Nala is daar het levende bewijs van.

Nog maar een paar weken geleden werd één van onze laatste opvangpoezen plotseling doodziek. Ze at niet meer, dronk nauwelijks en gleed met de dag verder weg. Haar lijf gaf het op, en eerlijk gezegd waren wij doodsbang dat we haar zouden verliezen, dus we brachten haar naar de kliniek en daar bleef ze bijna een week.

In de kliniek kregen we de harde waarheid te horen. De bloedresultaten waren slecht — heel slecht. Nala bleek vol te zitten met wormen die haar letterlijk van binnenuit opaten. Op dat moment kroop er een zwaar schuldgevoel bij ons naar binnen. We hadden haar bij binnenkomst niet ontwormd en dat doen we eigenlijk altijd met nieuwe katten, want de meeste komen van de straat. We zijn er vanuit gegaan dat het gedaan was en omdat we haar, met haar verleden en haar angst en agressie, niet nog meer stress wilden gegeven besloten we haar eerst tot rust te laten komen. Het duurde al drie dagen voordat ze uit haar reismand kwam :/

We namen Nala destijds op omdat haar gedrag zo agressief was geworden dat haar vorige vrouwtje zelfs geen bezoek meer kon ontvangen. Hier, bij ons, leek ze langzaam tot rust te komen. Misschien dankzij de andere katten of misschien omdat ze voor het eerst echt mocht landen en gewoon haar zelf kon zijn.

In de kliniek zagen we haar alleen maar achteruitgaan. Infusen, een sonde in haar neusje, behandelingen… maar niets leek te helpen. Elke dag werd ze zwakker. Uiteindelijk kwam het advies van de dierenarts: Je kan haar beter in laten slapen. Het was een moment dat alles stil leek te vallen.
En toch hadden we allebei dat gevoel dat we haar naar huis moesten halen. Nala is zeer eenkennig, heeft een behoorlijk grens en haar vertrouwen winnen is echt een uitdaging.

We besloten haar mee naar huis te nemen. Gewoon… omdat het voelde alsof de kliniek haar op dat moment meer kwaad dan goed deed. Nala had het opgegeven en wat wij daar zagen, was een klein hoopje ellende van nog maar een paar kilo.. En toch herkende ze ons en reageerde ze op ons en dat was voor ons de bevestiging dat we de goede keus maakten.

Eenmaal thuis, gebeurde er iets wat we nooit meer zullen vergeten.

Nog zwak en uitgeput, tilde Nala haar koppie op. Haar ogen — dof van ziekte — kregen een klein sprankje terug. Ze keek om zich heen en je zag het gewoon: ze was thuis. En ondanks alles, ondanks haar zwakte, deed ze een poging om te eten.
Ieder likje van haar voer maakte ons zo intens gelukkig. Gek he!

Vanaf dat punt was het geen wonderbaarlijke sprong vooruit, maar een weg van héél kleine stapjes. Elke dag een beetje meer. De eerste twee weken waren zenuwslopend. We hielden haar continu in de gaten, sliepen nauwelijks en vierden elk mini-vooruitgangetje alsof het een overwinning was.

We hebben alles uit de kast getrokken om haar aan het eten te krijgen. De lekkerste hapjes kwamen voorbij: malse filet, zalm, makreel… Alles werd met liefde bereid. We warmden het zachtjes op zodat de geur haar zou verleiden. We maakten papjes, voerden haar voorzichtig en fluisterden ondertussen lieve woordjes en zachte knuffels. Soms at ze een paar likjes, soms bijna niets — maar ze gaf niet op.

Met haar warme dekentje en een warmtelamp begon haar lichaam langzaam weer op temperatuur te komen. Die warmte gaf haar kracht. En met die kracht kwam haar wil om te leven terug.

Langzaam gingen we van papjes naar kleine vaste hapjes en die gaven we ieder uur. Haar eetlust groeide, haar oogjes werden helderder en haar lijf begon zich te herstellen. Het was een proces van weken, vol hoop, twijfel en doorzettingsvermogen — van haar, maar ook van ons.

En nu…

Nu is Nala er nog.

Sterker nog: ze is er weer helemaal.

Haar gewicht is terug, haar vacht glanst, haar energie is terug en haar agressie is terug als ze iets niet wil ;) Inmiddels durft ze zelfs de tuin in — iets wat ze in haar vorige leven, na zeven jaar op een appartement, nooit had gekend. Nu ligt ze soms uren buiten, genietend van de zon, de konijntjes om haar heen en de frisse lucht met alle vrijheid.

We durven het bijna hardop te zeggen: Nala is weer gezond.

Natuurlijk blijven we haar goed in de gaten houden. Na alles wat ze heeft doorgemaakt, verdient ze niets minder. Maar we hebben vertrouwen. In haar, in haar kracht, en in de band die we samen hebben opgebouwd.

De rekening was hoog, maar het was het waard :) Ieder leven telt in ons paradijsje! 

Dit verhaal had anders kunnen eindigen.

Maar Nala gaf niet op.

En wij ook niet.

En soms… is dat precies wat het verschil maakt. ❤️