Nederlanders.fr

Forum voor Nederlanders in Frankrijk

Frankrijk, de tweede economie van de eurozone, zit financieel in zwaar weer. De staatsschuld loopt snel op en wordt daarmee niet alleen een probleem voor Frankrijk, maar steeds meer ook voor Europa.
Waarom lukt het de Franse politiek niet om te hervormen? En dreigt daardoor een nieuwe eurocrisis?

[N] Nieuwsuur behandelt dit gevoelige onderwerp in deze video met huiseconoom Mathijs Bouman en Europa-verslaggever Saskia Dekkers.

Een kritische reportage over het land waar wij met overtuiging voor gekozen hebben. Herken je het beeld dat Nieuwsuur schetst, of zie je het vanuit je dorp of stad anders?


Hier een linkje naar de reportage

Weergaven: 2384

_____________________________

☑️ Beste plaatser van dit bericht,

fijn dat je gebruik maakt van dit forum. Doe alsjeblieft mee met de discussie die volgt op je bericht! Reageer zelf op de reacties die anderen geven. Dat mag ook best een bedankje zijn. 

_____________________________

Rubrieken,

Klik hieronder voor meer berichten in dezelfde rubriek.

20261115, Ledenservice

Reactie van Alle Laversma op zondag

@Edward Kriek: Je kunt om de enorme staatsschuld te beteugelen natuurlijk eenzijdig gaan bezuinigen (al vele malen afgewezen door de Fransen) maar je kunt ook proberen de verhouding tussen de staatsschuld en het bbp bruto binnenlandse product gunstiger te maken, m.a.w. het bbp moet (flink) omhoog.

Hoe dan? De Fransen werken al zo hard, merken sommigen op. Het antwoord: de productiviteit moet omhoog, m.a.w. er moet slimmer, i.p.v. harder gewerkt worden. Maar de Fransen willen niet veranderen, roepen een aantal. "De wal keert het schip!" roept er iemand. Ja, mee eens, op een zeker moment stopt de leenbereidheid van de rest van de wereld, wegens het risico dat het geld nooit meer terug komt (Frans faillissement). Frankrijk (het schip) zal zich dan zonder schroom wenden tot de EU (de wal, althans misschien; dan zou de EU nog enig nut hebben). En laten we dan met zijn allen hopen dat de EU deze kans aangrijpt en zegt, oké, wij gaan Frankrijk helpen maar alleen als voor elke euro aangetoond wordt dat Frankrijk hervormt en innoveert, zodat de productiviteit op langere termijn en voor langere tijd stijgt.

Maar op de kortere termijn niet bezuinigen betekent een veel te trage terugkeer naar aanvaardbare niveaus van staatsschuld; de rente op de staatsschuld is nu al een enorme en bijna ondraaglijke kostenpost. Tegelijkertijd moet er dus ook hard bezuinigd worden maar wel met het vooruitzicht van een op termijn "grotere koek om te verdelen" (het gestegen bbp), wat het iets dragelijker en beter uitlegbaar maakt.
En keihard doorzetten, ondanks eventueel gezichtsverlies voor de Fransen!

Reactie van Edward Kriek op zondag

@Alle: 

Je raakt natuurlijk een belangrijk punt: economische groei en productiviteitsverbetering zijn onmisbaar voor een duurzame verbetering van de Franse schuldquote.

Daarover bestaat weinig verschil van mening.

Maar ik denk dat je een aantal zaken te gemakkelijk aan elkaar koppelt.

- Productiviteitsgroei ontstaat niet vanzelf door harder te hervormen of door de overheid kleiner te maken;

Daarvoor zijn investeringen nodig in onderwijs, onderzoek, technologie, infrastructuur en een goed functionerende gezondheidszorg. Juist publieke voorzieningen kunnen belangrijke voorwaarden scheppen voor toekomstige economische groei.

Daar zit volgens mij de kern van het debat. Wanneer je tegelijkertijd fors bezuinigt op voorzieningen en publieke investeringen, loop je het risico dat je de toekomstige productiviteitsgroei juist afremt.

- Daarnaast is de vraag wie de lasten van die hervormingen draagt.

De weerstand in Frankrijk is niet uitsluitend een kwestie van onwil om te veranderen. Het gaat ook om de verdeling van de kosten en baten van hervormingen.

En dan kom ik bij je voorstel voor Europese financiële steun onder strikte voorwaarden. Dat is een verdedigbare gedachte, maar wie bepaalt die voorwaarden? En op basis van welke criteria?

Mijn bezwaar is niet tegen financiële discipline of productiviteitsverbetering.

Het gaat mij meer om de vraag of financiële stabiliteit een middel blijft om maatschappelijke doelen te realiseren, of dat die doelen uiteindelijk ondergeschikt worden aan financiële en marktgerichte instituties.

Een gezonde economie heeft immers niet alleen een houdbare staatsschuld nodig, maar ook goed onderwijs, goede gezondheidszorg, sociale stabiliteit en voldoende publieke investeringen.

Nogmaals: dit laat zich niet eenvoudig samenvatten in Excel.

De vraag is dus niet alleen hoe we de economische koek groter maken, maar ook wie bepaalt hoe die koek wordt geproduceerd en verdeeld.

Reactie van eric van keulen op zondag

Een van de oplossingen om de staatsschuld te verminderen is de overstap om de pensioenen te betalen van een premiestelsel naar een kapitaaldekkingsstelsel. Zoals o.a. in NL. De onderwijsbegroting in Fr, niet de geringste onder de begrotingsposten, bestaat voor 30% uit pensioenbetalingen. De pensioenuitgaven staan dan niet mee op de balans van de État. Dat kost even tijd om dat te realiseren.

Reactie van eric van keulen op zondag

Ter aanvulling, deze problematiek of hoe daar een oplossing voor te vinden, zie je bijna niet terug in het politieke debat. Waarmee de gedachte dat Fr niet te veranderen is weer boven komt. Toch maar de tucht van de ECB op enig moment? Ik zie geen enkele partij of politici voorstellen doen die in de richting van een oplossing komen.

Reactie van Edward Kriek op zondag
Of Le Pen of Mélenchon nu gaat winnen: ik zie de blokkades, gele hesjes, brandende gebouwen , krijsende demonstranten en verwonde hulpverleners al voor me. Ik hoop dus nog steeds op een ' redelijk alternatief ' .
Beter voor Frankrijk en beter voor Europa.
Reactie van Lex de la Terre op maandag

In m'n dagelijks bestaan zie en spreek ik 'n hoop F mensen. En met m'n 'diploma' van Brice Hortefeux mag ik mezelf ook 'n F-man noemen, zelfs getrouwd met 'n F-vrouw. Dus begrijpt u me goed, van mij geen onvertogen woord over dit deel van de wereldbevolking waartoe ik me voel behoren.

Wat me opvalt - en waar mijn hoop op is gevestigd - is de 'jeugd', de aankomende generatie. Deze jongeren hebben de buik vol van al die grijze, wijze mannen die het allemaal zo goed weten. Die het allemaal zo goed weten voor zichzelf.

Er worden vergelijkingen gemaakt met Mei '68, vergelijkingen die sterker worden nu andere groepen (boeren, 'gele hesjes', vakbondsleden) zich verenigen met de studenten en scholieren. Staat er een revolutie te gisten? Als dat betekent dat de Arnauds en Bolloré's c.s. van deze samenleving zich zorgen gaan maken, lijkt mij dat 'n goede ontwikkeling. Op weg naar 'n redelijker verdeling van die koek, om te beginnen de schulden afbetaald en ingelost door al dat (vooral katholieke), foute geld. 'Fout' omdat dit kapitaal is verworven met maar één doel: méér kapitaal, het liefst in mijn zak en niet in die van een ander.

Het belang van het onderwijs is hiervoor al genoemd. Wat ik mis in alle opsommingen, is het belang van een goed functionerende pers. Die is nog steeds - grosso modo! - behoorlijk gouvernementeel ("Oui, Monsieur le Président.") Met enkele uitzonderingen, godzijdank.

Als, mits de zo genoemde autoriteiten erin slagen het gewelddadige rapalje te scheiden van de rest, het kaf van het koren, af te zonderen, letterlijk te isoleren voor enige tijd, zal een vreedzame revolutie slagen en liggen er vele glorieuze jaren in het verschiet. Want die jongeren, die boeren, die 'gele hesjes' en die arbeiders hebben geen ongelijk. En willen best de schouders eronder zetten, maar dan ongeremd door bazen, onderbazen en ambtenaren.

Reactie van Paul van der Marck gisteren

Dan even een andere invalshoek .... wij werken op onze boerderij veel met Franse jonge WWOOF-ers - https://wwoof.fr/nl/) en helaas moet ik vaststellen dat heel veel jongeren net zo vastgeroest zijn in hun denken als hun ouders .... veel verhitte discussies over (bijv.) pensioenen, alsof het een vaststaand recht is. Ze hebben totaal geen gevoel dat het geld van de overheid niet aan een boom groeit. Als ik uitleg dat in NL de pensioenleeftijd 67 1/4e is kijken ze me vreemd aan en begrijpen niet dat wij als NL-errs dat accepteren. Als ik uitleg dat wij het normaal vinden dat gestegen levensverwachting toch enigszins zou moeten samenhangen met pensioenleeftijd, wordt het gesprek toch heel snel heel fel. Ik ben daar net zo optimistisch dat een nieuwe generatie er anders naar zal kijken en ben bang dat ze massaal naar extreme links of rechts gaan stemmen. De enige oplossing voor Frankrijk is een harde hand van buitenaf die gevoelloos is voor gel hesjes of wat dan ook.

Reactie van André Bijkerk gisteren

IK herken je verhaal. Wat te denken van de nieuwe ster aan het firmament David Lisnard !?

Reactie van Lex de la Terre gisteren

Paul, pensioen is wel degelijk uitgesteld loon. Dat besef mag best leven. 'n Verworven recht wordt 't pas wanneer je oud genoeg bent  :-)

André, deze Lisnard lijkt me 'n wolf in schaapskleren. Je kunt zeggen "iedereen beter dan JLM of MlP", OK, maar deze burgemeester vertrouw ik niet. Lijkt me 'n type als Wauquiez, of Baudet in NL.

Zolang er discussies ontstaan - ook verhitte - lijkt me dat 'n goed begin om tot wederzijds begrip te komen. Als dan 1 + 1 = 3 't geval wordt, is dat pure winst. Niet gemakkelijk, maar daarom niet onmogelijk. Maar ik heb begrepen dat 'men' in NL ook niet meer weet hoe politiek samen te werken. Wat 'n gesodemieter, overal.

Reactie van Janny O. gisteren

Voor mij wordt 1+1 nooit drie, dus ja, ik ben vooral heel pessimistisch. En dat is niet zoals ik anders ben, maar dat de jeugd het allemaal wel anders wil, ik geloof er niets van. En is een wolf in schaapskleren erger dan een wolf? Allebei niet fijn.

Je reactie hieronder, dit zijn de huisregels. 

Je moet lid zijn van Nederlanders.fr om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van Nederlanders.fr

Ga naar...

© 2026   Gemaakt door: Anton Noë, beheerder en gastheer.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Algemene voorwaarden