NEDERLANDERS.FR

Hét netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk

De druivenoogst is weer achter de rug. De druiven staan te borrelen en te gisten in de vaten. Die  geur kan ik me nog altijd met gemak voor de geest halen. Het herinnert me aan de tijd, dat ik met een vriend  een paar jaar achter elkaar in de maand oktober druiven ging plukken. Na afloop van de "vendenge", reisden we met de trein  door Frankrijk. We bezochten hier en daar wat mensen, die we tijdens de druivenpluk hadden leren kennen, trokken langs de Bretonse kust, en belandden uiteindelijk in Parijs.

We hadden in die tijd een beperkt budget, en omdat we de terugkeer naar huis zo lang mogelijk uit wilde stellen, probeerden we zo zuinig mogelijk te leven. We namen genoegen met een hotelkamer, die meer weg had van een gangkast met een bed er in, of een kamer waar de kakkerlakken over de bedrand liepen. Ook is het voor gekomen, dat er onder een kamer die zich op de op de parterre bevond, elke zes minuten een metro onder het bed door reed. Onze maaltijden bestonden hoofzakelijk uit croissants, wat fruit, en een fles goedkope wijn, die we ergens op een bankje deelde. Voor zover ik me kan herinneren, hebben we slecht één keer een min of meer onverantwoorde uitgave gedaan.

Tijdens een van onze zwerftochten door Parijs, kwamen we op een pleintje, waar een klein theatertje gevestigd was. Toen we de vitrines aan de gevel bekeken, bleek, dat er een striptease show gegeven werd. Omdat we beiden, weinig ervaring op dit gebied hadden, maar wel erg nieuwsgierig waren, en omdat de show met een kwartiertje zou beginnen, besloten we kaartjes te kopen. We kochten de goedkoopste, voor het balkon, en een beetje zenuwachtig, maar vol verwachting, gingen we het theatertje binnen. In eerste instantie, was het precies, wat je van een Parijs theatertje verwachtte. Een sfeervolle verlichting en rood pluchen stoeltjes. Bij nader inzien bleek het verval hier en daar wel behoorlijk te zijn toegeslagen, want toen we gingen zitten bleken de stoeltjes erbarmelijk te piepen. Hier en daar stak het stro uit de gaten in de bekleding en bij één stoel viel de zitting op de grond, toen we die neer wilden klappen. Maar goed, uiteindelijk vonden we een redelijke zitplaats, en vol verwachting wachtten we op de dingen die komen gingen. Op het toneel, achter het gordijn, werd intussen heel wat af gebabbeld, en druk heen en weer gelopen. Af en toe, ging per ongeluk het gordijn een stukje open, waardoor ons een blik achter de coulissen werd gegund. Daar waren een aantal half ontkleedde meisjes bezig zich in een tot dan toe onduidelijk pakje te hijsen, waardoor het een beetje op een omgekeerde striptease leek. Na verloop van tijd, werd het wat rustiger achter de gordijnen en begon er een schuchter muziekje te spelen, waarna een koortje volgde. Het gordijn ging open en daar stonden een tiental meisjes in matrozen pakjes. Op de achtergrond was een rondvaartboot geschilderd, die op de Seine voer. Onder leiding van een in kapiteinskleding gestoken dirigent, werd er een liedje gezongen, dat ging over de vrolijke matroosjes op de Seine of zo iets. De meisjes  bewogen zo'n beetje op de maat van de muziek mee, een enkeling probeerde nog een beetje te doen, alsof ze met het muziekbandje mee zong, maar de meesten waren zo te zien, meer bezig met het uitwisselen van recepten en wat ze die avond verder nog zouden gaan doen, dan waar ze voor waren ingehuurd Toch nog vrij onverwacht, en zonder enige aanleiding begonnen ze zich uit te kleden. De matrozenpakjes gingen vrij vlot uit, maar met de Bh's, wilde het niet al te best lukken. De sluitingen waren duidelijk een probleem, en op een gegeven moment, stond iedereen elkaar te helpen. Het was nog een heel gedoe, maar uiteindelijk waren alle Bh's gevallen, waarna ook het doek voor de eerste acte  viel. Van de rest van de show kan ik me niet zo heel veel herinneren, behalve, wat als het klapstuk (excuser le mot)  van de avond werd aangekondigd. Het bleek een blonde, voluptueuze dame te zijn, die ook nog eens uit Nederland kwam. Het zou ons met trots moeten vervullen, maar wij waren toch meer, voor "Les Petites Parisiennes" gekomen. De zaal vond het allemaal prachtig, en nadat de betreffende dame, zelf wat kledingstukken had uitgetrokken, mochten een paar mensen in het publiek het karwei af maken. Met behulp van een dobbelsteen werd bepaald, wie welk kledingstuk uit mocht trekken. Er ontstond nog enige verwarring, omdat de eerste de beste een zes gooide. Dat betekende, dat hij de eer had, om het laatste en meest spannende kledingstuk uit te trekken. In zijn enthousiasme wilde de man meteen beginnen, maar dat was  niet de bedoeling. Het was een buitenlander, die geen Frans sprak, en met veel moeite werd hem duidelijk gemaakt, dat hij nog even geduld moest hebben. Er moest natuurlijk wel een spannende opbouw in de act zitten. Uiteindelijk is het gelukkig allemaal nog goed gekomen.

Al met al, ontstond er door dit misverstand wel  een huiselijke sfeertje. Het was allemaal van een dusdanig ontroerende knulligheid, dat ik tot op de dag van vandaag, nooit meer de behoefte heb gevoeld, om de gelikte shows van de Folies Bergères of de Moulin Rouge te bezoeken. Dat zou immers nooit aan deze bijzondere ervaring kunnen tippen.

Weergaven: 1157

Rubrieken,

(klik hieronder voor meer berichten in dezelfde rubriek)

20151031, Korte Verhalen, Kunst en Cultuur, Parijs

Reactie van Boudewijn Bolderheij op 31 Oktober 2015 op 14.10
Ik heb genoten Frans.
Fijn, al dat schrijvers-talent hier.
Reactie van frans brugman op 1 November 2015 op 7.49
Beste mensen, Bedankt voor jullie reactie. Dit verhaal heeft zich al heel lang geleden afgespeeld. Dus ik vrees, dat het genoemde theatertje niet meer bestaat. Wat is het fijn, om te merken, dat ik niet alleen sta in een zekere voorkeur voor het onvolmaakte. Misschien is dat het wel, wat me zo in Frankrijk aan trekt.
Reactie van Susan op 1 November 2015 op 8.32

Ha a hier in Agen vroeger in het theater ook een en al knulligheid , zelfs vorige week een concert bijgewoond in Prayssac in de Lot  de dirigent ging bij ieder stuk het een en ander uitleggen en als
het orkestje dan dacht we beginnen , want hij stond  in aanslag ,draaide hij zich weer om en voegde er nog wat aan toe , ik zag ze zuchten , maar daar had de dirigent geen boodschap aan die klepte lustig door.

al met al een leuke avond en er werd heel goed gespeeld en gezongen.

Reactie van Ada op 1 November 2015 op 11.39

Dank je weer Frans voor je leuke verhaal.

Ik kijk en luister vaak naar optredens van koren. Ik houd van zingen en doe dit zelf ook. ook al is het soms niet perfect en speelt of zingt niet iedereen helemaal zuiver. De mensen die komen kijken en luisteren, die waarderen het enorm dat iedereen hun beste best doet voor hun. Dat lees ik ook in jouw verhaal, je waardeerde het en daarom onthoud je het zo goed. Het is geen vanzelfsprekendheid dat iedereen op professionele basis zijn/haar kunnen ten beste geeft.

Ik organiseer elk jaar een kerstconcert en elk jaar weer probeer je zo professioneel over te komen met de kwaliteit van de zang en de keuze van de muziek. De kapel zit altijd helemaal vol, dus ik denk dat de mensen het erg waarderen dat we dit voor hen (en onszelf) doen!

Warme Bretonse groet, Ada

Hieronder is plaats voor een reactie

  • Blijf bij het onderwerp.
  • Wees constructief en vriendelijk.
  • Uw kennis en ervaring worden op prijs gesteld.

Onze huisregels ...

Bent u de plaatser van dit bericht? Reageer dan ajb op de gegeven reacties en adviezen.


Je moet lid zijn van NEDERLANDERS.FR om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van NEDERLANDERS.FR

© 2020   Gemaakt door: Anton Noë, beheerder en gastheer.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden

Anton Noë ... google.com, pub-1033432903517354, DIRECT, f08c47fec0942fa0