Hèt netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk - zegt het voort!

Voitures anciennes

Het moeten er vele duizenden zijn, al die foto's die ik heb gemaakt van klassieke auto's, in Frankrijk, een mooie Panhard, een leuke Renault, in andere Europese landen en ook elders. Vaak zoals bij deze Chevy Camaro - de concurrent van de Ford Mustang - met een inline-6 of een echte V8 onder de motorkap. Om het plaatje compleet te maken deze klassieke toeristische achtergrond, voorzien van een virtueel vergrootglas. Klassiek is ook deze versie van de Chevrolet Impala, een blik in de machinekamer.

Ken uw klassiekers, get your kicks, on Route 66 tot mijn verbazing ergens een klassieke Brit, een Rover P4. Hoe kom jij hier nu verzeild denk je dan, zo ver van huis, vertel eens, je zult een heleboel hebben meegemaakt.

De moderator zou het denk ik niet op prijs stellen wanneer ik al die foto's hier allemaal ga publiceren. Geheugenruimte bij een hosting provider is immers niet gratis en niet onbeperkt. Dat moet anders kunnen. Met een diaporama, maar dat gaat me eerlijk gezegd te veel tijd kosten om daar iets moois van te maken. Kortom, ik maak het me makkelijk met een link naar YouTube.

_____________________________

☑️ Beste plaatser van dit bericht,

fijn dat je gebruik maakt van dit forum. Doe alsjeblieft mee met de discussie die volgt op je bericht! Reageer zelf op de reacties die anderen geven. Dat mag ook best een bedankje zijn.

_____________________________

Rubrieken,

Klik hieronder voor meer berichten in dezelfde rubriek.

20250614, Vervoer

Reactie van Rob van der Meulen gisteren: Henri, wanneer je tegenwoordig nog wilt opvallen op zo'n grote parkeerplaats bij een shopping mall in de VS moet je met een stevige pickup aan komen rijden die nog onder het woestijnzand zit. Want ook daar is de rest behoorlijk eentonig.

Reactie van Rob van der Meulen gisteren: Iets verder terug in de tijd en je komt in een ooit moderne Amerikaanse showroom terecht waar de klant zo te zien nog met de nodige egards werd behandeld. En er klaarblijkelijk wat meer aandacht was voor hetgeen onder het lijnenspel van de blikken omhulling schuil ging. We verkopen iets degelijks met een betrouwbare krachtbron, kijkt u zelf maar. Dat kon nog in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw. Als verkoper zou je tegenwoordig met een dergelijke aanpak op staande voet worden ontslagen.

Reactie van Rob van der Meulen gisteren: Een gloednieuwe klassieker in het Bourgondische hart van Frankrijk. Een Citroën Dyane uit 1968, geproduceerd van 1967 tot 1983, in een oplage van bijna 1,45 miljoen exemplaren. Het ontwerp was gebaseerd op de Citroën 2CV, maar met nieuwe carrosseriepanelen, hoekigere lijnen en in de voorvleugels geïntegreerde koplampen. De pick-upversie is iets bijzonders. Het hieronder afgebeelde exemplaar is in ieder geval volledig gerestaureerd. Je gaat je bijna afvragen: hebben ze er ooit zo pico bello bijgestaan toen ze nieuw uit de fabriek kwamen.

Reactie van Alfred los gisteren: Ja die is wel erg mooi !!

Reactie van Rob van der Meulen gisteren: Die blonde dame achter het stuur vond ik indertijd ook wel mooi. Maar met m'n bijna twee meter paste ik nauwelijks in die toch wat krappe Britse sportwagens, dus het is nooit wat geworden tussen ons.

Reactie van Rob van der Meulen 20 uur geleden: Nu de afstand tussen het Amerikaanse en Europese continent behoorlijk groter is geworden deed het me wel wat toen ik op een parkeerterrein deze twee auto's uit de zeventiger jaren zag staan, min and max power, together we stand...De eerste auto behoeft geen uitleg, die tweede wel: een Pontiac Firebird Trans Am, het type uit de jaren 70, een legendarische Amerikaanse muscle car. Waar anders zo broederlijk verenigd als in de buurt van een Normandisch strand, hieronder in Fécamp, een kilometer of zestien ten noorden van Étretat.

Reactie van Alfred los 16 uur geleden: Heb een tijdje een paar Saabs 96 gehad, erg veel plezier mee gehad en heel Europa ermee doorkruist.

Reactie van Rob van der Meulen 15 uur geleden: Alfred, de voorganger, de Saab 95, was zeker in z'n Estate uitvoering een opvallende verschijning. Also available in the USA.

Reactie van Rob van der Meulen 15 uur geleden: Hoe de wereldgeschiedenis en klassieke auto's soms naadloos in elkaar over kunnen gaan. Het was erg warm die zomer in 2008 toen we het „Musée des voitures présidentielles“ in Sauvigny-le-Bois bezochten, iets ten noorden van Avallon in de Bourgogne. Vlakbij een imposant kasteel stonden twee grote granges. Geen bezoekers te bekennen, zou het wel open zijn? Maar goed, het was omstreeks lunchtijd, en tussen 12 en 14 uur daalt er altijd een enorme rust neer op het Franse platteland. Achter de balie stond een Franse heer, type Franse gentleman, de eigenaar zelf. En een bordje met het opschrift: „Photos interdites“.

Binnen stond een enorme collectie presidentiële auto’s uit de hele wereld. Elke auto opende een venster op een verleden dat soms nog dichtbij leek, alsof het gisteren was, maar de kalender van die dag liet toch iets heel anders zien. Daar stond de Simca van De Gaulle. Die overigens in 2011 weer op de markt kwam. En ook de roemruchte Citroën DS waarin generaal De Gaulle in 1962 in Le Petit-Clamart ternauwernood aan een aanslag ontsnapte. In totaal werden 187 kogels afgevuurd met automatische wapens: achteraf werden slechts 14 treffers op de DS geteld. De flegmatieke opmerking van le Général toen ze met een aantal lekke banden (mede gered door la suspension hydropneumatique) op het kleine vliegveld van bestemming aankwamen en hij daar keurig met rechte rug uitstapte: "Ils ne savent pas tirer“. Niet de eerste keer overigens dat hij in de vuurlinie kwam te staan. Op 15 augustus 1914 kwam hij onder vernietigend machinegeweervuur van de Duitsers te liggen toen hij als officier van zijn compagnie probeerde een brug over de Maas bij Dinant in België in te nemen. Er vielen veel doden, hij werd gewond weggevoerd met een kogel in zijn knie. En later bij Verdun werd hij aanvankelijk als gesneuveld genoteerd. Maréchal Pétain had daar al een concept berichtje over laten opstellen, ging niet de deur uit toen bleek dat hij gewond, slechts een paar overlevenden, in kijgsgevangenschap was afgevoerd naar Duitsland.

Geschiedenislessen: elke auto daar had zijn eigen verhaal. Ik heb binnen geen foto’s gemaakt en helaas ook geen ansichtkaarten gekocht, verkeerde zuinigheid. Ik kreeg wel de indruk dat de exploitatie van dit privémuseum geen echte geldbron was, maar eerder een uit de hand gelopen hobby van een enthousiaste verzamelaar.

Door nieuwe fiscale regelgeving in 2010 was het waarschijnlijk niet meer mogelijk om deze privéhobby voort te zetten, de exploitanten van dit soort privé musea moesten een enorme berg aan een soort vermogensbelasting gaan betalen over de handelswaarde van al die auto's die ze vaak in de loop van vele jaren bij elkaar hadden verzameld. Ook dit museum sloot toen zijn deuren. Waar zijn al die auto’s gebleven? Naar veilingen en naar ‘officiële’ overheidsmusea, die een aantal van deze auto’s met belastinggeld konden aankopen en van die fiscale wetgeving geen enkele last hadden. Voor hen een win-win situatie. Achteraf ben je benieuwd hoe dat stukje belastingwetgeving tot stand is gekomen, wie kwam er eigenlijk op dat idee? Wie heeft het wie ingefluisterd daar op een ministerie in Parijs?

De zwarte limousine die buiten op het terrein stond: toch eens kijken wat er aan tekst en uitleg op dat in de zon oplichtende witte bordje staat, welke US limousine is dat precies, waarom die Amerikaanse vlag? Van Washington DC naar ergens in la France profonde, in de blakende zon, eenzaam haast, midden op de campagne, gele korenvelden, de auto die in 1963 Jacqueline Kennedy vervoerde bij de begrafenis van John F. Kennedy. Ik ging even op een bankje zitten, keek naar deze zwarte limousine en genoot van de zon, maar tegelijkertijd ook een moment van bezinning.