Ik heb je artikel met belangstelling gelezen. Mijn eerste gevoel hierbij was: wat een gekeuvel. Altijd op zoek naar onderscheid. Waarom doen mensen dat? Onderscheid maken, verschillen zoeken? Is het om je als mens of als groep beter te voelen? Waarom verdient een woord als gezelligheid of convivialité zoveel aandacht. En zelfs zoveel grondig onderzoek. Zowel van de schrijver zelf, maar ook van een antropoloog, een hoogleraar en een professor. Maar goed om te lezen dat iedere cultuur zijn eigen woord heeft voor "gemoedelijk samen zijn" en dat we dus juist niet uniek zijn. Afijn ik zie liever dat een professor zich bezighoudt met overeenkomsten dan met zogenaamde unieke fenomenen. En gezellig keuvelen is in ieder geval stukken beter dan elkaar de maat nemen.

Complimenten! Een geweldig onderwerp en een breed en diep artikel. En inderdaad, onderscheid laat zich vertalen in overeenkomsten en verschillend. De intepretatie voegt daaraan nog een aspect namelijk die van de herkomst van het geschrevene en ook dat levert verschillende culturen en zienswijzen op. 

Mijn schoonvader sprak altijd over 'genoeglijk' als zij bij ons gegeten hadden. 

De vergelijking van Nederlandse gezelligheid en 'convivialité' is vooral van toepassing op de hogere opgeleiden en de Cartesiaanse Parijse gezelligheid. Hier op het platteland heerst een andere 'convivialité'.

Beste Anton, interessant stuk. Als geboren en getogen Amsterdammer woon ik nu 6 jaar in Douarnenez (29100 Finistère = einde van de wereld). Een vissersplaats/stadje groot geworden door de sardinevangst. Ik kende het stadje al ruim 35 jaar voordat ik me hier vestigde. Ik draai mee in verschillende groepen vrienden en kennissen die hier geboren zijn of al heel lang wonen.

Verbaasd kan ik thuiskomen door de in mijn ogen grote tegenstelling tussen de beleefdheid en aandacht voor elkaar en de harde confrontaties tijdens discussies. In mijn beleving, of moet ik zeggen oren, zijn het soms echt conflicten. Gesprekken waarbij naar elkaar luisteren niet de eerste intentie lijkt te zijn maar wel het met kracht poneren van je mening. Zwart/wit, ja/nee enz. Niet alleen tussen vrienden maar ook in de lokale politiek hoor ik dat terug. Ik neem waar, luister en stel vragen en poneer soms mee. Over de cultuurverschillen voor ik ook vaak gesprekken met hen. Ik wil het begrijpen. Het verschil tussen de warmte, het erbij mogen horen, de kleine aandachtsmomentjes in gesprekken op straat en in de winkels en de harde manier van een mening geven. De verrassing is er telkens weer na een harde confrontatie tussen mensen en dat ik denk dat er iets uitgepraat moet worden. Maar nee, de volgende dag is alles weer koek en ei. 

De cultuur en omgangsvormen hier zijn, denk ik, harder dan elders in Frankrijk door het vissersbestaan. Een hard leven waarbij de vrouwen vaak achterbleven en blijven als weduwe. Naast het lieve, beleefde en geïnteresseerde is het soms hard tegen hard. Ik meen te zien dat het met name de vrouwen zijn die op de harde confrontatie-manier andere vrouwen de maat nemen. Ik schrik nog steeds van deze toon en omgangsvorm. ( Het roept bij mij de herinnering op aan de Amsterdamse Jordaan). Waarom praat je zo en op deze toon? 

Als Amsterdamse zou ik toch beter moeten weten? Maar hier ben ik regelmatig een watje. Gezellig aanschuiven met altijd iets lekkers te eten en te drinken. Mijn ontdekkingstocht gaat door!