In sommige culturen waar vrouwen minder rechten hebben, kan het gebruikelijk zijn dat hun identiteit volledig opgaat in die van hun echtgenoot. Dit kan zich uiten in verschillende vormen, waaronder het nauwelijks erkennen van hun eigen naam of afkomst na het huwelijk.

Ik zie het hier ook op brievenbussen, soms: "M et Mme (voornaam meneer) (achternaam meneer)". Mevrouw is nergens te bekennen, denk ik dan...

Dat de meisjesnaam volledig wegvaagt en inderdaad de familie Mme et M Claude Boersma. Ik heb nog collega's die voor de wet van  getrouwd waren. Bijvoorbeeld, als je huisarts bent in een stadje en je heet Dr Marine Boersma, dan wordt het lastig als je gaat scheiden. De Dr Boersma bestaat niet meer nu heet ze Dr Marine Koppelman. Lastig. De dames mogen nu hun mansnaam en hun eigen 'nom de jeune fille' dragen. Ik, dochter van een feministe avant la lettre, draag alleen mijn eigen naam. Hier is dat niet mogelijke.

Wat ik ook zo grappig vind in overlijdensadvertenties zijn de bijnamen. M Dupeyron, " Jeannot'. M Dupin, 'Titi'. Mme Elisabeth Castaignos, ' Pierrette'. 

Onze buurvrouw doet ziekenbezoeken in het ziekenhuis. Het komt geregeld voor dat ze de roepnaam en de achternaam noemt en dan blijkt ze niet te bestaan in het ziekenhuis. Nom civil dus wel. Trouwens ik vind het heerlijk dat je hier gelijk de voornaam weet. Die initialen in Nederland zijn maar lastig. Mocht je aangehouden worden door de gendarmes dat vragen ze gelijk nom, prénom, date de naissance en lieu de naissance. 

Heel apart, ik dacht dat men dat alleen in Amerika nog deed, maar dat komt natuurlijk oorspronkelijk van het Europese vasteland. Ik dacht eerst even dat het hier om een transgender persoon ging :-) maar nee dus.

Overigens heb ik in Frankrijk altijd alleen mijn eigen naam gebruikt, ik heb nooit een reden gezien mijn eigen naam te veranderen. Het heeft af en toe wel wat moeite gekost, maar volgens de Europese wetgeving mag je je eigen naam blijven gebruiken, ook in Frankrijk, na het huwelijk. 
Heel af en toe duikt de naam van mijn echtgenoot nog op, ik corrigeer dat direct. 

Daarbij maakt Frankrijk het zichzelf erg moeilijk: vrouwen wordt nog altijd standaard de achternaam van de man toebedeeld, terwijl een rijbewijs of paspoort toch echt op de geboortenaam wordt afgegeven. Dan krijg je toch je carte vitale op de naam van je echtgenoot en dan zegt men in het ziekenhuis dat de tenaamstelling niet overeenkomt als je je moet identificeren.. Pffff! gekkigheid!

Mahar: sommige culturen? Ik ken geen enkele cultuur waar vrouwen NIET minder rechten hebben....

Het is inderdaad soms lastig hier in Frankrijk, daarom heb ik op mijn id kaart maar laten zetten dat ik weduwe van ben. Mijn Carte Vitale was niet meer geldig na het overlijden van mijn man, na een paar maanden kreeg ik een nieuwe, maar niet op mijn meisjesnaam, ondanks mijn verzoek.  Imstanties in Nederland gebruiken die meestal wel, wat weer problemen met de postbode veroorzaakte, dus maar een extra naambordje opgehangen. 

De naam van mijn man heb ik ook niet toegevoegd in mijn paspoort inderdaad,

Die carte vitale heb ik niet geaccepteerd op de naam van mijn man, ik heb een kaart op mijn eigen naam gekregen.

De eerste mevrouw die ik daarover sprak stelde mij gerust dat de naam van mijn man voor Frankrijk geen enkel probleem was, ik heb het hoger op gezocht en iemand getroffen die mijn bezwaren zonder problemen accepteerde en met de de Europese regelgeving bekend was.

Ik ben overal mevrouw inmiddels, een kwestie van volhouden en aanschrijven, ook bij de impots en de bank.

Mijn vrouw heeft ook gewoon haar eigen naam gehouden, maar we hebben wel allebei in ons paspoort laten opnemen wat de naam van de echtgeno(o)t(e) is.

Maar soms verbaas ik me toch in Frankrijk. We wilden beide een bankrekening openen bij SG (een voorwaarde voor de hypotheek) en mijn vrouw kan alleen de bankrekening aanvragen op mijn achternaam, niet op haar eigen achternaam. Echter, zodra de aanvraag goedgekeurd is kan ze wel een wijziging van de tenaamstelling aanvragen en zo alsnog de rekening op haar eigen achternaam te krijgen. Waarom nou toch zo ingewikkeld?

Tja, elk nadeel heb z’n voordeel hè?

maar als je een  brief schrijft begin je Madame, Monsieur en nooit anders om 

Maar als je op straat wandelt en je komt je buren tegen dan zeg je 'Bonjour monsieur madame maar dan wat ineen gevlochten 'monsieurdame'.

Interessante informatie! Wij gaan volgend jaar verhuizen naar Frankrijk en ik ben ook getrouwd, maar het huis wat wij hebben gekocht in Bretagne staat wel op allebei onze naam: ik mijn eigen meisjesnaam (heb nooit de achternaam van mijn echtgenoot gebruikt) en mijn echtgenoot op zijn naam. Daar werd door de notaris verder niet moeilijk over gedaan of vragen over gesteld. Dit is zeker goed om te weten. We ondervinden daar nu nog geen hinder van, maar misschien straks als we er wonen en ik bijvoorbeeld een bankrekening wil hebben, wel. We gaan het beleven! Heb ik tenminste weer wat om over te schrijven (https://vivreenfrance65.wordpress.com. Voor het geval je onze belevenissen wilt volgen.....). 

Veel is afhankelijk van de omgeving, Bretagne is wel wat meer vooruitstrevend, en je eigen opstelling natuurlijk! Veel plezier met jullie stek het ziet er prachtig uit inderdaad!