NEDERLANDERS.FR

Hét netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk

Alles was klaar: fietsen achterop de auto, broodjes gesmeerd, gîte schoon en de nieuwe huurders in ons huisje geïnstalleerd. Zelfs de zes mini-fuchsiaatjes - die door echtgenoot net voor de vakantie waren gestekt en dus mee moesten om hun overlevingskansen te vergroten - stonden bewaterd op de hoedenplank. Kortom we konden vertrekken. 

Binnen in huis geef ik mijn ouders al een dikke knuffel om te voorkomen dat de kat ontsnapt bij een afscheid op straat. Als we op weg naar de auto zijn bedenkt echtgenoot plots dat hij onze huurders toch nog even gedag wil zeggen en ondanks mijn protesten die ergens machteloos in het trappenhuis blijven hangen loopt hij terug.

Dat had hij beter niet kunnen doen.

Na een eeuwigheid wachten met zoon en kat in een auto die vol in de zon staat, gebarend door het autoruit naar mijn ouders dat ik ook niet snap waar hij blijft, slaan opeens bij mij alle stoppen door. Ik storm de auto uit, kat geschrokken bij zoon op schoot, en stuif al briesend en brullend het trappenhuis in. Boven gekomen sluit manlief net de voordeur achter zich en hij krijgt van mij ongecontroleerd een hele beerput vol bagger over zich heen. 

Alleen even gedag zeggen gaat natuurlijk niet als nieuwe huurders zich net aan het installeren zijn. Dan willen ze op het laatst toch nog even van alles weten, hoe de televisie werkt bijvoorbeeld, en dan kan je moeilijk zeggen: “Zoek het lekker zelf uit met je televisie, mijn gezin raakt oververhit.” Nee natuurlijk kan je dat niet zeggen, maar oververhit, dat was ik.

Met onweershoofden zwaaien we mijn ouders uit en in woeste stilte rijden we de berg af. Halverwege de berg probeer ik mijn redelijkheid terug te vinden, maar raak ik van oververhit steeds meer onderkoeld, want echtgenoot zet de airco lager en lager. Wat nu weer?

De koeling aan de bestuurderskant blijkt het te hebben begeven, bij mij wordt het dus inderdaad steeds kouder, maar hij blijft puffen van de hitte met de zon pal op zijn raam. Samen met zijn pijnlijke rug die hem al dagen parten speelt en het kattengejank op de achtergrond zijn het geen ideale omstandigheden voor het hervinden van een ontspannen atmosfeer tijdens deze terugreis. Zelfs die hele kleine schattige bloemknopjes die de stekkies van de fuchsia op ons Alpenbalkon hebben gekregen (hij doet het best op ’t balkon) kunnen de lucht niet klaren.

We zijn bijna in Montpellier om zoon van zijn eerste schoolweek op te halen als onze slechts half gekoelde auto opeens nauwelijks nog vooruit komt. De snelheidsmeter geeft een steeds lagere snelheid aan en bij het beklimmen van een helling ontstaan er lange files achter ons. Alle vermogen is opeens weggevallen. Als we eindelijk de plek bereiken waar zoon staat te wachten hopen we dat als de motor een tijdje afkoelt het euvel vanzelf weer oplost, maar daar is het de dag niet voor.

De spanning is inmiddels om te snijden en als echtgenoot telefonisch ons kenteken doorgeeft aan de verzekeringsmaatschappij, elke letter keurig met een voornaam aanduidend om misverstanden te voorkomen krijg ik heel kinderachtig de slappe lach als hij bij de laatste letter Q even geen naam weet te bedenken en de letter dan maar luid en duidelijk in de hoorn tettert. Tranen lopen over mijn wangen en echtgenoot moet met al zijn sensoren op zijn telefoon blijven focussen om te horen wat er gezegd wordt.

De verzekeringsmaatschappij vraagt ons om te proberen om met de auto bij een garage te komen en dat lukt. Met een tussenstop bij de supermarkt voor een poezen-reismand komen we bij een Citroën-garage aan die wel bijna gaat sluiten. We hebben recht op vervangend vervoer binnen onze verzekering en we zijn toevallig omringd door autoverhuurbedrijven, maar de verzekering brengt ons liever eerst thuis met een taxi (200 km), om daarna bij ons in de buurt een leenauto te regelen. Rare jongens die Fransen.

Gelukkig mogen we onze fietsen en het rek bij de garage stallen, maar er blijft evengoed heel wat bagage over. En al heeft echtgenoot drie keer teruggebeld dat het een grote taxi moet zijn, de taxi chauffeur die een uur later uit zijn Volkswagen Touran stapt schrikt zichtbaar als hij het hele zooitje ziet. Eerst schudt hij beslist zijn hoofd, er zeker van dat het niet zal passen, maar dan ontdekt hij dat de vijfde persoon die hij telefonisch had doorgekregen een kat blijkt te zijn en gaan we het toch proberen. Alles gaat, met wat passen en meten, in de bagageruimte en de poes (die zich miraculeus rustig houdt) kan er in haar reismandje nog bovenop, naast de fuchsia’s. 

Na een rit van 2 uur rijden we uitgevloerd ons dorp binnen, op de teller staat € 483,10. Een bedrag dat we goddank niet zelf hoeven te betalen, maar ons wel doet vergeten dat een fooi wel op zijn plaats was geweest na zo’n reis. Een espressootje bieden we de goede man aan en een appeltje voor onderweg. Rothollanders.

Inmiddels staat er een blauwe leen-Nissan Micra voor de deur. Buiten regent het, de stekkies van de fuchsia zijn blij...

Het is een makkelijke plant.

Weergaven: 1145

Rubrieken,klik voor meer berichten in dezelfde rubriek

20180908, Korte Verhalen, Kunst en Cultuur

Reactie van Theodora Besse op 8 September 2018 op 11.52


Weer heel leuk en herkenbaar geschreven. Dankjewel voor dit mooie verhaal!

Reactie van christian-le-bricoleur op 8 September 2018 op 14.57
En wat was er nu mis met jullie auto?
Reactie van El Burro Català op 8 September 2018 op 15.18

Weer een leuk geschreven stukje.

@ christian-le-bricoleur: cilinder uitgevallen?

Reactie van Dorine van der Marel op 8 September 2018 op 18.43
De turbo was opgeblazen, het was een ouwe ‘grand picasso’, de reparatiekosten niet meer waard, we hebben hem aan de monteur van de citroëngarage verkocht.
Reactie van Hans Haamke op 9 September 2018 op 9.15

Wat een ellende !

Ik moest meteen denken aan een vakantie naar Spanje, ergens midden jaren '60. De reis naar Spanje duurde 3 dagen (nog niet die mooie autowegen in Frankrijk als nu) en ergens bij Montelimar begaf de waterpomp het. Gelukkig was die zaterdagmiddag een garage open, maar die hadden geen waterpomp, die moest waarschijnlijk uit Montelimar met de bus komen. Een paar uur rondgehangen in een warme garage waarbij ook het kookpunt van mijn ouders bereikt werd (Ik zei dat je niet zo hard moest rijden ! Dat is helemaal niet de oorzaak ! Dat zeg je altijd...) Enfin eind van de middag was het gerepareerd en konden we door naar Spanje. Ik was toen een jaar of 8, maar dit staat mij nog helder voor de geest !

Hieronder is plaats voor een reactie

  • Blijf bij het onderwerp.
  • Wees constructief en vriendelijk.
  • Uw kennis en ervaring worden op prijs gesteld.

Onze huisregels ...

Bent u de plaatser van dit bericht? Reageer dan ajb op de gegeven reacties en adviezen.


Je moet lid zijn van NEDERLANDERS.FR om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van NEDERLANDERS.FR

-

Google advertenties

© 2019   Gemaakt door: Anton Noë, beheerder en gastheer.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden

Anton Noë ... google.com, pub-1033432903517354, DIRECT, f08c47fec0942fa0