Forum voor Nederlanders in Frankrijk

Een laatste groet, een bijzondere verbondenheid..

De moeilijke momenten in onze opvang, veel dieren betekent ook vaak afscheid nemen..

Poncho, onze lieve dertiger, heeft het aardse leven verlaten.

Sommige momenten vergeet je nooit meer. Het afscheid van Poncho was zo’n moment. Indrukwekkend, verdrietig, maar tegelijkertijd ook zo bijzonder mooi.

Poncho zocht zelf een plekje in de wei, ging rustig liggen en wilde niet meer opstaan. Zijn hart was op. Zijn sterke geest was er tot het allerlaatste moment. Hij koos zijn eigen plekje om te gaan, zonder koliek en zonder pijn. Een rustige, natuurlijke dood. Een prachtig afscheid, al hadden we hem natuurlijk nog lang niet willen missen.

Voor ons was zijn overlijden enerzijds onverwacht, maar anderzijds wisten we ook dat zijn oude lijf langzaam opraakte.

Vier keer per dag mocht Poncho, samen met onze andere oudjes Sjaan en Trojka, naar deze kant van de poort komen. Even lekker genieten van een heerlijke seniorenpap. Een extraatje voor onze oudjes, die dat meer dan verdiend hebben en ook nodig hadden door de droge zomer die maar niet voorbij lijkt te gaan..

Poncho genoot van zijn eten, de aandacht en vooral ook van het fijne gezelschap. Kleine geluksmomentjes, die voor ons nu nog waardevoller zijn geworden.

Maar toen kwam dat ene moment waarop hij niet met de groep mee naar huis kwam.

Als je een kudde paarden hebt, leer je hun gewoontes kennen. Je weet wie waar loopt, wie achteraan sjokt en wie nog even blijft hangen. Maar als er eentje ontbreekt, voel en zie je dat meteen. Henk ging op zoek. Na een lange zoektocht vond hij Poncho, rustig liggend op een mooi plekje bij de bosjes. Hij had zelf zijn laatste rustplaats uitgekozen en we besloten niet aan hem te gaan sjorren. Hij was zo kalm en klaar om zijn kudde en ons te verlaten.

Toen Poncho was overleden, gingen Henk, Siskel en Lois hem ophalen. Maar wat ze daar aantroffen, was iets wat ons allemaal diep heeft geraakt.

De hele kudde was afscheid aan het nemen.

Paard voor paard kwam bij hem kijken. Ze bezochten hem, stonden bij hem en namen op hun eigen manier afscheid van hun vriend. Geen haast, geen gedrang. Gewoon de tijd om nog even bij Poncho te zijn.

Het laden verliep gelukkig goed. Siskel had een plateau gebouwd waarmee ze Poncho voorzichtig met de trekker richting huis konden dragen. Maar ook toen gebeurde er iets heel bijzonders.

De kudde bleef niet achter.

Paard voor paard liepen ze langs de trekker, om zich vervolgens ervoor te voegen. Zo ontstond er een indrukwekkende stoet, met de paarden voorop en Poncho achter hen op de trekker. Alsof ze hem samen naar huis wilden begeleiden.

Poncho was geliefd. Dat was op dat moment voor iedereen zichtbaar. Zijn kudde liet ons zien hoe bijzonder de band tussen paarden kan zijn. En hoe groot het gemis kan zijn wanneer één van hen er niet meer is.

We zijn verdrietig dat we hem moesten laten gaan, maar vooral dankbaar. Dankbaar dat we hem nog zoveel mooie jaren hebben kunnen geven. Dat hij bij ons oud mocht worden, omringd door vertrouwde gezichten, goede zorgen en zijn eigen kudde. En dankbaar dat hij op zijn eigen manier en in alle rust afscheid kon nemen van het leven.

Bij ons hoefde Poncho niets meer te bewijzen. Hij mocht gewoon Poncho zijn, tot het einde.

Lieve Poncho, dankjewel voor de enerverende ritten, je grote hart en de bijzondere rol die je in de kudde hebt gespeeld. Dankjewel voor alles dat je ons hebt gegeven en voor de herinneringen die we voor altijd met ons meedragen.

Je hebt je laatste reis gemaakt

Rust zacht, lieve Poncho.

Naast Poncho genieten nog bijna 300 andere dieren van hun leven in ons dierenparadijs, waaronder 18 andere paarden die, net als Poncho, mogen rekenen op een liefdevolle en welverdiende oude dag.

We willen er voor al onze dieren zijn, met de beste zorg, voldoende voeding, medische hulp en vooral heel veel liefde. Maar dat kunnen we niet alleen.

Help jij mee om ook voor hen een mooie, veilige en liefdevolle oude dag mogelijk te maken? 🐴

Iedere bijdrage, groot of klein, maakt écht verschil. Samen kunnen we ervoor zorgen dat ook onze andere oudjes mogen genieten van de rust, de zorg en de liefde die ze zo verdienen.

Elke donatie is meer dan welkom en betekent ontzettend veel voor ons én voor onze dieren.

Paradis d'Animaux

IBAN:FR76 1027 8394 0300 0215 8260 129

BIC: CMCIFR2A

Wil je meer informatie, stuur ons dan een berichtje of stel je vraag hieronder.

Bij voorbaat dank, namens ons, ons team en alle dieren in ons paradijsje.

_____________________________

☑️ Beste plaatser van dit bericht,

fijn dat je gebruik maakt van dit forum. Doe alsjeblieft mee met de discussie die volgt op je bericht! Reageer zelf op de reacties die anderen geven. Dat mag ook best een bedankje zijn.

_____________________________

Rubrieken,

Klik hieronder voor meer berichten in dezelfde rubriek.

20261017, Dieren

< Vorige bijdrage

Reactie van JoJo gisteren: Wat een mooi en triest verhaal. Triest omdat Poncho er niet meer is. Mooi om te lezen hoe hij is gegaan en dat hij geliefd was bij iedereen.

Ik ken dit gedrag (afscheid nemen) van met name olifanten. het is zo mooi om te lezen dat ook paarden dit gedrag kennen.

Alle dieren die bij jullie leven zijn geluksvogels.

Reactie van Johan O. gisteren: @Jeannette, waarom moet ik jou -in tegenstelling tot vele anderen- toch zo vaak gelijk geven.. LOL!

Reactie van Jeannette gisteren: Ik heb een hekel aan het woord triest dat aan inflatie onderhevig is, maar je hebt gelijk, het voegt niks toe. Bij deze dus😉

Reactie van Robert T 4 uur geleden: Poncho heeft een mooi leven gehad bij het Paradis en dood gaan hoort bij cirkel van het leven....uiteindelijk gaat alles wat geboren wordt ook dood, wij ook.. Dat de stalgenoten er omheen de dood voelen geeft een hele gevoelswereld van dieren aan.. Ik zie het ook bij hechte groepen koeien die meer dan tien jaar bij elkaar zijn en huisdieren die samengeleefd hebben zoals honden en poezen.

En u denkt in goede herinnering aan Poncho..