www.nederlanders.fr

Hét netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk

Lentekriebels. Ik weet er even geen raad mee. Het sast uit de hemel en het is droevig koud. 

Mede voor het weer zijn we tien jaar geleden naar het zuiden van Frankrijk verhuisd, met alle toestanden van dien. Vooral in de lente, na de slopende donkere maanden van de winter, ben ik erg aan zonnige warmte toe, maar juist de lente blijkt hier in Occitanië een onbestendig seizoen. Ook dit jaar willen de weersomstandigheden maar moeizaam aan de verwachtingen voldoen. Na drie heerlijke dagen in de tuin, zitten we vandaag weer binnen door het raam naar de kille nattigheid buiten te kijken. Ik ben blij dat ik mijn wollen truien nog niet uit de kledingkast heb verbannen. Half mei. Zuid-Frankrijk. 

Maar toch … Lentekriebels. 

Zelfs met tegenvallende kwikcijfers en vitamine-D-stralen blijft het een heuglijk seizoen. Al die bomen, struiken en planten die ten dode opgeschreven leken de afgelopen maanden, maar toch ook dit jaar weer de moed vinden om helemaal opnieuw te beginnen, een beetje groter, een jaartje ouder en een stukje wijzer. Al die verschillende vogels die de moeite hebben genomen om de lange terugreis vanuit het verre zuiden te maken en nu opgewonden door elkaar heen kwetteren met een aanstekelijke vrolijkheid, druk in de weer met elkaar en met de voorbereiding voor nieuw leven. De dikke hommels en grote blauwzwarte houtbijen die aangetrokken worden door de eerste bloemen van het seizoen. De katten die verleidelijk in het gras rollebollen en rare sprongen maken naar de vroege voorjaarsvlinders. Tenminste, vandaag dus even niet. Vandaag liggen ze somber op de bank tussen de opgefrommelde plaid gekropen en doen waar ze het allerbeste in zijn. Slapen. 

Maar toch … 

Het frisse groen, de geurige bloesem en het zoemend geluk is pas het begin, het is de belofte voor maanden vol leven, licht en warmte. En al zou ik nog zo graag dit virtuele A4tje vol willen mopperen over het druilweer van vandaag, de lente stemt optimistisch. En zo opende ik vol optimisme de voordeur vanavond ondanks dat het schelle gerinkel mij ruw uit de vredige hangsfeer haalde, toen er relatief laat werd aangebeld.

De buurvrouw.

De lente is voor de buurvrouw elk jaar weer de aftrap om wat vaker haar onverwarmde huisje te betrekken en als er iets tot weinig optimisme stemt, lente of niet, dan is het wel de buurvrouw. De buurvrouw die quasi vriendelijk langskomt, naar ieders welzijn informeert en vervolgens altijd nog even 'iets wil aankaarten.' Dat er een uitloper van de blauwe regen, ondanks ons snoeiwerk, toch over de muur haar boom heeft bereikt. Of dat ik na half elf ’s avonds de poes niet meer binnen moet roepen, omdat zij dan al in bed ligt. Dat naast alle rondzwervende katten uit de buurt ook ónze katten in haar perkje plassen … Dat laatste irriteerde haar dusdanig dat ze een paar zomers geleden een kan met haar eigen urine over onze muur kieperde. Deze volslagen gestoorde actie deed voor ons toen écht de deur dicht.

Nu sta ik, misleid door optimisme, toch in mijn open deur oog in oog met de buurvrouw. Nadat ze haar ongerief over een foutgeparkeerde auto heeft gespuid, informeert ze belangstellend naar mijn dochter en vervolgens naar mijn oudste zoon. Kort en kil geef ik antwoord, maar ze laat zich niet uit het veld slaan. Mijn jongste zoon doet school aan huis en nu gaat ze plotseling fluisteren. Ze kijkt waakzaam naar binnen waar hij lui op de bank naar de televisie zit te kijken en met een veelbetekenende blik fluistert ze dat hij waarschijnlijk agorafobisch is. Mijn geruststellende ontkenning  bereikt haar verziekte brein natuurlijk niet en met een intense zucht naar drama schuift ze ernstig knikkend nog dichterbij. 

Paniekerig stel ik mij opeens een plein vol buurvrouwen voor en voel een hevige agorafobie opkomen.

Hier krijg ik écht de kriebels van.

Weergaven: 480

Tags: (Klik voor berichten in dezelfde rubriek) 20190520, Korte Verhalen, Kunst en Cultuur

Reactie van Marcel Michelson op 20 Mei 2019 op 12.37

Het is geven en nemen in Occitanië en vele bewoners vinden de buitenlanders maar vreemde eenden in de bijt. Hier in ons dorpje bij Mirepoix hebben we maar één echt agressieve buurman -- en dat is een late "bijwinst" in het dorp die van de bijstand leeft en voor wie de CAF de huurt betaald en vreselijk jaloers is op wie meer geld verdient -- maar voor de rest gaat het goed na de eerste stugheid. Wel altijd groeten en vaak zoenen in de straat..mais ça va.

Reactie van Theodora Besse op 20 Mei 2019 op 12.43


Lachen Dorine, hoewel niet voor jou. Ach ja, overal bevinden zich vervelende buren, tenzij je in een hutje op de hei woont of je je een kast van een vrijstaande villa met veel grond er omheen kunt veroorloven. Hier is ook soms iets aan de hand, maar ja. Je doet het ermee en verder haal je je schouders op, zolang het niet al te erg wordt.

Maar jij kunt in ieder geval je ei kwijt in een leuk verhaal, dat anderen erg waarderen, zoals ik.

Reactie van Christoffel op 20 Mei 2019 op 17.14

Leuk verhaal, maar ik ben toch heel blij hier in de Bourgogne zonder (naaste) buren! En de buren die verder wonen zijn allemaal super aardig. Maar een beetje warmer zou wel fijn zijn, hebben nu nog de kachel aan :-(

Reactie van Dick Dijs op 20 Mei 2019 op 20.23

@Dorine van de Marel 

Misschien, Dorine, zal je wel jaloers op mij zijn, vanwege de buren die ik heb. Allemachtig, wat zijn die rustig!! Ze wonen nu net tien jaar hier en verdomd: de buurvrouw en ik hebben nog nooit ook maar één woord gewisseld. Als ze mij in de tuin ziet of op de weg langs haar huis ziet lopen, draait ze me demonstratief  de rug toe – al tien jaar lang. Je zou kunnen denken dat het verlegenheid is, of xenofobie, maar ze doet exact hetzelfde naar de andere, allemaal Franse bewoners van deze negorij. Ik denk nu  dat het mensenschuwheid moet zijn. De contacten met haar man verlopen beter: we groeten elkaar, met handopsteken of als het echt niet anders kan met een gemompeld ‘Bonjour’. En het is niet dat ze niks te melden hebben, hoor. In die tien jaar dat ze hier wonen, bij voorbeeld, zijn er vijf baby’s geboren. Na de eerste dacht ik: hij komt mij het blijde nieuws wel vertellen – maar nee hoor: lauw loene (of hoe schrijf je zo iets). Kortom Dorine: zullen we van buurvrouw ruilen?

Reactie van Dorine van der Marel op 21 Mei 2019 op 14.05

Dick, ik zou een moord doen voor een mensenschuwe buurvrouw! en ik kan je verzekeren dat je de mijne niet naast je wilt hebben. Maar, het is inderdaad geven en nemen en gelukkig zijn de meeste dorpsgenoten erg sympathiek. Ik haal mijn schouders op en doe het ermee, zolang ze maar niet al te vaak onverwachts voor mijn deur staat. Ze is er goddank maar weinig. 

Bedankt voor jullie reacties, en Theodora, dat vind ik heel leuk om te horen.

De komende twee dagen lijkt er zelfs weer lente in de lucht te zitten! Hoera.

Hieronder is plaatst voor een reactie

  • Blijf bij het onderwerp.
  • Wees constructief en vriendelijk.
  • Uw kennis en ervaring worden op prijs gesteld.

Onze huisregels ...

Bent u de plaatser van dit bericht? Reageer dan ajb op de gegeven reacties en adviezen.


Je moet lid zijn van www.nederlanders.fr om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van www.nederlanders.fr

UW BIJDRAGE IS NODIG

-

Google advertenties

© 2019   Gemaakt door: Anton Noë, beheerder en gastheer.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden