Compromis, "win-win" en verliezen.

Met een schuin oog volg ik de ontwikkelingen in het Franse politieke bestuur. Daarbij valt op dat het maar niet lukt om gezamenlijk een bestuurlijk antwoord te formuleren op de grote financiële problemen waarmee het land te kampen heeft: uit de hand lopende begrotingstekorten en een veel te hoge staatsschuld. De overheid hanteert al geruime tijd een te ruim begrotingsbeleid.

Waarom lukt het niet om daarop een breed gedragen antwoord te formuleren? Heeft dat te maken met de Franse cultuur?

Ik vroeg het mijn vrienden, die zich allen terdege bewust zijn van de penibele financiële situatie. Zo kwamen compromis, "win-win" en verliezen ter sprake. Al snel bleek dat een compromis werd gezien als verliezen — niet veel, maar toch — en dat "win-win" niets anders was dan het verdoezelen van dat verlies.

Toen ik op enig moment in mijn onschuld als oplossing opperde dat wellicht wie het kan meer zou moeten bijdragen, en dat er ook bezuinigd zou moeten worden op sociale verworvenheden (bijvoorbeeld door de pensioenleeftijd te verhogen), bleek dat een te Nederlandse optie. Het ene wel, maar het andere absoluut niet.

Graag lees ik jullie waarnemingen en gedachten over de verschillen in compromisbereidheid tussen onze beide landen.