Hèt netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk - zegt het voort!

Spiegelbeeld

Welk beeld hebben Fransen van ons, in Frankrijk wonende Nederlanders?

Niet reageren op noties, maar op basis van persoonlijke alswel zakelijke ervaringen, ontmoetingen en vriendschappen.

Wellicht dragen onze gezamenlijke reacties bij aan de ontwikkeling van ons zelfbeeld en kunnen we daar in toekomstige ontmoetingen ons voordeel mee doen.

_____________________________

☑️ Beste plaatser van dit bericht,

fijn dat je gebruik maakt van dit forum. Doe alsjeblieft mee met de discussie die volgt op je bericht! Reageer zelf op de reacties die anderen geven. Dat mag ook best een bedankje zijn.

_____________________________

Rubrieken,

Klik hieronder voor meer berichten in dezelfde rubriek.

20250808, Kunst en Cultuur, Migratie

Reactie van Cees Spijkers op 11 Augustus 2026 op 17.39: In reactie op Andreas.

De door jou genoemde als door de media ingegeven kernachtige typeringen van Nederland heb ik in mijn Franse kennissen- en vriendenkring nooit gehoord.

Zelf had ik me onvoldooende gerealiseerd welke beperking taal voor reislustige Fransen heeft.

Een van mijn vrienden citerend :„Ik kan het menu niet lezen als ik buiten Frankrijk ben“.

Ik, bijdehand „Maar dan vraag je het toch in het Engels“.

De meeste, ook de hoog opgeleide met een imposante loopbaan, Fransen spreken nauwelijks Engels.

In ons sportclubje hebben we daarom afgesproken Engels te spreken om te oefenen. Dat conflicteert wel met mijn wens om beter Frans te leren spreken. Maar ja.

Ik merk een verandering bij jongeren.

Reactie van Jacques van HOUT op 11 Augustus 2026 op 17.49: Ach Cees, ik geef Franse les aan asielzoekers (in Nderland zou tegenwoordig je huis daarvoor beklad worden en je vrouw voor hoer uitgemaakt). Ik gebruik regelmatig de engelse taal als hulpmiddel want veel mensen heheersen die : en het bevordert dus de communicatie. Dat is toch het belangrijkste. Totaal geen probleem in Frankrijk, een tolerant land, meer dan in Nederland waar iedereen een kort lontje schijnt te hebben.

Reactie van Andreas Chatziantoniou op 11 Augustus 2026 op 17.55: @Cees

Inderdaad - de jongeren hebben inmiddels een betere relatie met het Engels. Waarschijnlijk hangt dit ook af of je meer in de grote steden bent of op het platte land, en wat de beroepskeuze is.

Hier op het dorp zijn er een paar mensen die goed Engels spreken, maar meestal omdat een van de ouders zelf Engels is.

In Bordeaux bij wat technologie-meetups wordt graag Frans gesproken, maar ze verstaan wel Engels en zijn in staat om een gesprek te voeren.

Reactie van ineke blom op 11 Augustus 2026 op 18.24: Mijn kinderen zijn inmiddels 40-ers. Toen wij ruim 20 jaar geleden naar Frankrijk verhuisden kregen ze hier vriendschappen. De Franse vrienden wilden graag Engels spreken, onze meiden juist liever Frans. Ik kan mij herinneren dat er bij de studenten destijds boosheid was over het feit dat zij op het lycée en collège te horen hadden gekregen dat ze Spaans als vreemde taal moesten kiezen. "Spanje ligt vlakbij (Zuid Frankrijk) en het is de meest gesproken taal ter wereld". Helaas gold dat niet voor het Erasmus uitwisseling programma of andere uitwisselingen met het buitenland. Daar bleken ze flink gehandicapt als ze geen Engels spraken.

Reactie van Robert T op 23 Augustus 2026 op 17.14: Zonder minimale kennis van de Franse taal die een simpele en beleefde conversatie waarborgt is de aansluiting met de bevolking best een ingewikkelde. Dat zie je ook in Nederland met de mensen die van buiten komen. Het heeft mij zeer geholpen in den beginne om tv journal en France-info te lezen en op de hoogte te kopmen wat er speelt in het land en de streek. Ik heb geen kinderen in France maar wèl een vast contract van 32 uur en leuke en minder leuke collegae bij het touringcarbedrijf.

Daarnaast voer en verzorg ik de koeien op aanvraag voor de buurman en moet moeite doen zijn dialect te verstaan. Echter het wordt zeer gewaardeerd dat je gewoon deelneemt aan het plaatselijk leven, zonder poeha, je buren helpt en boodschappen voor de buurman meeneemt, de kantonniers koffie geeft als ze staan te zwoegen in de zon, en voor de regio de kinderen naar college en lycee brengt en je niet opsluit in een NL enclave.

Ik krijg er vriendelijkheid voor terug, de sneeuwploeg komt me in de winter ophalen en rijdt voor me uit ploegend over de bergtop, de buren helpen de 200kg zware kachel naar buiten tillen en hun tractor sleept bomen uit ons bos en we hebben regelmatig heerlijke tafelmomenten waar het leven voorbij komt zonder terughoudendheid. Als je contact maakt is de plattelands stugheid zo verdwenen is onze ervaring. . Kortom het komt van twee kanten en ik pas me wat an.. zonder mijn 'eigenheid' te verliezen.

Tot slot een open deur nogmaals: de taalbeheersing bepaalt hier voor mij de mate van deelname aan het leven om me heen en die is goed genoeg al had ik het voordeel van Franse les op de HBS.

Tot slot de topic vraag hoe kijken Fransen tegen ons aan: Voor mijn omgving deze reflectie;

Ik hoor met enige regelmaat NL-ers zijn lawaai makers als groep, pakken zo een tafeltje in een restaurant zonder te wachten op de garant, ze betalen teveel voor woningen ( en zijn jullie zo rijk) en dat is plaatselijk niet fijn voor de bevolking en ook, ze renoveren ook de huizen, nl-ers zijn toegankelijk en spreken allemaal de Engelse taal.

Reactie van Janny O. op 23 Augustus 2026 op 17.22: Robert echt één dingetje uit je verhaal. De kantonniers willen wel koffie? Ik heb werkvolk aan huis, sorry voor het woord, al zo vaak koffie aangeboden, maar ze hoeven niet. Soms, heel soms, als het erg warm is willen ze een cola.