Hèt netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk - zegt het voort!

Spijt van terugkeer naar Nederland

De laatste tijd zie ik hier veel advertenties van huizen die te koop staan! Ik heb de indruk dat het vaak gaat om mensen, zoals wij, die hier 20, 25 jaar geleden een woning à la campagne gekocht hebben en wellicht opgeknapt. Gaan deze mensen terug naar Nederland of trekken ze verder? Wij hebben ook ons huis verkocht en wonen nu in een stad, dicht bij alle faciliteiten met een stuk minder land.

Wim van Teefelen heeft in al zijn fantastische bijdragen aan dit forum al vaak aangegeven dat veel van de mensen die emigreren naar Frankrijk al binnen een paar jaar terug naar Nederland gaan. Het valt toch tegen om uiteenlopende redenen.

Wat ik me nu afvraag is waarom terug naar Nederland als je hier al zo lang woont? Ik vul dat in met bijvoorbeeld: leeftijd, toch liever oud worden in Nederland waar je de taal zo goed beheerst en je oude vrienden kunt opzoeken, misschien een partner verloren, kinderen, die gammel wordende ouders makkelijker kunnen ondersteunen dan wanneer ze op 1000 km afstand wonen, kleinkinderen, die bij opa en oma kunnen langs komen op de fiets. En zo zullen er natuurlijk nog meer redenen zijn.

Wat ik me tevens afvraag, zij er mensen (ouderen?) die spijt hebben dat ze naar NL teruggegaan zijn. Het vinden van een woning was problematisch, het Nederland van nu lijkt helemaal niet meer op het Nederland dat je verlaten hebt. Die leuke avontuurlijke vrienden zijn inmiddels niet meer te herkennen als zodanig. De kinderen hebben een druk sociaal leven, de kleinkinderen komen eigenlijk zelden langsfietsen.

Wie is het tegengevallen, wie zijn er toch weer teruggekeerd naar Frankrijk of spelen met die gedachten? Is daar iets bekend van?

Ik ben gewoon benieuwd.

_____________________________

☑️ Beste plaatser van dit bericht,

fijn dat je gebruik maakt van dit forum. Doe alsjeblieft mee met de discussie die volgt op je bericht! Reageer zelf op de reacties die anderen geven. Dat mag ook best een bedankje zijn.

_____________________________

Rubrieken,

Klik hieronder voor meer berichten in dezelfde rubriek.

20260803, Migratie

Reactie van JoJo op 3 Augustus 2026 op 12.58: Wij wonen nu bijna 20 jaar in Frankrijk. Zodra het kan (pensioen) gaan wij hier gillend weg, waarom: de mentaliteit begint mateloos te irriteren, er is geen (goede) medische voorziening. Klimaat en zo zijn er nog wel een paar dingen. Er zijn ook best dingen die wel aardig zijn, maar negativiteit overheerst.

Terug naar Nederland ook dat weer niet, wel goede medische voorzieningen en veel kennis, soms zelfs unieke medische kennis. nederland is te vol en daardoor zit je bovenop elkaars lip met irritaties tot gevolg.

Waar dan wel heen? dat zijn we nu aan het uitzoeken. in ieder geval een land met genoeg ruimte en goede medische voorzieningen.

Reactie van ineke blom op 3 Augustus 2026 op 13.24: Bijzonder hoe je toch zaken heel verschillend kunt ervaren. Wij hebben allebei te maken gehad met kanker en mijn man is twee weken geleden geopereerd aan zijn halsslagader. Wij zijn juist enorm te spreken over de medische voorzieningen hier. En wij ervaren de mentaliteit absoluut niet als irritant. Zeker niet nu we in een middelgrote stad wonen, waar de interesses van buren en het culturele klimaat beter bij ons aansluiten dan die van la campagne, waar we wel overigens wel met veel plezier gewoond en gewerkt hebben.

Reactie van Ada op 3 Augustus 2026 op 13.41: Terug naar Nederland om wat voor reden dan ook is ingewikkeld. Wat veel mensen namelijk denken wanneer zij terugkeren is dat het allemaal wel in orde komt en dat het nog ongeveer hetzelfde is als toen u naar Frankrijk verhuisde, 5, 10 of meer als 20 jaar geleden. U heeft een tijd van gewenning mee moeten maken in Frankrijk, de taal moeten leren, alle voorzieningen moeten uitvinden. Terug in Nederland is het toch niet helemaal dat wat je had verwacht, had gehoopt. Je moet weer enorm wennen aan de vele mensen om je heen de hele dag en het lawaai dat zij maken. Ook de buurvrouw die even om een koppie komt! Alle instelingen werken niet meer zoals wij gewend waren!.

Dan het enorme woning tekort, zie daar maar eens tussen te komen. Mits je een heleboel geld te besteden hebt, zou je het kunnen redden misschien. Huisarts, tandarts zeer moeilijk om ingeschreven te geraken. De vele extra vaste lasten wat je helemaal vergeten bent.

Mijn ervaring is geweest dat wij ooit terug kwamen vanuit Canada, daar woonden wij heel ruim in een dorpje, Lekker rustig enz. alles voorhanden , goede buren, scholen etc. Maar er kwam heimwee naar Nederland en we gingen maar weer retour. Wat een deceptie. De familie vond het wel leuk dat we er weer waren, maar waarom wonen jullie nu zo ver? (ritje van 20min!!) Dus als wij hen niet opzochten kwamen ze zelden. Verder was alles veranderd in de 10 jaar dat we in Canada waren. We zijn in NL gebleven, beloofden onze kinderen dat we voorlopig niet meer gingen verhuizen, we woonden in een dorpje in West-Friesland, en dat ging eigenlijk wel en ach alles went, denk je. Toen de kinderen de deur uitgingen, zeiden we dat wij ook zouden gaan zodra dit kon. en dat kon dus in 2005 ! Wij wonen nu in Bretagne waar de tijd op het platteland nog stil staat. We denken wel eens, hadden we maar direct naar Frankrijk gegaan, toen. Maar ja zo gaat dat soms.

Reactie van Janny O. op 3 Augustus 2026 op 13.50: Zoals Ineke al schreef, hoe je iets verschillend kunt ervaren. Als wij in Nederland zijn, komt de buurvrouw nog wel af en toe een kopje koffie drinken. Een dorp waar het leven stilstaat, dat is niet aan ons besteed. Die huisarts en tandarts zijn, waar ik het zie, minder problematisch dan in Frankrijk. Maar laten we duidelijk zijn, ieder gebied, ook in Frankrijk, heeft zijn eigen problemen.

Toch denk ik, maar misschien zit ik er helemaal naast, is Ineke op zoek naar verhalen van niet te lang geleden. Ik denk dat veel van die terugkeerders naar Nederland, dit forum achter zich gelaten hebben.

Ik heb de ervaring niet van terugkeren naar Nederland, maar ik heb wel het idee dat te doen als ik minder mobiel zou worden. Ik kan hier geen kant uit en naar de stad, nee liever niet.

Reactie van ineke blom op 3 Augustus 2026 op 14.07: Dank Ada voor je reactie. En Janny: ik ben niet persé op zoek naar verhalen van niet te lang geleden, maar inderdaad veel terugkeerders zijn wellicht niet meer actief op dit forum. Maar mensen die weer terug naar Frankrijk gekomen zijn misschien wel. Enfin, het is geen wereldvraagstuk, maar ik was gewoon benieuwd naar ervaringen. De reactie van Ada sluit daar mooi op aan.

Reactie van Paul van der Marck op 3 Augustus 2026 op 20.07: Objectief klopt het overigens niet dat de gezondheidszorg in Frankrijk minder is ... (wat Jojo lijkt te zeggen); obv onderzoek The Lancet staat het wereldwijd op de 15e plek (op grond van kwaliteit) en obv OECD ranglijst is het top 10 obv kosten/kwaliteit en toegankelijkheid. Ik denk wel dat het heel belangrijk is, bij ziekte, 'zo goe als vloeiend Frans' te spreken en te accepteren dat artsen zich boven de patiënt zien (beetje Nederland vorige eeuw). Wij zijn regelmatig voor kinderen terug in NL en de drukte/gekte daar staat ons tegen (na meer dan 20 jaar in het centrum van 070 gewoond te hebben; dus we zijn wel wat gewend). Het enige dat ons zorgen baart is als 1 van de 2 (te vroeg) komt te overlijden en de ander nog 'jong' genoeg is voor een nieuwe relatie. Dat lijkt ons erg ingewikkeld met een Frans persoon; maar gelukkig zitten we in 'de buurt' van Toulouse (naar Franse maatstaven) en dus voldoende internationale expats ....

Reactie van JoJo op 4 Augustus 2026 op 8.27: Ten eerste lukt het niet om op korte termijn een arts afspraak te krijgen, soms moet je 3 maanden wachten. Dan moet je bv bloedprikken en kun je de uitslagen pas 2 maanden later bespreken, werkt niet want situatie kan anders zijn.

Hoe goed je de taal ook spreekt het is altijd makkelijker in je eigen taal.

De arrogante houding van artsen is stuitend en middeleeuws, daarnaast hebben ze geen enkele reden daartoe. Het nodigt niet uit tot een vertrouwelijk gesprek.

Ik ben goddank niet afhankelijk van de franse medische zorg. heb recentelijk met een “huisarts“ te maken gehad. Dat was eens maar nooit meer. Ontbrak aan gedege medische kennis, gebrek aan hygiene onnodig veel tijd kwijt en een chaos met patiënten dossiers.

Heb meerdere gevallen waarbij er toch echt iets fout is gegaan. Iemand met een simpele operatie aan arm, kind kan de was doen. Is verpest door chirurg en later door fysio. En ik heb meer voorbeelden. Nieuwe heup zit nu in rolstoel.

Heb vooral geen “psychische“ aandoening want daar hebben ze nog nooit van gehoord, autisme, ADHD en ga zo maar door.

In nederland ook lange wachttijden maar daar is de zorg beter.

Huisartsen krijgen nauwelijks een vergoeding van de verzekering en moeten het hebben van medicijn“verkoop“, je krijgt dus onnodig medicijnen voorgeschreven enkel omdat het geld in het laatje brengt. Daarom zijn er zo weinig assistentes in huisartsenpraktijken. Specialisten worden juist overgewaardeerd.

Ik zou ook niet in Nederland meer kunnen wonen en zeker niet in een stad, net zoals ik nergens in een betonnen jungle wil wonen.

Luiheid, laksheid en overal “nee“ tegen zeggen dat kunnen fransen heel goed.g. Kinderen dumpen op de opvang al vanaf het moment dat ze nog nat zijn, vooral geen verantwoordelijkheid. en niet opvoeden zijn ze goed in. Althans dat is hier in de omgeving het geval.

Dus met gierende banden het land uit.

Reactie van eric van keulen op 4 Augustus 2026 op 8.32: Dat laatste lijkt me verstandig als U het hier zo slecht naar uw zin heeft. Ik herken me totaal niet in uw verhaal, maar dat kan aan mij liggen. Hoop dat U elders een beter leven kunt leiden.

Reactie van Fabienne op 4 Augustus 2026 op 8.34: Hopelijk niet met platte banden eeer terug

Reactie van Germaine Princen op 4 Augustus 2026 op 8.50: Tjee JoJo

Wat een verhaal op de vroege ochtend, wat ervaar je een hoop ellende, wat een irritatie, wat een boosheid op Frankrijk en de fransen, hun mentaliteit, eigenlijk bijna alles. Ook al herken ik zeker een aantal van de punten die je opnoemt, een beetje relativering en humor helpt mij door de irritaties heen. Ik hoop dat je snel je land vind waar je je thuis voelt