www.nederlanders.fr

Hét netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk

Als we in Nederland met vrienden uit eten gaan, wordt mij vaak gevraagd om de wijn te proeven. Aangezien ik in Frankrijk woon, en daar zelfs enkele jaren druiven heb geplukt, word ik toch wel geacht om voldoende kennis in huis te hebben om de geboden wijn naar waarde te schatten. Ik heb daar altijd een grote hekel aan.

In Frankrijk ga ik het liefst naar een restaurant waar de wijn in van die gezellige mosterdglaasjes wordt geserveerd; bij voorkeur versierd met harten, schoppen of ruiten en waarin na afloop van de maaltijd de koffie met een flinke scheut sterke drank wordt geschonken. De waarheid is, dat ik maar heel weinig van wijn af weet. Als ik heel eerlijk ben, moet ik toe geven, dat ik eigenlijk maar twee soorten wijn ken. Lekkere en minder lekkere.

En dan wordt je in zo’n ongemakkelijke situatie gedwongen, waarbij je aan zo'n gesteven tafel met zo'n gesteven servet zit, met een glas zo groot als een zwembad van olympische afmetingen, en helemaal onderin dat bodempje wijn en alle ogen zijn op jou gericht, inclusief die van de ober, die de fles heeft ontkurkt, met een blik en omzichtigheid alsof hij zojuist de kluis van de Nederlandse Bank ontsloten heeft.

De enige manier, om zo'n marteling door te komen, is wat mij betreft, dat ik vooraf de nodige aperitieven naar binnen werk. Met een beetje geluk, kan ik dan de act opvoeren die van me verwacht wordt. Dan houd ik het glas tegen het licht en prijs de kleur, die van robijn- naar granaatrood neigt, wals het glas en snuif met welbehagen de verschillende geuren op. En vraag speciale aandacht voor het zweempje potloodslijpsel en een vage herinnering aan mest, waarbij ik een kort college geef. Daarin maak ik duidelijk, dat juist deze dissonanten hun eigenheid en karakter aan de wijn geven. Met een beetje geluk begin ik er zelf in te geloven en durf ik de vergelijking te maken met parfum, waar soms ook een druppeltje urine, of afscheiding van de anaalklier van de bisamrat wordt toegevoegd; of de zangeres, die dankzij dat braampje op haar stem nou net een gevoelige snaar weet te raken.

Vervolgens kijk ik mijn tafelgenoten aan, en als ik zeker weet, dat alle aandacht op mij gevestigd is, komt het moment suprême. Ik neem een voorzichtige slok, die ik gorgelend door mijn mondholte laat stromen. Maak met mijn mond een kauwende beweging, om de wijn kennis te laten maken met smaakpapillen, die voorheen nog niet met de wijn in aanraking waren geweest, en slik dan door. Even kijk ik in de verte, en projecteer op mijn netvlies een beeld van heuvels met eindeloze zon doorstoofde wijngaarden. Dan sluit ik nog even mijn ogen, en als de spanning bijna ondraaglijk wordt, open ik ze weer en geef met een knikje te kennen, dat het goed is.

Jullie begrijpen natuurlijk wel, dat dit allemaal maar verzonnen is, maar wat zou ik dit graag een keer overtuigend en zonder gêne willen doen. Eigenlijk schaam ik me wel een beetje, dat ik zo weinig van wijn af weet. Als je in Frankrijk woont, zou men op dat gebied, toch wel wat van je mogen verwachten.

Gelukkig las ik laatst in een enquête, dat 71% van de Fransen toegeeft weinig of niets van wijn af te weten. 26% volgens eigen zeggen genoeg en 3% zegt er veel van te weten.

Hieruit blijkt, dat het met het spreekwoordelijke chauvinisme van de Fransen wel mee valt.

Maar het belangrijkste is, dat ik met een gerust hart kan zeggen, dat ik me wat wijnkennis betreft met de gemiddelde Franse Jean met de alpino kan meten.

Weergaven: 1831

Tags: (Klik voor berichten in dezelfde rubriek) 20150307, Korte Verhalen, Kunst en Cultuur

Reactie van Lucia op 7 Maart 2015 op 9.46

Hahaha, wat een heerlijk verhaal. En zo'n lekker frans slobberwijntje is zo gek nog niet, zeker als ze door de plaatselijke wijnboer zelf gebrouwen is. Daar kan je tenminste nog eens een glaasje extra van drinken. Dat durf je niet bij een wijntje van 30 tot 50 euro in een gesteven restaurant in een té groot glas, of te wel roemer genoemd.

Proost Frans, we nemen er nog een al is het nog een beetje aan de vroege kant vandaag.

Reactie van Wil van Rooijen op 7 Maart 2015 op 10.25

Prachtig verhaal, ik zag het allemaal zó voor me.

Zelfkennis is een rijkdom

en met een gerust hart neem ík plaats in de groep 26 % maar aan de kant van de groep 71 %

Reactie van Pim van de Wetering op 7 Maart 2015 op 12.22

Schrijven als Brugman! Mooi verhaal.

Reactie van Simon op 7 Maart 2015 op 12.55
Bedankt voor dit mooie verhaal. Heerlijk die mensen te herkennen die houden van een goed glas wijn (waarom dat nooit een glas goede wijn is geworden is mij een raadsel), het lezen van een goed boek of het kijken naar een goede film. Het gebruik van het woordje "goede" moet meestal aangeven dat ze zich zelf een goede smaak toe wijzen. Mensen die denken te weten hoe het leven geleefd moet worden en zich zelf graag voorzien van het predicaat "bourgondisch".
Reactie van Idzo Jansen op 7 Maart 2015 op 13.17

Een districtsdirecteur van een bank in mijn "bedrijfsleven" had de gewoonte om na een succesvolle financiering zijn stafvergadering te doen eindigen in dit nieuwe etablissement. Ooit presteerde hij het om tijdens een hierboven beschreven sessie tot 3 keer toe de gepresenteerde wijn af te keuren.........wij,mijn overige disgenoten ,waren zeer onder de indruk van smans wijnkennis!

Reactie van Idzo Jansen op 7 Maart 2015 op 13.19

Bedoeld is horecafinanciering

Reactie van suzywong op 7 Maart 2015 op 13.37

simon: ja dat val me ook altijd op, mensen die zeggen graag een "goed" boek te lezen.

waarom zijn eigenlijk in Nederland de glazen waarin wijn geserveerd wordt zo ontzettend groot?. ik was hier in een Parijse brasserie en daar waren ook Nederlanders die de glazen te klein vonden en een groter glas vroegen. die kwamen er aan maar waren voor hen nog te klein, dus er werden nog grotere glazen gevraagd totdat er inderdaad een soort vissekom op tafel stond.

Reactie van marielle op 7 Maart 2015 op 14.13

Heel herkenbaar, Frans,  je verhaal en suzywong, je zult wel gelachen hebben met die Nederlanders en hun  glazen ....De viskom, past hun neus natuurlijk beter in!;-) Wel een beetje flauw van me , maar ik zie het helemaal voor me.

Reactie van El Burro Català op 7 Maart 2015 op 15.21

Heerlijk Frans. Heel herkenbaar. Al dat interessante gedoe rondom een glaasje wijn. En Lucia: onze burgemeester lust ze al zo rond 09h00 hoor...

Trouwens één van de grote voordelen van warm eten tussen de middag: dan mag je al.

Reactie van arnú op 7 Maart 2015 op 15.50

De franse sommelier heeft, naast een brede kennis omtrent wijnen, ook een grote mensenkennis. Naargelang de klant, een fles. Werkelijk goede werkdagen zijn die, in welke hij smerig bocht aanbiedt, hetwelk hoogst wordt aangeprezen en bovendien ook nog een gulle fooi ontvangt (nu ja, omtrent het laatste;  met nederlanders is dat lastig, zo niet onmogelijk). Dan is het weer lachen in de bistro bij de pastis...

Hieronder is plaats voor een reactie. Blijf bij het onderwerp. Wees constructief en vriendelijk. Uw kennis en ervaring worden op prijs gesteld.

Bent u de plaatser van dit bericht? Reageer dan ajb op de gegeven reacties en adviezen. Het kan geen kwaad om mensen te bedanken voor hun welgemeende reacties. Onze huisregels ...

Je moet lid zijn van www.nederlanders.fr om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van www.nederlanders.fr

-

Google advertenties

© 2019   Gemaakt door: Anton Noë (beheerder).   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden