Noord-Amerika en de Franse taal

Nu de Franse taal in Canada ook al tot wat irritatie leidt bij sommigen in een bevriend buurland een sprongetje naar het verleden. Herinnert u zich haar nog? Jacqueline Kennedy die een jaar aan de Sorbonne had gestudeerd, Franse litteratuur en cultuur, en vloeiend Frans sprak. Tijdens het staatsbezoek aan Frankrijk in 1961 sprak ze zo vlot, zonder accent, rechtstreeks met president Charles de Gaulle dat hij daar, en ook van haar, nogal onder de indruk van was.

Na dit wederzijdse charme offensief was Charles de Gaulle in juli 1967 bij zijn bezoek aan Canada (Expo 67) wat minder aardig, of onhandig, toen hij vanaf het balkon van het stadhuis in Montreal zijn toespraak besloot met de woorden: 

"Vive Montréal ! Vive le Québec ! met als slotaccoord, gevolgd door luid applaus: "Vive le Québec libre !". Een slogan die door een deel van de Franstalige bewoners van Québec werd gebruikt om hun streven naar onafhankelijkheid mee te verwoorden. Een stevig internationaal diplomatiek incident. Het nogal flegmatieke antwoord van de toenmalige Canadese Prime Minister Lester Pearson was kort maar krachtig: "Canadians do not need to be liberated". In Frankrijk tilde men er wat minder zwaar aan, het ging eigenlijk om niet veel meer dan een inbreuk op het protocol.

Die tweetaligheid in Canada is ook een voortdurende bron van inspiratie geweest voor toneelschrijvers, conferenciers en filmmakers. Waarin ook culturele verschillen opduiken. Bijvoorbeeld het verschil in aanpak van de politie in de VS en Canada. Zomaar een voorbeeld.

Nu de afgelopen paar jaar de betrekkingen met de Canadese zuiderburen, waar overigens bijna 59 miljoen mensen Spaans spreken, wat bekoeld zijn is humor één van de wapens om het allemaal wat dragelijk te houden.

Lake Ontario.