Reactie van Jos Sjollema op maandag

Dank voor deze informatie Anton. Weet je of er eventueel naderhand een opname te bekijken/beluisteren valt? Ik kan donderdagochtend niet online aansluiten. Ik vind het onderwerp wel erg interessant, want heb beide nationaliteiten (na PACS met een Fransman).

Reactie van Anton Noë, beheerder en gastheer op maandag

Graag gedaan Jos,

Ik vermoed dat er een verslag zal worden geschreven. Ik vraag dat aan Eelco, hij heeft er belang bij dat we die informatie ook in het forum plaatsen, of een linkje naar SNBN. Ik zal het, met verwijzing naar deze blogpost, plaatsen als nieuw bericht. Op Infofrankrijk.com zal overigens ook een "Dossier NL/FR nationaliteit" komen.

Overigens zou ik het wel interessant vinden om een kort verhaal van je te mogen plaatsen met je ervaringen in dat proces naar dubbele nationaliteit.

Reactie van Jos Sjollema op maandag

In dat dossier dan? Dat is goed, ga ik wat voor je schrijven ;-).

En ja, een verslag zal voor meerdere mensen die hier meelezen interessant zijn!

Reactie van Anton Noë, beheerder en gastheer op maandag

Dag Jos,

Ik kreeg dit antwoord:

Dag Anton,

het event wordt opgenomen en zal terug te luisteren zijn. En natuurlijk zullen nieuwsbrieven volgen, met de hoofdpunten.

Groet,

Eelco

Betreffende het Dossier of verslag, als je het plaatst in het forum (hier) kan ik er naar verwijzen in het stuk op Infofrankrijk en dat is bevorderlijk voor de interactie. 

Reactie van Jos Sjollema gisteren

Wat een reactiviteit, heel fijn dat het terug te lezen valt!

Ik ga een stukje schrijven en zal het hier plaatsen.

Reactie van Anton Noë, beheerder en gastheer gisteren

Top! 

Grand merci daarvoor Jos!

Reactie van Jos Sjollema 20 uur geleden

Mijn aanvraag Franse nationaliteit

Na 20 jaar in Frankrijk was ik het zat om alleen mee te mogen doen aan de gemeenteraadsverkiezingen (met wel 1 hele lijst), en wilde ik de Franse nationaliteit aanvragen om ook bij andere verkiezingen te mogen stemmen. Het afzien van de Nederlandse nationaliteit leek toch net een stap te ver (en ik kan nog steeds niet uitleggen waarom, want m’n identiteit houd ik toch wel), en mijn partner wilde toen niet trouwen, maar toen bleek dat je met een PACS ook beide nationaliteiten kon hebben, hebben we dat eerst geregeld.

Toen heb ik nog even gewacht, omdat er in 2018 nog een regel was dat je geen examen Frans hoefde te doen als je 60 jaar of ouder was. Niet dat ik bang was dat niet te halen (heb een MO-A-diploma Frans en werkte toen al 30 jaar als beëdigd tolk-vertaalster), maar het zou weer extra tijd en geld kosten.

Toen aan de slag met het vergaren van alle benodigde documenten: een cerfa-document, belastingzegel, geboorteaktes van m’n ouders en van mezelf (met apostilles), beëdigd laten vertalen (het leek me niet handig om m’n eigen stempels daarop te zetten), adresbewijs, bewijs van PACS, pasfoto’s… Ik kan niet meer tellen hoe vaak ik die lijst heb doorgenomen om te controleren of ik écht alles wel had.

Ik heb een keer onverwacht bezoek gekregen van gendarmes, dat was min of meer om te controleren of we echt samen in mijn huis woonden (ze hebben geen tandenborstels gecontroleerd 😉), en wat andere vragen te stellen.

Ondertussen ook begonnen met het bestuderen van het Livret du Citoyen, een boekje over Franse geschiedenis, politiek, cultuur. Hiervan bleken ook allerlei tutorials op internet te bestaan. Over de inhoud daarvan worden vragen gesteld tijdens een gesprek op de préfecture. Ik had na 6 maanden plotseling een afspraak voro dat gesprek, omdat er iemand uitgevallen was (op 30 december, die was op vakantie misschien).

Ik had verwacht dat daar meerdere mensen achter een tafel zouden zitten, om het oordeel niet van één persoon af te laten hangen, maar er was alleen maar een mevrouw, die in een sneltreinvaart vragen af begon te vuren over het waarom van mijn aanvraag, en of ik wel voldoende banden had met Frankrijk en de Fransen (want ja, geen kinderen, dan zou je er toch zomaar weer vandoor kunnen gaan), en wat mijn partner en ik dan zoal aan activiteiten samen ondernamen. Actief bijdragen aan het verenigingsleven wordt ook zeer gewaardeerd! Toen verder over de geschiedenis. Ik had gedacht dat het gewaardeerd zou worden als je wat initiatief toonde, en zelf wat was gaan opzoeken en graven. Ik wilde vertellen over vertalingen die ik had gemaakt over grotten in de Ardèche (hele vroege geschiedenis), of voor de gemeente Sedan (de oorlog in 1870 was een belangrijk punt in de geschiedenis), maar daar wilde ze niets over horen: alleen maar wat er in het boekje stond. De vrouwelijke helden uit de geschiedenis die ik had opgezocht omdat ik vond dat er niet genoeg vrouwen in het boekje werden genoemd, waren ook niet interessant.

En vervolgens hoorde ik niks. Het was natuurlijk 2020, lockdowns, zieken, dus ik had geduld, maar toen ik na een jaar (beloofd was 6 maanden) nog niets had gehoord, ben ik aan de bel gaan trekken. Leek m’n dossier kwijt, weg, foetsie. Al dat werk voor niks? Hulp gevraagd aan de burgemeester van m’n dorp, die natuurlijk niks kan doen in zo’n geval, maar hij kent wel mensen. Ik denk niet dat hij veel heeft hoeven doen, maar dat de procedure gewoon langzaam doorging. Een paar weken later belde hij me ’s morgens vroeg om te vertellen dat ik was ‘verhuisd’ van de lijst van Europese kiezers naar de lijst van Franse kiezers. Dus dan zou het rond zijn. Niet dat ik daar enig bericht van kreeg overigens. Pas een hele tijd later een uitnodiging om een ‘Extrait du décret’ waarin is gepubliceerd dat ik de Franse nationaliteit had gekregen, op te komen halen bij de sous-préfecture. Daarmee kon ik eindelijk m’n identiteitskaart aan gaan vragen. Einde verhaal 😉

Reactie van Jos Sjollema 18 uur geleden

Kleine toevoeging: op oudejaarsavond, een dag na m'n gesprek, kon ik veel van de mij gestelde vragen nog makkelijk herinneren en heb ik ze gesteld aan het grotendeels Franse gezelschap om de tafel. Veel mensen (toch allemaal met een goede opleiding en ruime interesses) moesten de antwoorden schuldig blijven, en waren zeer verbaasd en verontwaardigd soms over alles wat ik moest weten om de Franse nationaliteit te krijgen.

Reactie van Anton Noë, beheerder en gastheer 12 uur geleden

Dag Jos,

Uw verhaal herken ik. Mijn vrouw Miriam is geboren in New York, opgegroeid in Boston en kreeg in 2011 het Nederlandse staatsburgerschap. Ook zij moest inburgeren.

De aangeboden voorbereidingscursussen sloeg ze over, maar de aanbevolen literatuur heeft ze braaf doorgenomen. Wat haar vooral verbaasde was niet de moeilijkheidsgraad, maar het feit dat je bij sommige vragen het juiste antwoord alleen kon geven als je eerst een vooroordeel accepteerde. Er bestond kennelijk zoiets als "zo zijn onze manieren" en de inburgeraar moest die heel goed in zijn oren knopen.

Een voorbeeld uit het oefenmateriaal: de buren van Ali zijn katholiek en hebben een Mariabeeld in de tuin. Wat kan Ali het beste doen? Bij die vraag hoorden twee plaatjes, waarvan één liet zien hoe Ali het beeld weghaalt. Toen een journalist hierover belde met het ministerie, werd bevestigd dat deze oefenexamens vergelijkbaar waren met het echte examen. In diezelfde examens figureerden destijds een papieren rijbewijs, een acceptgiro van een opgeheven bank en een formulier voor huurtoeslag uit 1975. Verder vragen over wat je meeneemt als een collega jarig is; 3 keuzes en "niets" was er niet een van. Wat te doen als twee mannen elkaar kussen op een terras en daar was een van de 3 keuzes wel erg assertief om het zachtjes uit te drukken. 

Daarnaast was er het basisexamen dat men vanaf 2006 in het land van herkomst moest afleggen. De overheid maakte hiervoor het pakket "Naar Nederland", inclusief een film over onze samenleving. Hierin zaten beelden van een homohuwelijk en een topless vrouw op het strand. Van datzelfde pakket bestond echter ook een gekuiste versie zonder deze scènes, omdat het bezit ervan in sommige landen strafbaar is. Wij leerden nieuwkomers dus onze tolerantie aan via een preutse editie, op maat gemaakt voor het regime waar zij vandaan kwamen. Wat dat betreft komt uw Livret du Citoyen er goed vanaf: dat is tenminste een boekje met échte geschiedenis. Wij vroegen naar het bezoekuur.

Gelukkig is er vooruitgang. Sinds 1 juli 2025 gelden er nieuwe eindtermen voor het onderdeel "Kennis van de Nederlandse Maatschappij". De focus ligt nu op feitelijke kennis in plaats van gewenst gedrag; de oude vraagvorm over "wat men het beste kan doen" is geschrapt. Er is nu gerichte aandacht voor de zelfbeschikking van vrouwen en de Holocaust. Deze wijziging is het resultaat van een motie van Jan Paternotte uit april 2018. Diezelfde Paternotte is mede-indiener van het wetsvoorstel dat donderdag centraal staat. Hij heeft eerst de dogmatische inburgeringsvragen opgeschoond en werkt nu aan het onderliggende probleem. Een goede stap, maar hij is er nog niet.

Voor wat betreft de dubbele nationaliteit viel Miriam, als echtgenote van een Nederlander, onder dezelfde wettelijke uitzondering als u met uw PACS. Dat was geen geluk, maar een noodzakelijke uitweg. Zonder die uitzondering had zij als niet EU-burger, ondanks ons huwelijk, ernstig in de knel gezeten. De Verenigde Staten maken het opgeven van het staatsburgerschap namelijk uiterst complex en kostbaar. Het vereist een formele procedure op het consulaat, waarna de Amerikaanse fiscus je nog je leven lang blijft volgen.

Nederland eiste in feite afstand van een nationaliteit die het land van herkomst weigerde los te laten. Wie niet toevallig getrouwd of gepacseerd is, zit muurvast tussen twee overheden met direct tegenstrijdige eisen. Dat is de kern van de discussie van donderdag: een recht dat uitsluitend via een achterdeur toegankelijk is, is geen recht.

Anton

Reactie van Lex de la Terre 10 uur geleden

Er is kennelijk veel veranderd sinds 2011, en niet ten goede begrijp ik. Ik heb de gehele procedure om fransoos te worden eveneens doorlopen, want wilde in 2012 zo graag stemmen vóór Segolène Royal. Vergeefse moeite overigen, ze stelde zich niet verkiesbaar.

Enfin, de procedure verliep toen nog via de rechtbank. Mijn casus werd 'n test case voor de sous-préfecture die een en ander over ging nemen.

Duurde inderdaad enige tijd, ik denk zo'n veertien maanden. Maar niet vervelend of onduidelijk. Ik vrees dat het wel veel uitmaakte of je 'n Europeaan was of 'n "noir", excusez le mot. En op details moet je letten, daar wordt op gelet. Als gendarme Jérome je onverwacht belt om op zijn bureau te verschijnen en hij heet opeens brigadier Dupont en er wordt vooral niet getutoyeerd, dan is de procedure gaande. Geen tijd voor grappen. Als ze vragen of je lid bent van verenigingen en dergelijke, zo ja welke? Zeg dan LPO en vergis je niet in de letters, de PLO kennen ze hier ook. Overigens zei ik naar waarheid LPO  :-)

Uiteindelijk kreeg ik m'n Franse 'diploma' van de net nog dienende minister, Brice Hortefeux.

Afgesloten met 'n heuze bijeenkomst op de sous-préfecture. Ernstig en officieel, er waren zelfs burgemeesters bij van enkele jonge fransozen. Zoenen, hap & drank en 'n foto in de lokale krant. Het was geestig, maar Segolène vergeef ik 't niet.

Je reactie hieronder, dit zijn de huisregels.