De pagina van Marjolein den Held

Dag Marjolein, het is intussen zo'n dik jaar geleden dat ik m'n "wanhoop" uitte op deze site i.v.m. de situatie waarin ik mij toen bevond. Ik lees nu pas je bericht, waarvoor dank. Ik kom eigenlijk zelden of nooit op deze site. Als mensen met een emigratiedroom mij zouden vragen wat mijn ervaring is zou ik mij beperken tot: heb je die droom, heb je die drang en is er de mogelijkheid het te doen, dan: DOEN. Ik persoonlijk vind emigreren verrijkend. Maar ... ik zou heel erg opletten hen niet te vertellen over de situatie waarin ik terecht ben gekomen. Het zou mensen erg kunnen afschrikken of helemaal kunnen ontmoedigen te emigreren. Ik denk dat het zeker plaatselijk is, nl de mentaliteit hier in de streek en zeker ook de mentaliteit in het dorp, die bepaald wat ik meemaak. De situatie is sinds mijn bericht extreem geëscaleerd: vanaf dat de burgemeester wist (door 1 mail) dat ik contact had gehad met de Dèfenseur des Droits, zijn de pesterijen begonnen: iedereen weet hier intussen dat ik een sterke band heb met m'n dieren, o.a. een paard en een ezel. Als men was geslaagd in hun opzet had ik minstens 1 van de dieren moeten laten inslapen of was minstens 1 van de 2 verongelukt (3x m'n dieren uit de weide gelaten, groente afval gemengd met bierdoppen in de wei leggen, de buurman die op klaarlichte dag m'n tuin  is binnengedrongen er een kip heeft gegrepen, ze levend deels gepluimd en voor dood achter gelaten, etc, etc ...) Heel recent heeft de nieuwe burgemeester een officieel document vervalst, in samenwerking met medewerkeres van het departement, om mij een strook grond voor m'n huis te ontvreemden ten voordele van die buurman. Terwijl ik dit opschrijf denk ik "... niemand gaat dit ooit geloven ..." Dit alles omdat ik in eerste instantie door de Défenseur des Droits wilde laten nagaan of men had geknoeid met mijn aanvraag voor het verkrijgen van subsidie. De situatie die ik beschrijf (vervalst document) is zo extreem én geeft mij heel hard bewijs, dat ik werkelijk grote middelen heb ingezet in de hoop de pesterijen te doen stoppen: klacht ingediend rechtstreeks bij de Procureur en een hele straffe advocaat genomen. Ik beschrijf lang niet alles hoor. De pesterijen hebben geleid tot algehele collectieve haat in en ook buiten het dorp tegen mijn persoon. Extreme mobbing. Ik hou van de uitdagingen van emigreren en ik geloof in persoonlijke groei, maar dit (de pestsituatie) heeft daar niets meer mee te maken. Ondanks de extreme situatie waarin ik mij bevind voel ik helmaal niet de drang om weg te gaan: ik ben hier toegekomen met een open geest, hele positieve ingesteldheid, wilde echt leven tussen de Fransen, mijn gedrag is steeds correct geweest... Dit is mijn plek, ik hou van m'n huis, ik hou van de omgeving, ik vond een prachtige weide vlakbij... Dus NEEN, ik ga niet weg... nu sla ik terug, het is genoeg geweest. Voor het eerst in m'n leven heb ik een tattoo laten zetten nl. LA BACTÉRIE, want dat ben ik: een bacterie overleeft in de meest extreme omstandigheden. Volà Marjolein, het moest me van 't hart, zoals ik eerder schreef. Beste groet, Marijke