www.nederlanders.fr

Het netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk

Echtgenoot was een paar dagen met de jongste zoon mee naar Nederland en de oudste zoon was het weekend bij zijn vriendin. Ik bleef alleen achter. Een paar dagen helemaal in m'n uppie, normaal gesproken een situatie die ik wel omarmen kan, maar dit keer was ik een beetje zielig. Dat vond ik tenminste vooral zelf. Ik had namelijk, om één of andere reden, mijn tong uitgestoken naar m'n spiegelbeeld en tot mijn schrik ontdekt dat deze helemaal wit zag. Bovendien had ik blaasjes aan de binnenkant van m'n wang, voelde een vage keelpijn en had de smaak van rottende varkenspastei in mijn mond.

Een spontane uitbraak van mondschimmel.

Ik vermoedde dat de vieze smaak zich in de vorm van een weerzinwekkend bouquet aan een eventuele gesprekspartner zou opdringen en vermeed dus ieder contact met de buitenwereld. Natuurlijk wist ik wel dat mondschimmel meestal vrij onschuldig is, maar op Google vind je ook hele nare oorzaken en zo werd deze kwaal, die zomaar opeens was aan komen waaien, in mijn eenzame gedachtes steeds fataler. Ik stelde me voor hoe mijn keel langzaam helemaal dicht zou schimmelen en ik paniekerig naar adem happend het leven zou laten … helemaal alleen.

De bedoeling was dat ikzelf binnenkort ook met de trein naar Nederland zou gaan. Dat zou in dit geval voor mijn wagongenoten geen pretje worden, laat staan voor de beklagenswaardige die naast mij zou plaatsnemen. Daarnaast bleek er geen enkele koffer meer in huis te zijn. Mijn dochter had de mijne gepikt en vervolgens, met een onweerlegbaar logische argumentatie, hem zichzelf toegeëigend. Mijn zoon had de reservekoffer gebruikt om aan het begin van dit schooljaar al zijn beddengoed naar het internaat te krijgen en vervolgens hem ‘vergeten’ weer mee terug te nemen. De overige koffers waren al op reis. Daar zat ik dan met mijn ziel onder de arm, een dodelijke schimmel in mijn mond en stapeltjes losse kleding verspreid over het bed. Hoeveel erbarmelijker kon mijn leven nog worden?

De dag dat echtgenoot ’s avonds terug zou keren en ik de volgende dag in alle vroegte zou vertrekken (een wonderlijke timing, geef ik toe) wist ik mij eindelijk te vermannen. Ik stapte kordaat uit de mist van zelfmedelijden en reed met mijn autootje naar de ‘Leclerc.’ Gelukkig kwam ik daar geen bekenden tegen en kon ik, op een tussen mijn lippen door geperst ‘bonjour’ en ‘merci’ tegen de kassajuffrouw na, mijn stinkwaffel hermetisch gesloten houden. Met een lekker grote nieuwe koffer en een boodschappentas vol pepermuntjes, mondspray, gorgeldrank, ‘baking soda,’ peterselie, kruidnagel, venkelzaadjes en quinoa-repen voor onderweg reed ik heel tevreden weer naar huis. Ik ging zelfs bijna zingen.

Die avond wist echtgenoot mij te overtuigen dat ik absoluut géén slechte adem had. Mijn waan voor dichtslibbende kelen en bijbehorende putlucht was een geheel eigen leven gaan leiden en had de paar dagen ‘lekker voor mezelf’ hypochondrisch verpest. Onnozele dramaqueen die ik ben. ’Grootmoeders middeltjes’ konden opgeborgen worden in de kruidenla tot nader order, maar de gorgeldrank en pepermuntjes nam ik voor de zekerheid toch maar mee op reis. Ik had er opeens veel meer veel zin in! Toen lichtte het schermpje van mijn mobiel op voor een ‘alerte’ van de SNCF.

Mijn eerste trein was geannuleerd.

Reizen met de trein vind ik heerlijk. Roerloos met je eigen gedachtes door het landschap zoeven, stil in beweging zijn. Heel meditatief. Alleen jammer dat zo’n trein nooit van deur tot deur rijdt en zelden van mijn dorp rechtstreeks naar mijn gewenste stad. Overstappen is zodoende een onoverkomelijk bijproduct. Geen drama als alle geboekte treinen gewoon volgens schema rijden, maar dat is wel erg veel gevraagd in het land van stakingen, gele hesjes, ondefinieerbare voorwerpen op het spoor, bosbranden en overstromingen.

Zonder die eerste trein liep mijn hele reis in de soep. Gelukkig was echtgenoot de lulligste niet en bracht mij nog vóór zonsopgang naar Narbonne waar mijn TGV wèl netjes op tijd vertrok. Deze TGV moest dan helaas weer halverwege Parijs omrijden via een ‘lage snelheidslijn’ omdat een ongelukkige ziel zichzelf op het snelle traject van het leven had beroofd. Deze schokkende informatie relativeerde wel enigszins mijn schimmel/kofferdrama, maar veroorzaakte ook een dik uur vertraging.

Tegen beter weten in stoof ik in ‘Paris Gare de Lyon’ met mijn veel te grote koffer trap af, trap af richting metro en vervolgens trap op, trap op (roltrap was uiteraard defect) van metro richting ‘Gare du Nord,’ alwaar ik nog net de Thalys zag vertrekken. In een verre van verlichte toestand kwam ik een trein later, na een reis van 12 uur, op Schiphol aan en omhelsde, intens geurend van het stresszweet, mijn ouders en zoon.

Gorgeldrank en pepermuntjes nutteloos paraat in mijn handtasje.

Weergaven: 2562

Tags: (Klik voor berichten in dezelfde rubriek) 20181217, Korte Verhalen, Kunst en Cultuur

Reactie van Piet van Wilpen op 18 December 2018 op 19.44

Overigens Theodora, is het: "wanneer je Anton een e-mail etc."stuurt.
Het woord e-mail is een verkorting van het Engelse electronic mail. In het Nederlands krijgen samenstellingen met een losse letter of een initiaalwoord altijd een koppelteken: e-mail, tv-zender, gsm-netwerk, tl-lamp.
Maar een kniesoor die zich daar aan stoort.


Reactie van Theodora Besse op 18 December 2018 op 21.24


Leuk Piet. Maar ik ben geen kniesoor en ik trek me dus wat spellingsregels betreft helemaal nergens iets van aan. En al helemaal niet van de Taalunie, sinds die fout Nederlands als officiële spelling hebben geïntroduceerd met hun domme pannenkoeken-koppen. Ik zou best dat foute pannenkoek willen gebruiken om de spelling te vereenvoudigen (zoals ze beweren), maar als ze vervolgens weer tig uitzonderingen bedenken waar geen mens een touw aan kan vastknopen, dan houdt het voor mij op.

Ik schrijf pannekoek. Ook schrijf ik email, als ik dat woord al gebruik, want meestal heb ik het gewoon over een meeltje.

Wat ik hierboven aan Dorine schreef heeft met spelling niets te maken, maar met juist taalgebruik. Zoals je ziet heb ik niets gezegd van de "kassajufvrouw", omdat ik dat eigenlijk wel een leuke vondst vind. Het begon met "tot nader order" en via de stijlfout van Jan (waar Dorine nieuwsgierig naar was) kwamen we op andere dingen. Dorine is er blij mee, dus dan zal het wel goed zijn, denk je niet?

Waarom Anton het nog steeds niet heeft gewijzigd, begrijp ik niet. Of het moet zijn dat het meeltje van Dorine in zijn spambox is beland, zoals mij een keer is overkomen.

Maar het allerbelangrijkste is dat Dorine altijd van die ontzettend leuke verhaaltjes schrijft en dat ik iedere keer als ik haar naam en fotootje zie, ik vol verwachting begin te lezen. En kennelijk ben ik bepaald niet de enige.

Reactie van Anton Noë (beheerder) op 18 December 2018 op 22.18

Dames en Heren,

Het staat topicstarters geheel vrij om speldwalingen en -fouten, spellingsfouten, tante-betjes,  ome-kootjes, apostrophen,  faalstroven, spelingsfouten, gramatikaaltjes en proza-ontluizingen (debugs) te corrigeren, toe te passen of aan te passen in hun eigen bijdragen. Het bericht wordt dan opnieuw aangeboden aan de Mod. van dienst die het met liefde opnieuw plaatst op ons aller forum.

De Mod. is echter niet "Den pannenkoek" die daarenboven ook nog eens op grond van line-by-line  instructies de correcties van de vele auteurs, bijdragenden en bijdragers alsmede topic-starters corrigeert en herstelt. 

Hopend op uw begrip.

 

Reactie van Dorine van der Marel op 18 December 2018 op 22.58

Goedenavond Anton, ik begrijp het helemaal en los het voortaan gewoon zelf op.

Reactie van Dorine van der Marel op 19 December 2018 op 0.18

Anton, bedankt voor de aanpassingen. Logisch dat ik je de gehele verbeterde tekst moest sturen ipv dat jij moet gaan zoeken waar in de tekst ik de verbeteringen wil hebben. Had ikzelf kunnen bedenken. Fijne samenwerking zo.

Reactie van Theodora Besse op 19 December 2018 op 6.54


Mijn excuses Anton, dat ik dit had voorgesteld. Het was natuurlijk heel anders dan een fout in een voorlichtingsartikel, die mij af en toe overkomt en waardoor mensen op het verkeerde been worden gezet. 

Heel begrijpelijk dat je niet voor corrector gaat spelen. 

Reactie van Brian Struve op 19 December 2018 op 21.01
heerlijk , ga zo door en laat de zure reakties van je afglijden, sommigen kunnen het een van het ander niet scheiden, en zo je belevenis niet als los staand verhaal waarderen. hun zorg.
Reactie van Siva op 20 December 2018 op 11.46
Zure mensen zijn er altijd Dorien.
Schrijf lekker door ik vond het leuk om te lezen dat ik niet de enige druktemaker ben.
Fijne dag

Hieronder is plaats voor een reactie. Blijf bij het onderwerp. Wees constructief en vriendelijk. Uw kennis en ervaring worden op prijs gesteld.

Bent u de plaatser van dit bericht? Reageer dan ajb op de gegeven reacties en adviezen. Het kan geen kwaad om mensen te bedanken voor hun welgemeende reacties. Onze huisregels ...

Je moet lid zijn van www.nederlanders.fr om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van www.nederlanders.fr

-

Google advertenties

Vacatures via NLFR

-

Advertenties

© 2019   Gemaakt door: Anton Noë (beheerder).   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden