Testament

Ik heb een vraag. 
De vraag gaat gewoon over meningen van andere niet hoe het juridisch zit.

Het gaat niet zo goed met mijn moeder maar het is moeilijk te zeggen of ze nog maar kort heeft of dat ze nog jaren mee kan. We hopen natuurlijk op het laatste maar je hebt het niet echt in de hand. 

Een aantal jaar geleden is er een testament opgemaakt niet omdat ze zoveel heeft maar omdat vooral mijn zus dat wilde. Mij is niet om een mening gevraagd maar erg vond ik het niet. Nu vraag ik me wel af doordat mijn zus het met mijn moeder bij een notaris in orde gemaakt heeft is het logisch dat ik daar inhoudelijk niets van weet?

Doordat ik in Frankrijk woon is de afstand altijd lastig en per email en zelfs per telefoon is er altijd veel ruis.

  • Bram van Zanten

    Ik lees hierin eigenlijk twee vragen: is het logisch dat je niets weet van de inhoud van een testament, en is het vreemd dat je zus dit met je moeder en een notaris heeft geregeld zonder jou te betrekken?

    Kort antwoord: ja, het is normaal dat je inhoudelijk niets weet. Een testament is privé tussen degene die het maakt (je moeder) en de notaris. Kinderen — ook erfgenamen — hoeven daar niet in gekend te worden en krijgen normaal gesproken geen inzage zolang iemand leeft. Zelfs als één kind praktisch helpt bij afspraken of vervoer naar de notaris, betekent dat juridisch niet automatisch iets bijzonders.

    Maar er zit een nuance in jouw situatie.

    Dat jouw zus dit “wilde” en erbij betrokken was, kan verschillende dingen betekenen:

    • heel onschuldig/praktisch: zij woonde dichterbij, nam initiatief, je moeder vond het prettig dat iemand meeging;
    • meer sturend: je zus heeft sterk aangedrongen op bepaalde regelingen;
    • een combinatie: jouw moeder wilde rust en liet veel aan haar over.

    Dat jij in Frankrijk woont en communicatie lastig is, maakt het begrijpelijk dat je je afvraagt of je buiten spel bent gezet. Afstand creëert makkelijk ruis en onzekerheid — zeker rond familie en nalatenschappen.