www.nederlanders.fr

Hét netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk

Net onderweg naar St. Yrieix la Perche kwam ons op de petite route een dikke rooie trekker tegemoet gehobbeld. Het gevaarte schommelde een eindje de berm in om ons te laten passeren. En zo hoort het ook in het Franse labyrint van smalle weggetjes. Je lazert anders zomaar de greppel in.
Toen wij bijna langszij waren zwaaide het portier van de cabine, pal voor onze voorruit, met een ruk open. Ik wierp subiet het anker uit. We kwamen als een blok beton tot stilstand.

Een forse kerel klauterde moeizaam uit het monster. Hij wrong zich met kracht tussen bestelbus en trekker en verscheen tenslotte pontificaal voor mijn zijruit. Aldus ingelijst, in dit voor het uitzicht bedoelde raamwerk, toonde zich het rood verhitte portret van een bezwete grijnzende man.
Lief slaakte een afgeknepen gilletje van schrik.
Ik beet bijkans met pijp in tweeën.


Het was onze goede vrind Marcel. De veeboer van een eind verderop bij ons in de streek en tevens de eigenaar van de boerderij waarin wijlen Marie woonde. U weet wel, die waarop wij onlangs, in een vlaag van derdegraads verstandsverbijstering, roekeloos een bod hadden gedaan. Op de boerderij, wel te verstaan.Trouwe en oplettende lezers onder u kennen de absurde geschiedenis.

Dat impulsief opgehoeste dombo-bod hebben wij, na een slopend inktzwarte nacht van oprukkende angstvisioenen en rampscenario's, onmiddelijk weer ingetrokken.
Ikzelf ben inmiddels weer wat opgeknapt.


Afijn, ik slingerde gastvrij het zijraam open. Dat praat makkelijker.
“Bonjour! Ça va?” groette hij ons met een allerbeminnelijkst knikje richting Lief.
Marcel is een aardige, wat verlegen en onzekere man. We mogen hem graag.
“De notaris heeft het woonhuis van de boerderij vrijgegeven.” sprak hij. “Dus, als jullie het nog willen bezichtigen, dan kán dat.” voegde hij er een tikkeltje schuchter aan toe.
“Nou, dat willen wij maar wát graag, hè Ludique?!” juichte Lief blij verrast in haar handen klappend.
Ik beet mijn pijp in tweeën.
“Nou ja, ik ben ook wel nieuwsgierig.” murmelde ik enkele scherven van het mondstuk uitspugend.
“Alors, vanmiddag apéro!” gebood Marcel ons inviterend. “Op de boerderij van wijlen Marie. Odette en ik hebben jullie wat te vertellen. Tot vanmiddag!”

Voor de mogelijk wat zuinig belezen lezers onder u meld ik dat de kreet 'apéro' op een aperitief duidt dat gewoonlijk dagelijks in de late namiddag wordt geschonken én genoten. Het is niet anders.


Aldus rolden Lief en ik tegen zessen braaf en volgzaam het erf op voor de 'apéro'.
Alle ramen, deuren, luiken en vensters van de boerderij stonden nu wagenwijd open.
Odette verscheen bezweet, rood aangelopen en ogenschijnlijk een tikkeltje opgefokt, in het holle gat van de deuropening bovenaan de stenen trap van de levenloze boerenbehuizing.
“Salut Ludique, bonjour Lief! Ça va?” begroette ze ons allerhartelijkst en kreeg daarbij rugdekking van haar dochter, zus én moeder, die opeenvolgend in het zwarte gat achter haar opdoemden.
Lief werd terstond geïnviteerd om de ingewanden van de woning te komen bezichtigen.

Maar, wij waren op dat moment even afgeleid. Er lag namelijk een manshoge berg ondefinieerbare rotzooi aan onze voeten onderaan de stenen trap. Allerhande klein huisraad dat kennelijk al zonder meer de woning was uit gekeild. Opruiming, zeg maar.
Lief viste er een vijftal antieke, ragfijn gehaakte, kraagjes uit op en hield die omhoog. Ik toonde een leren etui met antieke, prachtig bewerkte, vulpennen, passers en aanverwant schrijfgerei.
“Drie generaties!” deed Odette een benauwde poging de omvang van de berg te legitimeren. “We hebben al twee van die ladingen ouwe troep verbrand. Het huis moet leeg!”
“Maar...,” stamelde Lief oprecht onthutst, “dit is antiek, historisch en mogelijk waardevol! Gooien jullie dit weg? Wordt dit verbrand?!”
“Zut.” mompelde Odette onwetend haar schouders ophalend. Ze keek wat beteuterd.

Lief en ik keken elkaar aan en stoven de trap op. Odette deed schielijk een stapje opzij. Zodra het om antiek, brocante, curiosa en kortom ouwe troep gaat, zijn wij er als de kippen bij.

Wij stuiterden een donkere ruimte binnen met een zuinig oplichtend gloeipeertje bungelend aan een pendel onderaan het gitzwarte balkenplafond. Het flakkeren van een dovend houtvuur onderin de immense cantou. De welhaast spookachtige lichtinval door onzichtbare vensters in de kamers links, rechts en ergens achterin. Het gevierendeelde raam in de gebarricadeerde achterdeur.
“Vanwege de schapen, die lopen daarachter.” verklaarde dochterlief die onze blikken volgde.

Het leek wel een volgepakte opslagruimte. Tot aan de nok toe afgevuld met drie generaties huisraad. Stoelen, kasten en tafels gebukt onder hoog opgetast linnengoed, kleding, serviezen en glaswerk.
De stenen vloer bezaaid met dozen, tassen en kratten. Volgepakt met foto's, brieven, ansichtkaarten, grammofoonplaten, boeken en een eeuw of meer aan tijdschriften en kranten.
Her en der onontwarbare kluwen snuisterijen. Boordenknoopjes, sokophouders en kanten jarretels, zakdoeken, naaigerei, sieraden en horloges.
Laag in de muur de in natuursteen uitgehouwen wasbak die ladingen keukengerei, koperen pannen, stenen kruiken, kannen, schalen en schotels torste. Het grauwe gietijzeren hout gestookte fornuis ernaast zuchtte onder het gewicht van kolossale, zwart geblakerde, ketels. De schoorsteenpijp die dwars voor het venster langs via een ruw uitgebroken gat in de gevel een uitweg vond.
Een vervallen kast, een staand horloge en hoger, op een trede van de uitgesleten trap naar zolder, een houten radio bedolven onder het stof van de tijd.

En dan die ene stoel, die ene bizarre uit de toon vallende stoel. Een hoge zwartleren bureaustoel voor het hogere management. Lichtelijk achterover hellend met brede armleuningen en een verstelbare hoofdsteun. Het geheel op verchroomde voet met zwenkwielen. Een bijpassend voetenbankje.
De zetel van Marie. Pal voor het ultramoderne televisiescherm. Zwart. Definitief op zwart.
Lief en ik, Odette, dochter, zus en moeder, stonden een beladen moment, als aan de grond genageld en eerbiedig zwijgend, middenin de nalatenschap van wijlen Marie, haar ouders en grootouders.

“De klok is voor u, Ludique.” verbrak dochterlief de stilte en wenkte me het kavalje van naderbij te komen bekijken.
Ik baande me behoedzaam schuifelend een weg er naartoe en monsterde de klok.
“Iets voor u, deze oude dame? Ze is wel aan een beurt toe.” sprak ze met amper twintig lentes.
“Alleen in het geval ze anders op de brandstapel belandt.” antwoordde ik hoofdschuddend.

“Kopen, Ludique? KOPEN!” schalde Odette lachend.
“Nee hoor, dank je. Ik ben geen verzamelaar.” zei ik. “Ik herstel of restaureer ze. En dat enkel in zéér bijzondere gevallen. Als ik er zin in heb.”
“In een zeer bijzondere klok óf eigenaar?” grapte dochterlief met pretlichtjes in haar ogen.
“Beide!” vonniste ik resoluut.

“WAARDE?” riep Lief ergens luidkeels vanonder een tafel of vanuit een kast of iets dergelijks.
“NIHIL!” bulderde ik in het wilde weg. “Vijf euro voor de onderdelen, wat mij betreft.”
“VIDE GRENIER?” schetterde Lief nog steeds aan ieders zicht onttrokken.
“Op een rommelmarkt? VIJFTIG EURO, hooguit!” dreunde ik uit volle borst het luchtledige in.

Er klonk een doffe klap vanonder een opspringend tafelblad. Tien vingers omklemden krampachtig de rand en hesen Lief met een van pijn vertrokken tronie terug in het zichtbare heden.
“VIDE MAISON!” schetterde ze nog diep ineengedoken en met beide handen woest over haar pijnlijke kruin wrijvend.
“VIDE MAISON!” echoden Odette, dochter, zus en moeder luidkeels juichend in koor.

Tussen haakjes, een 'Vide Maison' is een privé rommelmarkt aan huis. Men smijt bij wijze van spreken de overtollige inboedel op straat. Te koop. Dat mag van hogerhand. Een enkele keer.

De dames traden in conclaaf. Hoe een 'Vide Maison' te organiseren? Lief weet van wanten.
“We moeten ALLES uitzoeken! ALLES! Sorteren, rubriceren, rangschikken, stapelen, uitstallen, de kamers, kasten en tafels vullen met mooie spullen en alles wat kan worden weggegooid moet ook meteen worden weggegooid, op de brandstapel! En we moeten....,” kwam Lief met rode blosjes op d'r wangen, druk kwetterend op stoom in de van enthousiasme popelende kring dames om haar heen.

“Prijzen! We moeten de boel prijzen.” vulde Odette Lief gehaast aan. “Wat kost nou bijvoorbeeld die eh..., die ouwe kist daar op de grond? Wat kunnen we daar nog voor vragen?”
'Dat is een reiskoffer uit de negentiende eeuw. Nog geheel in de originele staat en....,' wou ik zeggen maar zweeg wijselijk. In Frankrijk babbelen dames namelijk met dames. Exclusief! Mannen worden in meervoudig vrouwelijk gezelschap gezien noch gehoord. Je staat er domweg voor 'Jean met de korte achternaam' bij. U bestaat niet langer. U kunt gaan!
“Dat is een reiskoffer uit de negentiende eeuw. Nog geheel in de originele staat en zo'n ding moet toch al gauw zo'n pak 'm beet, pakweg, ongeveer....,” ratelde Lief drukjes voort.
“Honderdtwintig euro.” vulde ik op gedempte toon aan. Sorry, ik kon het niet laten.
“....tachtig euro opbrengen.” besloot Lief onverstoorbaar haar inschatting.
“We beginnen met de serviezen en het glaswerk!” kraaide Odette het festijn opjuttend. “Kom op!”

De dynamiek van het dameskwintet explodeerde. In razend tempo, kruipend, klimmend, bukkend, reikend, jubelend, giechelend, tillend en torsend, werden uit alle hoeken en gaten van de vertrekken servies- en glaswerk vergaard. Bergen, wagonladingen aardewerk en glas verzamelden zich.
Mijn onuitgesproken vraag 'Waar láten jullie dat alles straks?' bleef vooralsnog onbeantwoord. Ik besloot een poging te wagen om deze dolgedraaide circuspiste onopgemerkt te ontvluchten.
“We hebben extra tafels nodig!” hoorde ik een oververhitte vrouwenstem schallen. Ik was bijna bij de nooduitgang. De door mij zo innig begeerde openstaande voordeur.
“Ludique!” snerpte Lief gealarmeerd. “Haal jij even een paar van die grote tafels bij ons op?! Die lange opvouwbare, je weet wel. Ja?”
Mijn Lief weet van aanpakken en doorzetten, laat er geen gras over groeien. Hoger management.
Ik knikte instemmend, stapte gretig naar buiten en ontsnapte aldus gelegitimeerd.

Onderaan de stenen trap kwam ik Marcel tegen. Hij zat op de onderste trede. De man kent zijn plaats.
“Salut Marcel! Ça va?” begroette ik hem. “Odette en jij hadden ons nog iets te vertellen, zei je vanmorgen?”
“Tja,” verzuchtte hij beamend. “Over de boerderij hier, de prijs en zo. Speciaal voor jullie. Odette, ik, de kinderen en nou ja, de hele familie, we willen het liefst dat jullie het van ons kopen.”
Ik keek hem ietwat verwonderd en afwachtend aan.
“Een andere keer Ludique. We praten er nog over. Je moet nu eerst tafels gaan halen.” glimlachte hij met een gemoedelijk knikje richting onze bestelbus.

Onderweg naar huis kwam me een vaalrode haveloze trekker tegemoet. Een klein en oververmoeid oud beestje. Ik reed een stukje de berm in om de hoestbui er langs te laten. Het was onze dierbare vrind Alain en deze kwam schokkend naast me tot stilstand.
“Salut Ludique! Ça va?” groette hij me met zijn immer melancholische blik en woeste hangsnor. “Heb je de boerderij nu bezichtigd?”
“Ja, een mooie plek!” zei ik wat terughoudend. Praatjes, nieuwtjes en roddels gaan hier als een lopend vuurtje door de streek.
“Oh jawel, dát wel.” beaamde Alain traag instemmend knikkend.
“De droomplek van Lief.” lichtte ik nog toe.
Hij keek me een moment zwijgend aan.
“Alors,” zei ik wat in dit geval zoiets betekent als 'kom, ik moet weer verder'.
“Trouwens Ludique, je had zonet niet voor mij aan de kant hoeven gaan hoor.” opperde hij tot besluit.
Ik keek onwillekeurig naar de wegberm voor en naast me.
“De greppel ligt hier áchter je, niet náást je.” voegde hij me grijnzend toe om vervolgens in een wolk van zwarte rook, hortend en stotend, zijn weg te vervolgen. Richting Marcel die nog steeds, zo zag ik in mijn spiegel, op de onderste trede zat.

© LUDIQUE LE VERT
schrijver in Frankrijk

BOEKEN IN DE REEKS FRANKRIJK
2014 - ‘Hilarisch Frankrijk’
2015 - ‘Kolderiek Frankrijk’
2016 - ‘Kaaskoppen in Frankrijk’

NIEUW VERSCHENEN ROMAN
2018 – 'Het Laatste Huis'
Een intrigerende roman over levensloop, familierelaties en -geheimen.

overal verkrijgbaar (boekhandel, internet, uitgever www. vandorp.net)
VAN DORP UITGEVERS

Weergaven: 1441

Tags: (Klik voor berichten in dezelfde rubriek) 20190111, Korte Verhalen, Kunst en Cultuur

Reactie van Els Siderius-van Donselaar op 12 Januari 2019 op 9.31
Het was weer genieten Ludique, ik zie het zo voor me!! Hartelijke groet en fijn weekend v anuit een grijze Zuid Bourgogne.
Reactie van Jacqueline (de Maat) Janssen op 12 Januari 2019 op 12.42

ook hier leek het verhaal een zonnestraaltje op een grijze dag ! Dank je wel en goed weekend.

Reactie van Joop Japin op 12 Januari 2019 op 13.31
Prachtig verhaal, ben ook benieuwd hoe het af gaat lopen. Hopelijk lezen we dat nog een keer.
Reactie van Johanna Mikx op 12 Januari 2019 op 14.20
Mr Ludique en Mme Lief, heel veel dank voor dit prachtige verhaal, heb genoten!
Reactie van Ludique op 12 Januari 2019 op 19.26

Graag gedaan Els Siderius van Donselaar! Prachtige naamcombinatie! Liefs van Lief en mij vanuit een ietwat mistige westerse Corrèze!

Reactie van Ludique op 12 Januari 2019 op 19.31

Veel dank Jacqueline (de Maat) Janssen. Reacties houden de schrijver in beweging. Na de eerste drie boeken in de Franse reeks 'Hilarisch Frankrijk', 'Kolderiek Frankrijk' en 'Kaaskoppen in Frankrijk' zal ook weldra een vierde volgen. Ook de roman 'Het Laatste Huis' wordt gevolg door een tweede. Ook hier, een grijze mistige dag. Veel plezier en fijn weekeinde toegewenst!

Reactie van Ludique op 12 Januari 2019 op 19.35

Beste Joop Japin. Dank voor uw reactie. Ook Lief en ik zijn zeer benieuwd naar het vervolg dat zeker gaat komen. Er zal beslis weer een column over komen. Liefs van Lief en mij. Fijn weekeinde!

Reactie van Ludique op 12 Januari 2019 op 19.36

Beste Johanna Mikx, alweer zo'n bijzondere naam! Fijn dat u genoten heeft. Daar doet de schrijver het tenslotte voor. Leesplezier! Fijn weekeinde gewenst!

Reactie van Henne en Margreet op 12 Januari 2019 op 21.10

Het kan mistig zijn/ regenen/ sneeuwen/ vriezen het maakt niets uit ;onder het genot van een drankje en het lezen van de column kom je helemaal bij.Groeten en tot ziens.

Reactie van Ludique op 12 Januari 2019 op 22.25

Dank lieve vrienden Henne en Margreet, leuk! Lekker, kacheltje snort, pijpje, wijntje en schrijven maar. Groetjes en nog de allerbeste wensen voor het Nieuwe Jaar! Santé!!

Hieronder is plaats voor een reactie. Blijf bij het onderwerp. Wees constructief en vriendelijk. Uw kennis en ervaring worden op prijs gesteld.

Bent u de plaatser van dit bericht? Reageer dan ajb op de gegeven reacties en adviezen. Het kan geen kwaad om mensen te bedanken voor hun welgemeende reacties. Onze huisregels ...

Je moet lid zijn van www.nederlanders.fr om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van www.nederlanders.fr

-

Google advertenties

© 2019   Gemaakt door: Anton Noë (beheerder).   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden