NEDERLANDS ONDERAAN

Ah, l’irrésistible attrait que l’interdit exerce sur les Français. En ce pays où – dit-on – les règles ne sont faites que pour qu’on puisse les enfreindre, se joue un jeu du chat et de la souris entre les autorités censées protéger (mais qui ou quoi?) – et des citoyens gaulois et rebelles pour qui le mot ‘défendu’ fait office de chiffon rouge.

Bien sûr que la mairie de Gravières a de bonnes raisons de vouloir empêcher les jeunes têtes brûlées de plonger du pont – il y a sûrement eu des accidents. Mais détourner le sens de ce panneau, ne serait-ce que pour asticoter le garde-champêtre, narguer la mairie, et même si on ne plongera jamais (on n’est pas fou), ça a déjà un une délicieuse saveur de transgression.

NL/ Ah, de onweerstaanbare aantrekkingskracht die het verbodene uitoefent op de Fransen. In dit land waar – zo wordt gezegd – regels alleen bestaan om overtreden te worden, speelt zich een spelletje van kat en muis af tussen de autoriteiten die zogenaamd moeten beschermen (maar wie of wat?) en rebelse, Gallisches burgers voor wie het woord ‘verboden’ als een rode lap op een stier werkt.

Natuurlijk heeft het gemeentebestuur van Gravières goede redenen om te willen voorkomen dat jongeren met hun hete koppen van de brug springen – er zijn ongetwijfeld al ongelukken gebeurd. Maar het verdraaien van de betekenis van dit bord, al was het alleen maar om de veldwacht te plagen, de gemeente te tarten, en zelfs als je nooit zou springen (je bent immers niet gek), heeft al de heerlijke smaak van overtreding.