Hèt netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk - zegt het voort!

Spijt van terugkeer naar Nederland

De laatste tijd zie ik hier veel advertenties van huizen die te koop staan! Ik heb de indruk dat het vaak gaat om mensen, zoals wij, die hier 20, 25 jaar geleden een woning à la campagne gekocht hebben en wellicht opgeknapt. Gaan deze mensen terug naar Nederland of trekken ze verder? Wij hebben ook ons huis verkocht en wonen nu in een stad, dicht bij alle faciliteiten met een stuk minder land.

Wim van Teefelen heeft in al zijn fantastische bijdragen aan dit forum al vaak aangegeven dat veel van de mensen die emigreren naar Frankrijk al binnen een paar jaar terug naar Nederland gaan. Het valt toch tegen om uiteenlopende redenen.

Wat ik me nu afvraag is waarom terug naar Nederland als je hier al zo lang woont? Ik vul dat in met bijvoorbeeld: leeftijd, toch liever oud worden in Nederland waar je de taal zo goed beheerst en je oude vrienden kunt opzoeken, misschien een partner verloren, kinderen, die gammel wordende ouders makkelijker kunnen ondersteunen dan wanneer ze op 1000 km afstand wonen, kleinkinderen, die bij opa en oma kunnen langs komen op de fiets. En zo zullen er natuurlijk nog meer redenen zijn.

Wat ik me tevens afvraag, zij er mensen (ouderen?) die spijt hebben dat ze naar NL teruggegaan zijn. Het vinden van een woning was problematisch, het Nederland van nu lijkt helemaal niet meer op het Nederland dat je verlaten hebt. Die leuke avontuurlijke vrienden zijn inmiddels niet meer te herkennen als zodanig. De kinderen hebben een druk sociaal leven, de kleinkinderen komen eigenlijk zelden langsfietsen.

Wie is het tegengevallen, wie zijn er toch weer teruggekeerd naar Frankrijk of spelen met die gedachten? Is daar iets bekend van?

Ik ben gewoon benieuwd.

_____________________________

☑️ Beste plaatser van dit bericht,

fijn dat je gebruik maakt van dit forum. Doe alsjeblieft mee met de discussie die volgt op je bericht! Reageer zelf op de reacties die anderen geven. Dat mag ook best een bedankje zijn.

_____________________________

Rubrieken,

Klik hieronder voor meer berichten in dezelfde rubriek.

20260803, Migratie

Reactie van Janny O. op 4 Augustus 2026 op 9.33: @Paul van der Marck, ik ben er even "in gedoken", de lijstjes van gezondheidszorg, je kunt er heel veel vinden, met best verschillende uitkomsten, dus neem maar welke je het beste uitkomt.

Ik begrijp JoJo zeker wel, ik kan meestal redelijk snel bij mijn huisarts terecht, en dan bedoel ik ook binnen 14 dagen, meestal in dezelfde week, mijn man moet 6-10 weken wachten. Toegegeven, je kunt bij ernstige problemen bellen en dan kan het vaak wel sneller, maar als je niet makkelijk een afspraak kunt maken, laat je het ook vaak. Ik had het voornemen naar een huisarts in eigen dorp te gaan, minder dan een km van ons huis, maar wat vernam ik, de dames komen niet aan huis, "bel de 15 maar". Toen ik een aantal jaar gelezen een neurologisch onderzoek zou moeten hebben, tintelende lichaamsdelen. "Mevrouw over 13 maanden is er een plekje". De huisarts was het met me eens dat ik het misschien beter in Nederland kon proberen, wachttijd 2 maanden.

Sinds we in Frankrijk alles geregeld hebben zijn er geen grote problemen meer, maar dat heeft wel wat voeten in de aarde gehad. Rijbewijs, Carte Vitale als grootste voorbeelden.

Voor mij is Frankrijk verre van geweldig, maar ik realiseer me wel dat het overal wat is. Waarom ben ik er dan? Voor de natuur en het weer, maar dat mag nu wel een beetje koeler. Daar kan zelfs Macron niets aan doen.

Oh ja, terug naar Nederland? Jazeker, ik zou niet weten hoe ik me hier met een rollator moet verplaatsen. En voor velen komt die tijd echt wel.

Reactie van Wim VAN TEEFFELEN op 4 Augustus 2026 op 11.00: Veel anekdotische verhaal, maar daar heb je niet zoveel aan. Feiten: de gezondheidszorg op het Franse platteland is heel zorgwekkend, veel te weinig huisartsen en snelle vergrijzing van de aanwezige huisartsen. De zorg is prima in Frankrijk (net als in Nederland), maar de plattelandsproblemen nemen jaar op jaar toe. In de steden (ook de kleinere steden) is in Frankrijk de zorg (en ook de toegankelijkheid van de zorg) uitstekend. In Nederland is het precies andersom, en het zou goed zijn voor iedereen die remigratie overweegt om daar naar te kijken). Op het Nederlandse plattelands zijn er over het algemeen, voldoende huisartsen en is toegang tot de zorg uitstekend. Natuurlijk, Nederlanders klagen nog wel eens dat ze een half uur moeten rijden naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis, maar voor wie Franse afstanden gewend is, is dat geen probleem. Het is juist in de steden waar te weinig huisartsen zijn, de tandartspraktijken niemand meer toelaten, etc.

Dus kom er maar in met de anekdotes van Nederlanders die op het Franse platteland juist een uitstekende huisarts hebben of op het Nederlandse platteland niet.

Dan nog een heel ander aspect: Nederlanders die ooit naar Frankrijk zijn getrokken vanwege de ruimte, de rust en het uitzicht, maar op latere leeftijd terugkeren naar Nederland en dan kiezen voor de stad (lekker dicht bij de kinderen), maken twee overgangen mee: van Frankrijk naar Nederland en van platteland naar stad. Klagen over Nederlandse steden is een favoriete hobby van Nederlanders die op het Franse platteland wonen. Beide overgangen tegelijk is misschien wat veel als je 80 jaar bent (ik hoor en lees verontrustend veel verhalen van 80-jarigen die na 20 of 30 jaar in Frankrijk toch terug willen naar Nederland en de redenen zijn bijna altijd hetzelfde: eenzaamheid door wegvallen partner, verlies van taalvermogen door beginnende dementia, en het missen van kinderen en kleinkinderen). Ik heb tot nu toe, in mijn kring van kennissen en oud-klanten nog maar een enkel verhaal gehoord over iemand die terug is gegaan naar Nederland, daar spijt van heeft gekregen en toen weer gere-re-migreerd is naar Frankrijk. Sorry, Ineke, ik kan je dus niet helpen.

Wim

Reactie van Peter Jan op 4 Augustus 2026 op 11.10: In wat voor wereld is JoJo terecht gekomen??? Ik herken weinig van de medische perikelen die worden beschreven, al zijn wachttijden voor sommige specialisten mij ook bekend. Volgens mij is het in Nederland zeker in de zorg heel anders dan 24 jaar geleden, de tijd dat ik emigreerde.

De taal blijft voor velen een grote barrière. Daarin investeren als je arriveert is van het grootste belang. En het blijven gebruiken, Franse tv volgen, als het even kan een krant. Vermoedelijk heb je dan minder problemen als je ouder wordt.

Ik woon inmiddels langer alleen dan samen met mijn partner, die inmiddels 14 jaar geleden overleed. Heb hier alleen Franse vrienden en bekenden. Ik spreek soms dagen geen Nederlands.

Voor familie en ander bezoek kom ik zo nu en dan in Nederland. Ik denk dat ik daar niet meer zou willen wonen. We zijn uit elkaar gegroeid of zoiets. Grote delen van Nederland zijn nog drukker geworden en dat in alle opzichten. Onvergelijkbaar met la campagne waar ik mij goed thuis voel. En ik zoek de drukte van de stad op als ik daar zin in heb.

Zoveel mensen, zoveel zinnen.

Reactie van Jacques van HOUT op 4 Augustus 2026 op 11.14: 46 jaar in Frankrijk. Nee, niet terug. Waarom toch ? Ik heb hier mijn hele leven opgebouwd. Ja, het kan ook tegenvallen : in een streek terecht komen met weinig voorzieningen (voor de Franse inwoners dus ook niet), vereenzaming, klimaatverandering enzovoort. Vooral als je daar op latere leeftijd nestelt kan het niet eenvoudig zijn. Ik woon tegen Parijs, dus tegenover de klote mentaliteit van de ene, staan 10 anderen die ontvankelijk zijn. Ik was een paar weken geleden in la Bresse in de Vosges op vakantie. Hele mooie streek, werkelijk. Maar de eigenares van de gite was totaal onverschillig, zelfs onvriendelijk. Die had niets op met stadsmensen. Dan denk je, waarom verhuur je dan ? Vreemd maar ik huur dat huisje nooit meer. Stel je voor dat ik zo iemand zou hebben als mijn enige buurvrouw in de ronde ! In ieder geval, als je je (vooral op latere leeftijd) in Frankrijk wilt nestelen, laat in Nederland niet alles achter, zodat je wat armslag hebt als je terugwilt.

Reactie van Janny O. op 4 Augustus 2026 op 11.14: Peter Jan, vooral je laatste zin. Ieder heeft zo zijn redenen. En is het één dan beter dan het ander? Nee, dat zeg jij ook niet.

Reactie van ineke blom op 4 Augustus 2026 op 11.50: Beste mensen,

Dank voor alle reacties. Het ging mij niet zozeer om de verschillen tussen Frankrijk en Nederland uit te vechten. Ik was gewoon benieuwd of er mensen waren die de remigratie was tegengevallen.

Ik werd een beetje getriggerd door de vele (meer dan anders?) huizen die hier te koop worden aangeboden, de vraag naar een remigratie-specialist en zelfs een beetje door de kaasreis van Wim ("het bloed kruipt waar het niet gaan kan")

Wij zijn ook bejaard (82 en 70) en woonden à la campagne. 5 jaar geleden zijn wij verhuisd naar Albi. Modern huis plein pied met weinig onderhoud. Toch nog een behoorlijke tuin met een klein zwembadje, veel privacy en buren op weinig afstand. Toen wij vorig jaar allebei te maken kregen met kanker was het prettig om op de fiets naar de bestralingen te kunnen en niet 45 minuten heen en 45 minuten terug met de taxi te hoeven gaan. Toen mijn man een paar weken geleden een lichte AVC kreeg stonden de pompiers binnen een kwartier op de stoep en was hij in no time op de urgence. Ik kon makkelijk op bezoek zonder enorme reistijden na zijn operatie. De verpleging komt elke dag om de wond te verschonen. De buren laten als dat nodig is de hond uit en er werd voor me gekookt. Nee, het is niet het platteland, daar hadden we heerlijke jaren, maar wij voelen ons nu op onze oude dag prettig hier. 10 minuten fietsen naar het centrum, een grote Leclerc om de hoek. We hebben een kind in Amerika, hadden er een in Moskou, twee (nu drie) in Nederland, de kleinkinderen zijn groot. Ik kan mij een leven in Nederland niet meer voorstellen, maar zeg nooit nooit.

Ineke

Reactie van Janny O. op 4 Augustus 2026 op 11.58: Beste Jos, jammer genoeg is niet iedereen even talig. Laat ik nu zo een iemand zijn. Heel veel uren, dagen weken er in gestoken. En ik kan me redden, maar daar is ook alles mee gezegd. En andersom, een familielid heeft kennis aan een Frans meisje in Nederland, jong en ze doet zeker goed haar best, maar toch blijven de contacten een beetje stroef, zijn idee? de taal.

Reactie van Henri Bik op 4 Augustus 2026 op 12.21: Geen eigen ervaring , maar twee kennissen die remigreerden kochten naderhand toch weer een klein huisje in Frankrijk. Zij betreuren de remigratie niet maar kunnen het leven in 'La douce France' niet helemaal loslaten.

Wat ik wel verneem van geremigreerden is dat het hernieuwde contact met familie tegenvalt, met name kleinkinderen hebben andere besognes dan hun grootouders.

Reactie van ineke blom op 4 Augustus 2026 op 12.31: Klopt Jos, categorie komkommertijd!

Dank Henri voor de bijdrage als antwoord op mijn vraag. Ik ga nu aan mijn komkommersalade (met komkommers uit eigen tuin)en stop met volgen

Op naar de volgende komkommerbijdrage. Tot het echte leven weer begint.

Reactie van loes Heil op 4 Augustus 2026 op 13.13: Attenooije, lijkt de klaaglijn wel. Bij ons in de buurt, Noord Aveyron en Cantal zijn het niet Nederlanders die terug gaan of in Noord Frankrijk gaan wonen maar Vlamingse moeders vanwege volwassen kinderen en kleinkinderen.