Spiegelbeeld

Reactie van Jacques van HOUT op 8 Augustus 2026 op 19.21

Behalve een paar xenofoben (maar waar heb je die niet ...) zijn mijn ervaringen over het algemeen positief. Haha, mijn schoonvader deed net of hij mijn Frans niet kon verstaan toen zijn dochter me voor de eerste keer aan hem voorstelde. Maar dat veranderde vlug en mocht ik met hem aan zijn door een kennis gestookte "Poire William's" proeven. Nooit problemen gehad om werk te vinden, ik werd rerespecteerd als een Fransman en als een Nederlander die zoals ze zeiden "open staan voor veranderingen, voor nieuwe ideeën". Buren vragen vaak waar mijn accent vandaan komt ; sommigen denken Elzas of België en als ik dan "Néerlandais "antwoord, horen ze vaak "Irlandais". Die zijn bekender zo ik begrijp. Och en weet je, ik woon in een agglomeratie met zoveel mensen uit alle windhoeken, dat een Nederlander totaal niet "schokt" : "bienveillance" en "curiosité". Het enige punt : waar je ook vandaan komt, je moet goed met de Franse taal uit de weg kunnen om mee te kunnen discussieren. En meepraten is een vereiste om opgenomen te worden.

Reactie van Joost KUBBE op 8 Augustus 2026 op 23.08

Wij vieren dit jaar 50 jaar in Frankrijk (echtpaar, 2 dochters en inmiddels F/NL klein- en achterkleinkinders.

En eisen de eer op dat we de eerste néo-morvandiaux zijn, tot bewijs van het tegendeel !

We spraken frans toen we kwamen, er was géén sateliet televisie, internet of watshap, en geen landgenoten in de buurt om op een hollands eilandje te blijven leven, kinders op school, lid van franse service clubs, dus volledige integratie.

Zoals Jacques schrijft, de franse taal is de belangrijkste en onontbeerlijke voorwaarde om te integreren.

De meeste Fransen hebben geen talenknobbel zoals wij, ze begrijpen je gewoon niet als je "brabbelt" en doen daar ook geen enkele moeite voor.

Als Jacques voor een Irlandais gehouden werd, is dat logisch, de Fransen kennen het woord néerlandais niet, wel hollandais en Pays-Bas. Het heeft me jaren gekost om de franse notarissen te leren dat hollandaise géén nationaliteit is, maar wel een heerlijke sauce !!

Joost KUBBE, makelaar en méér

Reactie van Henk Damen op 9 Augustus 2026 op 1.08

Wat grappig Joost na 8 jaar spreek ik nog niet veel Frans net genoeg om met te redden en ik ondervind daar geen nadeel van.

Reactie van Janny O. op 9 Augustus 2026 op 7.31

Joost, niet alle Nederlanders hebben een talenknobbel. Daarnaast zijn er ook nog mensen die geen talenknobbel hebben maar wel volhouden dat ze hem hebben. Ik ben van het eerste soort. Geen talenknobbel. Ja, je kunt niet alles hebben. Ik heb er wel veel tijd in gestoken, maar het beklijft niet.

Reactie van Gerard op 9 Augustus 2026 op 10.26

Dat is een lastige vraag. Vooral omdat ‘de franseman/vrouw’ volgens mij niet bestaat. Net als een Fries geen Limburger is. We hebben ervaringen die varieren van pure minachting aan de cote d’azur:”Qu'est-ce qu'elle dit ? Est-ce qu'elle parle japonais ?”, De verkoper tegen de makelaar als reactie op een vraag in haar beste schoolfrans van mijn vrouw. Via de Dordogne, vriendelijk maar vanaf de 2e zin vergeten dat ons frans nog niet top is. Dus op volle snelheid door. Tot nu in Bretagne onze pisciner die niet alleen al z’n afspraken na komt maar ons ook onvermoeibaar op halve snelheid blijft uitleggen waarom we al die dure toeters en bellen echt niet nodig hebben.Misschien is de houding van Bretonners tegenover buitenlanders zo anders omdat ze zelf tot 20 jaar geleden een tik met de liniaal kregen als ze op school Bretons spraken. Maar hoe di verschillende fransozen echt over ons denken zullen we denk ik nooit weten. Vragen en een eerlijk antwoord krijgen heeft denk ik weinig zin.

Reactie van eric van keulen op 9 Augustus 2026 op 11.43

Mijn ervaringen met fransen als maître d'œuvre zijn buitengewoon prettig. Ik herinner me dat ik voor een sous-prefect mocht verschijnen om een door de DDE afgewezen permis de construire te verdedigen voor mijn klant.

Er waren al offertes van diverse artisans bechikbaar voor een bedrag van €800.000,- .Toen de bedrijven van mij hoorden dat ik ging praten met de sous-prefect naam 1 van de artisans het initiatief om mij elke laten vergezellen door een attestation ondertekend door 8 van zijn collega's, met ook als argument dat er behoorlijke portie werkgelegenheid mee gemoeid was. Dat voelde onverwacht als een geweldige steun in de rug. Ze hadden er uiteraard ook belang bij dat het project zou doorgaan. De sous-prefect besliste in het voordeel van klant.

Ik maak zelf altijd veel werk van het aanknopen en onderhouden van contacten met de mensen met wie ik werk. Artisans, jongens op de bouw, architecten, secretaires op de mairie inclusief le maire, mensen bij UDAP die de vergunningen voor Monuments Historiques tot hun werkveld hebben. Wat zeker geholpen heeft is dat ik me prima met het frans red. Voor mij was dat voorwaarde om professioneel te kunnen werken. Ik deed het in NL niet anders overigens.

Reactie van ineke blom op 9 Augustus 2026 op 17.24

Ik kwam in Frankrijk in 2004 met de kennis van 4 atheneum, 1973, het jaar waarin mijn Franse leraar me vroeg om Frans alsjeblieft te laten vallen, want hij zou me nooit klaar kunnen stomen voor het examen. Toen hij hoorde dat we een huis in Frankrijk hadden gekocht (ik kwam hem nog wel eens tegen en mijn dochter had intussen ook les van hem gehad)? vroeg hij zich werkelijk af hoe ik dat ging redden. Inmiddels zijn we ruim 20 jaar verder, ik heb bij de GRETA een jaartje "Français pour etrangers" gevolgd, dat was geen succes. Nee ik heb geen talenknobbel, het beklijft inderdaad niet. Maar ik heb wel taalgevoel en ik heb mij met volle inzet in het Franse leven gestort. Kijk elke avond Frans journal en lees de simpele wijkkrant één keer per maand. Nog steeds spreek ik houtje touwtje Frans, met in iedere zin minstens een fout.  Maar ik vraag ook rustig of ze un peu doucement willen spreken en eventueel iets willen herhalen of anders omschrijven als ik het niet begrijp. Je me débrouille bien. Iedereen die ik spreek vindt dat ik goed Frans spreek. Misschien beleefdheid? 

Reactie van Ingrid de Eerste op 9 Augustus 2026 op 18.50

Inmiddels wonen wij 20 jaar 'sur le territoire Français'. Ik was altijd een liefhebber van de Franse taal. Manlief had er meer moeite mee. Hij heeft ook allerhande cursussen gehad die niet erg effectief waren. Na al die jaren had hij een eigen taaltje en de meeste begrepen hem goed. Ook had hij bij vele clubs gezeten maar sinds de Covid met fotograferen begonnen en daarna lid geworden van de plaatselijke dorpsfotoklup. Verschillende fotovrienden hebben hem aangeraden toch weer met les te beginnen. Via allo professeur heeft hij een lerares gevonden die ook echt leraar is voor Frans als tweede taal. Sindsdien gaat het heel goed en er zijn heel veel Aha Erlebnissen.

Verder wat ons beiden opviel was het vele gemopper,'râler', cela reste dans le non-dit, en la méfiance. Deze zaken zijn echt duidelijk. Misschien als je de hele dag in of om huis bent en alleen de bakker ziet en boodschappen doet bij een grande surface. Op het werk en bij vele klups echt wel meegemaakt. Ik vergeet nooit, ik was 20 jaar en ik ging op fietsvakantie naar Denemarken. Ik sliep in de jeugdherberg van Kopenhagen. In het washok had ik mijn tasje laten liggen waar echt alles inzat wat belangrijk was. Ik bibberde van angst. Alles gepakt, naar de receptie en de mevrouw zei heel luchtig of dit tasje van mij was. Zij wees op een struise, Deense dame die zo netjes is geweest mijn tasje terug te brengen. Zo zie je maar.

Reactie van lida verhoef op 9 Augustus 2026 op 20.44

Ik kan alleen maar zeggen dat wij zoveel lieve mensen (Fransen) hebben ontmoet! Ik ga wekelijks bij mijn buurvrouw, vriendin op de koffie en mijn buurman kweekt groenten en ik maak daarvan heerlijke soepjes, ragout en overige maaltijden! De eenvoud, de hartelijkheid en het gevoel dat je bij de familie hoort is zo bijzonder. Zelfs bij de bruiloft van hun zoon en met Kerstmis werden wij niet overgeslagen, zo bijzonder!

Reactie van Servé Luijten op 10 Augustus 2026 op 10.09

Wij wonen nu 20 maanden in Frankrijk en beginnen meer en meer te 'integreren'. Dat wil zeggen dat wij energie steken in het ontmoeten van en omgaan met de Fransen. Zowel buren, boeren en mensen met een andere professie. En dat begint langzaam aan zijn vruchten af te werpen. Helemaal integreren zal waarschijnlijk nooit lukken en dat heeft veel met de taal te maken maar vooral met emotionele binding. Wat, denken wij, daarbij helpt is de Fransen opzoeken en met hen samen optrekken. Zodra er een gemeenschappelijk doel is is er een grote kans dat je in hun hart wordt opgenomen. Wij doen dat momenteel door samen op te trekken tegen plannen van de gemeenteraad. Daarnaast nemen we deel aan taalles, liefst op conversationele basis en bezoeken evenementen waarbij je met elkaar in gesprek kunt gaan. Zo zijn brocantes bij uitstek de plaats om te converseren. Taal helpt enorm. En openstaan voor de ander en interesse tonen. Je gezicht vaker laten zien zodat ze je, hopelijk graag zien komen. Zo begin ik een leuke 'relatie' met de bakker op te bouwen die verder gaat dan 'deux croissant svp'.

Je reactie hieronder, dit zijn de huisregels. 

• ‹ Vorige
• 1
• 2
• 3
• Volgende ›
• Pagina