NEDERLANDERS.FR

Hét netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk

De woonlandfactoren 2020 zijn bekend. Forse verhoging voor Frankrijk

De nieuwe woonlandfactoren (WLF) zijn bekendgemaakt in de Staatscourant. Voor Frankrijk is een forse verhoging aangekondigd. Bedraagt de WLF in 2019 nog 0,8316, in 2020 zal de WLF 0,9066 bedragen. De zorgtoeslag, die ook afhankelijk is van de WLF, zal ook hoger worden.

Wie de moeite neemt om naar beneden te scrollen en kennis te nemen van de toelichting, zal daar onder meer het volgende lezen:

"De meest recente gegevens van de WHO hebben betrekking op 2016. Om de woonlandfactoren voor het jaar 2020 te berekenen worden de voor de jaren 2018 of 2017 vastgestelde woonlandfactoren bijgesteld aan de hand van de verhouding tussen de ontwikkeling van de gemiddelde zorgkosten in het woonland en in Nederland in de periode tot en met 2016 volgens de gegevens van de WHO. Deze berekeningswijze is als volgt weer te geven in een formule:

                                                 wijzigingsfactor zorgkosten woonland tot en met 2016
WLF 2020 = WLF 2018 of 2017 x  ---------------------------------------------------------------
                                                 wijzigingsfactor zorgkosten Nederland in dezelfde periode

Hierbij geeft de wijzigingsfactor de verhouding aan van de gemiddelde zorgkosten in het jaar dat gebruikt werd bij het berekenen van de eerder vastgestelde woonlandfactor en het berekeningsjaar 2016. Zo leidt een verhoging van de kosten met 10% tot een wijzigingsfactor van 1,1 en een kostenverlaging van 5% tot een wijzigingsfactor van 0,95.

Het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) voert momenteel een onderzoek uit naar de berekeningssystematiek op de lange termijn. De resultaten van dit onderzoek konden nog niet gebruikt worden voor de vaststelling van de woonlandfactor 2020."

Ik ben bepaald geen rekenwonder. Toch vraag ik me af welke periode in bovengenoemde formule wordt bedoeld met "dezelfde periode". Waaschijnlijk gaat het om de periode tot en met 2016.

Ook ben ik zeer benieuwd tot welke WLF-resultaten het CBS komt. Maar daar moeten we wellicht nog een jaar op wachten.


Weergaven: 3510

Rubrieken,klik voor meer berichten in dezelfde rubriek

20191029, Geldzaken, Overheid

Reactie van Janny O. op 31 Oktober 2019 op 9.46

Dan kijk ik dat eerst voordat ik de ervaringen van ons met mijn vader, in Nederland, en onze Franse buurvrouw zal beschrijven. Theodora, als jij het goed vindt, omdat het draadje, zoals zo vaak, dan een andere wending gaat nemen.

Reactie van Theodora Besse op 31 Oktober 2019 op 10.15


Janny, ik heb gewoon de link van Piet aangeklikt. Dan kom je op het NOS Journaal, eerste item.

Reactie van Janny O. op 31 Oktober 2019 op 10.18

September 2016 brak mijn vader (86 jaar) in zijn slaap zijn arm. Dat bleek een secundaire kanker te zijn. Hij bleek prostaat kanker te hebben, wist dit niet, maar had al wel prostaatklachten.

Hij was op dat moment mantelzorger van mijn moeder, die gewoon “oud” was met een verleden met hart- en vaatproblemen.

Met thuishulp konden de oudjes het net redden. Vader wilde heel graag moeder overleven. Tussendoor nog een keer een ernstige terugval met ziekenhuisopname. Ze sukkelden allebei achteruit.

Juni 2018, na de laatste ziekenhuisopname ben ik mee geweest naar de internist/oncoloog. Ze had nog één medicijn waar het leven van mijn nader mee verlengd kon worden. Op mijn vraag wat mijn vader daar door bijwerkingen voor in moest leveren, gaf ze een antwoord dat totaal niet aansloot van wat ik inmiddels in medische literatuur gevonden had. Hij zou wat “suffig” worden, meer niet. Nu was hij al “suffig” , maar ze vergat heel veel andere bijwerkingen te melden. Besloten werd om nog even te wachten totdat de indicatiewaarden van de kanker zouden verslechteren.

Begin oktober belde mijn vader me dat mijn moeder die nacht in haar slaap overleden was. Zijn missie was geslaagd. Haar overleven. Eind november is hij met het “laatste” medicijn begonnen. Daar moet nog bij gezegd worden dat hij ernstig nierfalen had, diabetes 2 wat niet in te regelen was en elkaar opvolgende longontstekingen. Het is bijna onbeschrijvelijk hoe hard hij toen achteruit gegaan is. Vanaf dat moment was het een race achteruit. In maart is hij overleden. De laatste medicijnen hebben in ieder geval de laatste 4 maanden van zijn leven een hel gemaakt. (Ik heb de behandelend arts daar nog wel over gesproken. Haar reactie: ja, soms valt het anders uit dan gehoopt.)

Dan onze Franse buurvrouw. Moeder van de buren, 94 jaar. Toen wij hier ruim 5 jaar geleden kwamen wonen was ze al dement, nadat ze aan een gebroken heup geopereerd was. Ook zij sukkelde, logischerwijze achteruit.

Sinds iets van een jaar heeft ze tumoren op haar hoofd, plekken op haar gezicht wat lijkt alsof de huid aan het wegrotten in. Maar ze at nog steeds tot een paar weken geleden. Ze lag in een stoel zoals een baby in een maxi-cosi ligt. Sinds ruim 2 weken wilde ze niet meer eten. Wat is er nu gebeurd? Ze ligt in het ziekenhuis en wordt middels een infuus aan voedingsmiddelen geholpen. Hoe lang kun je een leven rekken.

En dan even terugkomen op het programma. Ik ben best een fan van Jan Slagter, maar dat ene zinnetje aan het begin van het programma neem ik hem serieus kwaad. Alsof je altijd gelukkiger wordt van doorbehandelen.

@Piet, je hebt wel je eigen intepretatie aan het programma gegeven.

Reactie van Janny O. op 31 Oktober 2019 op 10.20

Sorry voor de vele witte regels, die zitten niet in mijn oorspronkelijke tekst van tekstprogramma.

Reactie van Theodora Besse op 31 Oktober 2019 op 10.22


Janny, ik heb al zo vaak gezegd dat ik het niet erg vind wanneer mijn onderwerp een andere wending neemt. Zo gaat het ook in gesprekken in het dagelijkse leven. Waarom zou dat hier niet kunnen? En over de woonlandfactor waren we eigenlijk al uitgepraat. Je ertegen verzetten werkt niet.

Toch zou het wel interessant zijn om er een apart onderwerp aan te wijden, zodat meer mensen er kennis van kunnen nemen en er hun bijdrage aan kunnen leveren.


Reactie van Theodora Besse op 31 Oktober 2019 op 11.28


Sorry Janny, terug van de ochtendwandeling zie ik pas dat je al had geantwoord met een lang interessant verhaal, toen ik in haast nog even mijn laatste reactie schreef.

Jouw ervaringen sluiten aan bij die van mij. En ook bij mijn eigen wensen. Ik wil niet eindeloos worden doorbehandeld, alleen om nog enkele jaren langer te leven, of zoals je vader 4 maanden! Dat lijkt een korte periode, maar als je iedere dag 24 uur per etmaal moet lijden, is het een zeer langdurige vreselijke doodsstrijd.

Lees ook het artikel in Trouw (1 mei 2018), waarin een zoon de slechts 4 dagen durende doodsstrijd van zijn vader in een frans ziekenhuis beschrijft. Het artikel eindigt met de woorden:

"Gelukkig het volk en geprezen de wetgevers die zich van een eeuwenoude geborneerde visie op het leed hebben ontdaan."

Reactie van Janny O. op 31 Oktober 2019 op 11.32

@Piet, jammer dat voor jou "niet verder behandelen als dat alleen pijnlijk rekken wordt" hetzelfde lijkt te zijn dan euthanasie. En over alle zaken die je daarna aandraagt ga ik in dit topic niet in.

Ik wil nog wel even kwijt dat "Woutertje" wel heel erg denigrerend klinkt.

Reactie van Wilna Maijenburg op 31 Oktober 2019 op 11.34

Als ik bij mijn oom in het verzorgingshuis kwam zag ik toch wel vaak schrijnende gevallen. Mensen die de hele dag hangend in een rolstoel doorbrengen, vaak geen of weinig visite krijgen, niets meer willen of kunnen, zou ik dit zelf willen, nee echt niet. Het ergste was een mevrouw, 90 jaar, suikerziekte, blind, moest een been geamputeerd. Toen moest ze ook nog revalideren, leren lopen met haar ene been. Mensje was doodmoe en vroeg zich af waarom ze niet gewoon mocht sterven. Dit is dan wel een geval waarvan ik me dan afvraag hoever de artsen moeten gaan. En dan heb ik het helemaal niet over de financiën, zuiver uit menselijk oogpunt. 

Reactie van Maria vercammen op 31 Oktober 2019 op 11.43

Mlijn man is overleden in februari 2010, in een Frans ziekenhuis, hij was 77 jaar.

De dokter vroeg aan de telefoon dat ik wou komen praten met hem, met  gaf hij mijn man nog enige maanden , zonder nog eenige weken of.....dagen.

Een paar dagen later is mijn man overleden , hij is heel sereen kunnen gaan.

Ik kan geen één slechte opmerking maken over zijn behandeling, zowel de dokters als de verpleegster, waren begrijpend en vriendelijk.

Reactie van Theodora Besse op 31 Oktober 2019 op 11.45


Piet, je hebt een reactie geplaatst terwijl ik zat te schrijven. Dus nu mijn antwoord aan jou. Nogal logisch dat Wouter Bos, nu hij met de dagelijkse praktijk te maken krijgt, van mening is veranderd. 

Je bekijkt alles wel héél erg door een zwarte bril! Zoveel mensen willen liever dood dan eindeloos voor niets worden behandeld, met ondraaglijk lijden tot gevolg! Alleen om als proefdier te fungeren voor de medische wetenschap! Hup, nog maar een medicijn toedienen, want de patiënt gaat toch binnen afzienbare tijd dood. Dan kunnen we nog even testen wat voor gevolgen het heeft. Hup, nog maar een operatie, daar leren wij of onze co-assistenten van.

Nee hoor, aan mijn lijf (lijk) geen polonaise.
 

Hieronder is plaats voor een reactie

  • Blijf bij het onderwerp.
  • Wees constructief en vriendelijk.
  • Uw kennis en ervaring worden op prijs gesteld.

Onze huisregels ...

Bent u de plaatser van dit bericht? Reageer dan ajb op de gegeven reacties en adviezen.


Je moet lid zijn van NEDERLANDERS.FR om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van NEDERLANDERS.FR

Uw bijdrage aan de instand- houding van het forum

Google

© 2019   Gemaakt door: Anton Noë, beheerder en gastheer.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden

Anton Noë ... google.com, pub-1033432903517354, DIRECT, f08c47fec0942fa0