De verdragsbijdrage aan het CAK

Bijdragen en kosten van verdragsgerechtigden in Frankrijk, België en Duitsland in de jaren 2018 t/m 2024

Regelmatig wordt er op nederlanders.fr gedisscussieerd/geklaagd over de hoogte van de verdragsbijdrage aan het CAK. Zelden worden daarbij harde cijfers genoemd of wordt verwezen naar brongegevens.

Hieronder doe ik een poging hier verandering in te brengen. Daarom dit overzicht van cijfers m.b.t. verdragsbijdragen en vergoede kosten in Frankijk, België en Duitsland.

De cijfers in de rijen 2 t/m 22, kolom C t/m G komen ongewijzigd (tikfouten zijn helaas niet uitgesloten) uit rapporten van het ministerie van VWS, met als titel “Verzekerdenmonitor 20xx” (op “xx” staat het jaar volgend op het jaar waaop de rapportage betrekking heeft). Zoeken op internet op ¨Rijksoverheid Verzekerdenmonitor 2025” levert dit rapport op met cijfers over 2024.

De cijfers in de overige rijen en kolommen zijn berekend door het rekenblad op grond van de eerder genoemde cijfers uit de rapporten.

Een paar punten ter toelichting op de cijfers.

Punt 1.
Negatieve bedragen worden in rood weergegeven en voorzien van een “-”-teken.

Punt 2.
Onduidelijk is of en hoe heffingskortingen en toeslagen verwerkt zijn in de getallen voor “ontvangen bijdragen”. Daarnaast moet voor Frankrijk meegenomen worden, dat de betaalde verdragsbijdrage in mindering kan worden gebracht op het wereldinkomen. Dit heeft een verlaging van de eventueel verschuldigde inkomstenbelasting in Frankrijk voor de betreffende verdragsgerechtigde tot gevolg.

Punt 3.
De gerapporteerde kosten in België in 2021 zijn extreem laag. Het rapport meldt hierover :
“In 2021 is er 1,4 mln euro aan België betaald voor verdragsgerechtigden. Normaal
gesproken ligt dit bedrag hoger. Als gevolg van een nieuwe declaratiesystematiek van België heeft
de afrekening tot een jaar vertraging geleid.”

Punt 4.
Het aantal verdragsgerechtigden in België is in 2024 veel lager dan in de voorgaande jaren. Dit is het gevolg van een sterke daling in het aantal meeverzekerde gezinsleden. De reden is onduidelijk.
Het aantal meeverzekerde gezinsleden in Duitsland is inmiddels verhoudingsgewijs veel hoger dan in Frankrijk en België.

Punt 5.
Voor alle genoemde landen waren de kosten, gedeclareerd in het woonland, in 2024 veel lager dan in voorgaande jaren. Voor Frankrijk had dit zelfs tot gevolg dat de totale vergoede kosten lager waren dan de ontvangen bijdragen in het jaar 2024.
Het rapport meldt daarover:
“In 2024 betaalde het CAK in totaal € 255,5 mln. aan de buitenlandse verzekeringsinstellingen die
verantwoordelijk zijn voor de zorgverlening aan de betrokkenen. Dit is een daling van €50,1 mln.
ten opzichte van 2023. Het is niet mogelijk één directe oorzaak te geven voor deze daling. Er zijn
altijd wel fluctuaties in de aan het buitenland betaalde zorgkosten die door verschillende factoren
kunnen worden veroorzaakt. Onder meer de lange doorlooptijden, schommelingen in
wisselkoersen, stelselwijzigingen in andere landen en de wijze van de berekening van declaraties
door het buitenland kunnen hierbij een rol spelen.”
Een weinig overtuigende verklaring. Dit kan toch geen toeval zijn, er moet een logische reden zijn, zeker omdat het bij vrijwel alle verdragslanden het geval is.

Punt 6.
In discussies over de hoogte van de verdragsbijdrage wordt vaak genoemd, dat in Frankrijk de vergoeding vaak slechts 60% à 70% van het standaard CPAM-tarief bedraagt en dat voor 100% vergoeding een aanvullende verzekering nodig is.
Vergeten wordt vaak, dat in de populatie van verdragsgerechtigden een aanzienlijk(?) aantal mensen een ALD-aandoening heeft en daarom (in verhouding hoge) kosten in kader van deze aandoening 100% vergoed krijgt.

Punt 7.
De kosten, gemaakt door Nederlandse ingezetenen in een verdragsland, bv tijdens vakantie, zijn niet meegenomen in deze cijfers, volgens de rapporten.

Conclusie:
Cijfers lijken hard, maar er valt nogal wat op af te dingen.

Discussiëren over deze cijfers is natuurlijk altijd mogelijk, maar leidt niet tot verandering. Het gaat immers voor verdragsgerechtigden via CAK om toepassing van Europese, Nederlandse en Franse wet- en regelgeving en die is alleen te veranderen via onze vertegenwoordigers in het Europese, Nederlandse en Franse parlement (helaas, slechts weinigen van genoemde verdragsgerechtigden zullen stemrecht hebben voor het Franse parlement).