijk afrondende marges naar boven en beneden.
“Heel schappelijk!” juichte Lief roekeloos.
“We denken erover na, Marcel.” zei ik afrondend.
We namen afscheid en kuierden huiswaarts.
“Prachtplek!” benadrukte Lief nogmaals, “Ik zou het wel willen hebben. Heb je dat uitzicht gezien?”
Ik had meer oog voor het vooruitzicht. 'Te Koop' borden, honderden verhuisdozen en massa's werk.
“En niet duur!” ratelde Lief voort. “Dat is zomaar verkocht! We moeten een bod doen Ludique!”
“We hebben het woonhuis zelf nog niet eens gezien en...,” begon ik.
“Je moet nu DIRECT nog een bod doen Ludique! Straks is het pardoes onder onze neus verkocht!” brieste Lief in een oplopende staat van hevige verontrusting.
“We moeten er eerst nog maar eens rustig over nadenken,” zei ik vertragend, “ik vind die vraagprijs sowieso nog te hoog en we hebben het huis...,”
“Wat zou jij dan wél een redelijke prijs vinden?” onderbrak Lief mijn afwijzend betoog.
Ik noemde een bedrag. We waren pakweg halverwege die dooie piste.
“Oké!” kraaide Lief, “Dan kun je meteen hier het pad op naar boven om Marcel ons bod te doen. Ik wacht hier dan zolang wel even op je. Tot zo! Doei!”
Ik ging met lood in de muilen het pad op. Volstrekt onbegaanbaar, voelde ik wel.

© LUDIQUE LE VERTe;"
schrijver/ecrivain in Frankrijk

VERSCHENEN BOEKEN IN DE REEKS FRANKRIJK :
2014 - ‘Hilarisch Frankrijk’
2015 - ‘Kolderiek Frankrijk’
2016 - ‘Kaaskoppen in Frankrijk’

NIEUW VERSCHENEN ROMAN
2018 – 'Het Laatste Huis'
Een intrigerende roman over levensloop, familierelaties en -geheimen.

Ga naar uw favoriete Boekhandel
overal verkrijgbaar
VAN DORP UITGEVERS

Weergaven: 789

Rubrieken,klik voor meer berichten in dezelfde rubriek

20181216, Korte Verhalen, Kunst en Cultuur

Reactie van Jeannette op 16 December 2018 op 14.30

Weer erg vermakelijk en fantasierijk geschreven, mocht je het stukje willen publiceren: Marie est morte want het betreft een dame.....

Reactie van Ludique op 16 December 2018 op 14.40

Dank voor het genieten beste Jeannette! Graag gedaan! En u heeft helemaal gelijk, het moet inderdaad 'Marie est morte' zijn. Heel attent, super! Het wordt direct, voordat het medio 2019 in boekvorm verschijnt, in het originele manuscript gecorrigeerd. 

Reactie van Maria op 16 December 2018 op 16.06


We hebben er bijna 10 maanden op moeten wachten maar daar is hij dan! Weer een prachtig verhaal die je meesleept en tot de verbeelding spreekt.
Ook wij zijn ooit verliefd geraakt op een onbereikbare ruine in de Dordogne in een sompig dal waar de zon slechts kort op een dag de vervallen boerderij bereikte. Niet gekocht dus en nu zijn we al 20 JAAR gelukkig in de Allier met droge voeten en tussen ons gezegd en gezwegen...Lief is wel een beetje een ongeleid projectiel...wel lief hoor maar toch. Ik hoop dat ze geen eigen bankkaart heeft ;-)

Reactie van Ludique op 16 December 2018 op 23.15

Wat een leuke reactie Maria, dank! Het heeft inderdaad lang geduurd. De nieuwe roman 'Het Laatste Huis' kreeg dit jaar voorrang. Nu weer een column en er volgen zeker nog meer hoor! Beloofd! Lief is inderdaad echt heel erg lief, levendig, zeer creatief en ondernemend. Ik ben zo af en toe die slome handrem. Fijne dag nog verder!

Reactie van Henne en Margreet op 17 December 2018 op 9.47
Het is weer als vanouds;heel herkenbaar ;dus misschien toch nog verhuizen?
Reactie van Ludique op 17 December 2018 op 11.10

Ha, beste vrinden Henne en Margreet, dank voor jullie reactie. Leuk! Wij verhuizen....? In een volgende column.....? Wie weet?! Fijne feestdagen gewenst.

Hieronder is plaats voor een reactie

  • Blijf bij het onderwerp.
  • Wees constructief en vriendelijk.
  • Uw kennis en ervaring worden op prijs gesteld.

Onze huisregels ...

Bent u de plaatser van dit bericht? Reageer dan ajb op de gegeven reacties en adviezen.


Je moet lid zijn van NEDERLANDERS.FR om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van NEDERLANDERS.FR

-

Google advertenties

© 2019   Gemaakt door: Anton Noë, beheerder en gastheer.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden

Anton Noë ... google.com, pub-1033432903517354, DIRECT, f08c47fec0942fa0