NEDERLANDERS.FR

Hét netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk

©Ludique le Vert – 63. De Droomput van Lief

In de namiddag rolde ik weer eens de doodlopende piste af naar de, onder trouwe lezers inmiddels beroemde, 'Droomplek' van Lief. Haar ontdekking van het paradijs een eind verderop in een dal ergens achter ons. We kunnen het vanuit de moestuin in het hier en ginder zien liggen sudderen. Daken en schoorstenen. De boerderij van Marcel alwaar wijlen Marie haar hele leven heeft doorgebladerd en kortelings, op eerbiedwaardige leeftijd, de aardse tijdelijkheid voor een hemelse eeuwigheid heeft verruild.
Marcel heeft daarop de hele zooi te koop gezet en dus moest de ontzielde boerenwoning worden leeg geschept. Letterlijk! Al was het alleen maar om er überhaupt ooit naar binnen te KÚNNEN gaan.
Je kon er je kont niet keren. Zó afgeladen vol. Propvol! Eivol! Waanzinnig!
Ik had al geopperd een peloton bulldozers in te huren plús een roedel zeecontainers om de hele bliksemse bende in eens in te lazeren en definitief af te voeren. En rap een beetje.

Maar het voor de gelegenheid bijeen geharkt komisch kwartet, bestaande uit Lief, Odette, haar zus én moeder, organiseerde in straf galop een heuse Vide Maison en die was vandaag. Jawel!
Vanaf het maagdelijk ochtendkrieken tot diep in de onderste lade van de wufte namiddag. Vandaag dus, u leest het goed.

Ik verscheen eerst pas tegen sluitingstijd. Ik heb namelijk graag dat, wanneer ik al eens ergens kom, de boel een beetje aan kant is. Mijn hoogst opgeruimd karakter gaat gepaard met een diep gewortelde schurft aan chaos, wanorde en zwak toiletpapier.

Maar wat ik, terugdeinzend op de diep uitgesleten drempel, aldaar aantrof was bij lange na niet LEEG of LEGER, maar HOOGUIT iets 'minder' VOL. En dan heb ik het niet over de flessen rosé.
Het dameskwartet hing vermoeid, een tikkeltje rossig en wat giechelig, rond het op de stenen vloer onderin de cantou hoog oplaaiend kampvuur. Een kwestie van koude, improvisatie en rosé.

“En?” vroeg ik joviaal, “Is de beurs nu net zo vol als het hier leeg is?”

“We hebben héél goed verkocht, Ludique!” jubelde Odette vol trots en lispelde, met haar hand vertrouwelijk op mijn arm leunend, een waarachtig astronomisch bedrag in mijn oor.

“WAT?!” tetterde ik luidkeels. Van louter verbijstering over het vette bedrag dat ik hier uiteraard niet hardop noteer. Geldzaken zijn privé en bovendien leest de Franse fiscus mijn boeken ook. Ambtshalve wel te verstaan.

Desalniettemin herhaalde Lief evenzogoed luidkeels bulderend het bedrag nog maar eens. Uit volle borst. Ongegeneerd. Voor mij. Voor het geval ik het wellicht niet helemaal goed had verstaan. Ik ben immers een ietsepietsie doof.
Odette liet daarop van pure schrik een heel nest porseleinen schotels uit Limoges én haar handen kletteren.

“Ludique is een beetje doof.” piepte Lief nog vergoelijkend.

Afijn, die avond vierden we met z'n allen, gezellig bij Marcel en Odette thuis, het succes van de Vide Maison.

“En.., al kopers voor de boerderij gehad?” vroeg ik Marcel langs m'n neus weg. Mannen onder elkaar.

“Drie.” antwoordde hij kort en stak daarbij twee vingers omhoog.

Nu is mijn kennis van de Franse taal, zowel in woord als gebaar, nog niet echt helemaal wat je noemt fenomenaal. Dus indien ik iemand niet onmiddellijk begrijp of versta blijf ik deze langdurig onnozel zwijgend edoch hoogst belangstellend aanstaren. Doorgaans volgt er dan als vanzelf een toelichting. Een verbale nageboorte of nagekomen bijsluiter, zeg maar.

“De éérste,” vervolgde Marcel ouderwets een sigaretje rollend, “wou bij lange na de vraagprijs niet betalen en er óók nog eens vijf hectare grond extra bij hebben om er een paardencamping voor nudisten te beginnen.”

“Natuurlijk,” sprak ik bemoedigend, “Wie wil dat nou niet?”

“De twééde koper,” vervolgde hij onverstoorbaar terwijl hij ons elk een notarisglas Pastis inschonk, “had grootse plannen om er een vakantieparadijs van te maken. Je kent dat wel; Chambre d'hote, gites, yourts, roulottes, zwemsauna én een glamping voor campers, motorfietsen en ornithologen.”

“Briljant!” vonniste ik bevlogen. “Frankrijk SCHREEUWT erom! HEUS!”

“Mogelijk, maar die knaap vroeg MIJ nota bene HEM het aankoopbedrag te LENEN! Geld had ie namelijk niet.” merkte Marcel misprijzend op.

“Buitenlander?” gokte ik indachtig onze eigen reguliere tekortkomingen.

“Luchtfietser!” verzuchtte Marcel mistroostig met het glas Pastis in de hand moedeloos onderuit in zijn stoel zakkend.

“Je sprak van drie..?” waagde ik voorzichtig hopend op die derde koper met wellicht beduidend betere papieren.

Marcel hees zich traag en moeizaam overeind, plantte zijn ellebogen zwaar op tafel, boog zich ver voorover en wenkte mij een weinig naderbij te komen.

“Luister Ludique,” sprak hij samenzweerderig, “we willen hier geen toeristische attracties tussen onze koeien, schapen en appels. Geen stads geneuzel over geloei, geblaat of hanengekraai. Geen gemekker over vliegen, mest of geuren, noch over tractoren, machines of het gebeier van kerkklokken in het dorp. En geloof het of niet Ludique, maar de rechters stellen de klagers dikwijls nog in 't gelijk ook!”

“Ik weet het,” beaamde ik meehuilend met de wolven in het bos, “de torenklokken in het dorp hier verderop zijn vorig jaar door de rechter het zwijgen opgelegd nadat toeristen, in het hotel er tegenover, steen en been hadden geklaagd. En trouwens, niet enkel buitenlandse hoor, óók Franse!”

“Punaise!” siste Marcel hoogst verongelijkt.

We zwegen enkele tellen teneinde het gedeeld ongenoegen een weinig te doen inklinken en verdampen.

“Enne eh.., die dérde koper..?” poogde ik nog maar eens.

“Oh ja, die derde! Nummer drie! Eigenlijk de alleréérste. Mensen van hier!” sprak hij innig tevreden en met een breeduit glunderend smoelwerk. Van oor tot oor.

“Van hier? Van hier bij ons uit de streek?!” kaatste ik oprecht verbaasd en ongelovig.

“Jazeker, een koppel van hier.” voegde hij er bijna fluisterend aan toe terwijl hij schichtig om zich heen keek naar het nog immer vrolijk voort kwetterend meidenkwartet rondom ons.

“Ah?” reageerde ik verheugd, verbaasd en bovenal stinkend nieuwsgierig. Onze gemeenschap hier omvat per saldo nog minder dan amper TIEN families. Dus WIE?! WÉLK koppel?!

“Ik heb ze METEEN een bod gedaan, ROYAAL onder de vraagprijs!” vlamde Marcel gul en trots.

Ik was met stomheid geslagen. Sinds wanneer brengt de verkoper ZÉLF een bod uit ONDER zijn ÉIGEN vraagprijs? Het moet niet gekker worden.

“En weet je,” vervolgde hij met stemverheffing zijn ontboezemingen, “ik ga dat NÓG eens doen, een BOD UITBRENGEN!”

“Oh?” pruttelde ik een tikkeltje schuw voor al te malle fratsen. Het was tenslotte al kwart over drie flessen Pastis. Lief en ik moesten maar eens op huis aan, voelde ik ergens opkomen.

Marcel krabbelde ruw iets op een vod papier en schoof dat over tafel tot net onder mijn neus. Hij ging vervolgens fier rechtop zitten, sloeg de gespierde armen stijf over elkaar en loerde me met hoog opgetrokken wenkbrauwen en wijd opengesperde ogen breeduit grijnzend aan.

“WOUW! ÉCHT een VRIENDENPRIJS!” las en blafte ik oprecht bewonderend.

Marcel zweeg oorverdovend.

Lief en ik namen kort daarop afscheid en keerden huiswaarts. Onderweg vertelde ik haar over het zo geheimzinnige koppel kopers van hier uit de streek.

“HOEZO, DAT-KOPPEL-VAN-HIER?!” krijste Lief. “Dat zijn WIJ, halfgare gladiool! Hij bedoelt ons! JIJ EN IK! DUMMY! Wie anders?!”

Ik reikte haar, stoppend voor de toegangshekken tot ons eigen erf, het vod met het nieuwste bod.

“MIJN DROOMPLEK!” krijste Lief. “KIJK dan! HIERZO! Voor een HONDENKEUTEL aan een SPIJKER op een EIKENHOUTEN PLANKJE! PRIX D' AMI! Voor ons! KOST HELEMAAL NIKS, GEEN SOUS, GEEN ENE RUK, GEEN SCHEET!”

Met een bemoedigend knikje wees ik Lief op de gesloten hekken. Ze klauterde de kajuit uit.

“Wat heb je tegen Marcel gezegd?” vroeg Lief toen we even later moe, voldaan en diep onderuit gezakt thuis aan onze eigen grote tafel in de séjour hingen.

“Niks.” antwoordde ik kort. Ik hoef Marcel ook niets te zeggen want hij kent mijn standpunt al sinds de allereerste bezichtiging.

“Gaan we het kopen?” vroeg Lief een tikkeltje angstvallig en wat benepen.

Ik schudde nee.

“Oh,” verzuchtte Lief ogenschijnlijk opgelucht, “ik wil eigenlijk ook helemaal niet verhuizen...,”

“Ik evenmin.” zei ik. “Ik heb geen zin om nog tien jaar te MOETEN klussen. Ik wil enkel nog schrijven, schilderen, muziek, antiek, brocante en kunst. Ik wil de traditionele Franse keuken en goede wijnen. Ik wil markten, zonovergoten terrassen en mensen zien. Mensen ontmoeten. Overal en nergens! Kortom, ik wil helemaal niets! Ik wil enkel nog jou! Wij! Hier, thuis!”

“Gelukkig maar,” kreunde Lief, “ik wil hier eigenlijk ook helemaal niet weg. Niet echt! Wij horen hier. Wonen hier! Leven en werken hier. Wij! Samen! En met al die lieve mensen hier uit de streek. We zijn al thuis! We hoeven niet verder. Op en neer. Of heen en weer. We blijven gewoon lekker thuis!”

We zwegen langdurig instemmend.

“Je kunt die ouwe vieze vermolmde radio en die gore pendel morgen ophalen.” verbrak Lief de stilte.

“En die klok, dat staand horloge op krukken, morgen op de brandstapel?” vroeg ik.

“Nee, die is vandaag ook verkocht. Aan medelanders. Je kent ze nog wel.” wist Lief.

“Mooi,” zei ik een geeuw onderdrukkend, “het feest is geweest, het verhaal is uit en het boek kan nu dicht.”



© LUDIQUE LE VERT
schrijver in Frankrijk

VERSCHENEN BOEKEN IN DE REEKS BESTSELLERS OVER FRANKRIJK

2014 - ‘Hilarisch Frankrijk’
2015 - ‘Kolderiek Frankrijk’
2016 - ‘Kaaskoppen in Frankrijk’

NIEUW! VERSCHENEN ROMAN

2018 – 'Het Laatste Huis'
Een intrigerende roman over levensloop, familierelaties en -geheimen.

Te verkrijgen via boekhandel, internet, uitgever enzovoort
VAN DORP UITGEVERS

Weergaven: 917

Rubrieken,klik voor meer berichten in dezelfde rubriek

20190602, Korte Verhalen, Kunst en Cultuur

Reactie van Henne en Margreet op 2 Juni 2019 op 17.47

Toppy weer ludique.

Reactie van Ludique op 2 Juni 2019 op 20.06

Dank jullie wel, beste Henne en Margreet. Geniet net als wij lieve vrinden!

Reactie van El Burro Català op 2 Juni 2019 op 22.07

Geeuw, geeuw. Leuk verhaal hoor. Natuurlijk, ieder haar, zijn smaak. Maar echt, het lijkt of ik terug ben in mijn jeugd: dat ik de boeken lees van A.D. Hildebrand, Valko de Vos enzo. Of van H. de Roos, de Kameleon.

En nu: oogjes dicht. 

Reactie van Jacqueline (de Maat) Janssen op 3 Juni 2019 op 13.15

Heerlijk ! Dank je wel ! Echt-genoten. 

Reactie van wilsam op 3 Juni 2019 op 22.06

Zeer herkenbaar allemaal. Ik had zomaar de tweede koper kunnen zijn, die zijdelings eens informeerde naar een crédit vendeur :-)

Reactie van wilsam op 3 Juni 2019 op 22.06

Vrind is een 18de eeuwse dichter uit het Indiase Marwar. Lees het hier nog even na.

Reactie van Berke Cretier op 5 Juni 2019 op 15.49

mooi verhaal weer, dank.

Hieronder is plaats voor een reactie

  • Blijf bij het onderwerp.
  • Wees constructief en vriendelijk.
  • Uw kennis en ervaring worden op prijs gesteld.

Onze huisregels ...

Bent u de plaatser van dit bericht? Reageer dan ajb op de gegeven reacties en adviezen.


Je moet lid zijn van NEDERLANDERS.FR om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van NEDERLANDERS.FR

-

Google advertenties

© 2019   Gemaakt door: Anton Noë, beheerder en gastheer.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden

Anton Noë ... google.com, pub-1033432903517354, DIRECT, f08c47fec0942fa0