www.nederlanders.fr

Hét netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk

Ze was van een laddertje gelazerd. De bovenste sport van het trappetje mistte. Dat was al honderd keer goed gegaan, maar dit keer was ze niet helemaal helder geweest. Haar hoofd was tegen de achterkant van een keukenkastje geklapt en de wettige eigenaar van het laddertje vond mijn dochter, toen hij zijn slaperig kop over de rand van zijn hoogslaper stak, knock-out in een plasje bloed.

Ik weet nog dat mijn oudste zoon, toen nog een peuter, van net zo’n soort laddertje viel. Er waren in zijn kamertje geen keukenkastjes, maar hij wist zijn hoofd tegen de punt van een schilderijlijstje te slingeren. Het bloed spoot uit zijn slaap. Ik was er toen als eerste bij, kon mijn moederlijke paniek haar vrije gang laten gaan, kind troostend in de armen sluiten en overladen met genezende mamakusjes. Dat was toen. 

Dochter meldde mij haar rampspoed door de telefoon. Ze woont al anderhalf jaar niet meer thuis. Vrienden brachten haar naar de eerste hulp, alwaar ze een gat in haar lip, blauwe plekken op neus, wang en kin en een lichte hersenschudding constateerden. Ver weg, aan de zijlijn, leefde ik mee.

Een paar dagen later kwam ik met de trein bij haar aan en dronken we cocktails in de kroeg. Niet heel verantwoord inderdaad, heel wat anders dan genezende mamakusjes, maar dochter zag er geen kwaad in. De hersenschudding was licht, bovendien al drie dagen oud en consumeren ging sowieso alleen maar met een rietje. Een beetje troost in deze zware dagen kon ze wel gebruiken en wie ben ik dan om tegen te stribbelen? Dit is het nieuwe mama zijn. Samen onverantwoord cocktails drinken. Daar kan ik best aan wennen.

Inmiddels woont ze niet meer in Toulouse, een afstand die nog aardig overbrugbaar was, maar ergens op een hoge Franse Alp bij de Italiaanse grens, een dagreis van mij verwijderd. Nu weet ik echt niet meer wat ze allemaal uitspookt en is zelfs van een zijlijn nauwelijks meer sprake. Laat staan cocktails.

Ondertussen vult haar jongere broer, de peuter van toen met de jaap in zijn slaap, het nest ook nauwelijks nog. Op schooldagen woont hij allang niet meer thuis, vanwege de grote afstand naar zijn lyceum en sinds hij een vriendinnetje heeft blijft hij ook de weekenden regelmatig weg. Bovendien is zijn reisdrift van dusdanige proporties dat ik het vanaf de zijlijn nauwelijks meer bij kan benen. Londen, Parijs, Marokko, Nederland, net waar een goedkope bus, trein of vliegtuig hem heen kan brengen. En zijn innerlijke reis? Tja, daar weet ik dus ook weinig meer van.

Een leeg nest heeft beslist zijn voordelen, gezien vanuit volle winkelwagens, volle wasmanden, rondslingerende schoenen, tassen, snoertjes, schoolboeken, zonnebrillen, sokken, propjes, etenswaar, jassen, bananenschillen, wattenstaafjes, deodorant, … Maar, langzaam doch zeker en ook opeens wel weer heel snel, niet meer deelgenoot zijn van hun dagelijkse vreugdes en worstelingen, dat is wél even slikken voor een toegewijde (bemoeigrage, nieuwsgierige, …) moeder als ik.

Mijn jongste kuiken compenseert de boel vooralsnog aardig en houdt, helemaal door zijn keuze voor thuisschool, het nest nog even goed gevuld. Hem kan ik nog helpen met zijn wiskunde af en toe. Met hem bespreek ik de beproevingen van alle dag, de ingewikkelde levensfases en de zin van het bestaan. Hij is degene die zich nog gepast doodgeneert naast zijn moeder als drie agenten verwonderd toekijken hoe ik paniekerig de auto van mijn echtgenoot langs een drukke weg niet ingeparkeerd krijg. Hij moet nog zeventien worden, maar zal deze zomer ook het nest reeds verlaten. Studeren in Nederland, terug naar de bewoonde wereld, aldus zoon. En zo komt binnenkort mijn functie in huidige vorm geheel te vervallen.

Onverantwoord cocktails drinken, dat lijkt me de enige remedie.

Weergaven: 1011

Tags: (Klik voor berichten in dezelfde rubriek) 20190307, Kinderen, Korte Verhalen, Kunst en Cultuur

Reactie van Henk Blom op 7 Maart 2019 op 23.44

Superleuke ontboezeming. Bedankt.

Reactie van brian op 8 Maart 2019 op 7.27

hahaha leuk weer ! op naar nieuwe uitdagingen .

Reactie van Dienke Cazemier op 8 Maart 2019 op 14.51

Zelfs járen later kan het je opeens nog naar de keel vliegen, dat lege nest gevoel. Vooral als ze heel ver weg zijn, er inmiddels nog meer offspring is en een tripje van een paar uur dat niet op kan lossen. Maar gelukkig duurt dat doorgaans maar even. En dan kun je gewoon weer ongestoord doen waar je zin in hebt. Heerlijk. 

Reactie van Jacques Jour op 9 Maart 2019 op 13.38

Leuk dat je ons een blik gunt in je leven Dorine. Herkenbaar en goed verwoord. Dank !

Reactie van Dorine van der Marel op 11 Maart 2019 op 10.07

Dienke, ik kan me heel goed voorstellen dat dat gevoel regelmatig weer even terug zal komen, maar inderdaad zie ik ook de voordelen wel van lekker doen waar je zin in hebt!

Dank voor de fijne reacties!

Hieronder is plaats voor een reactie. Blijf bij het onderwerp. Wees constructief en vriendelijk. Uw kennis en ervaring worden op prijs gesteld.

Bent u de plaatser van dit bericht? Reageer dan ajb op de gegeven reacties en adviezen. Het kan geen kwaad om mensen te bedanken voor hun welgemeende reacties. Onze huisregels ...

Je moet lid zijn van www.nederlanders.fr om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van www.nederlanders.fr

-

Google advertenties

© 2019   Gemaakt door: Anton Noë (beheerder).   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden