NEDERLANDERS.FR

Hét netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk

Een voorafje. Wat hieronder volgt, was bedoeld als deel van mijn stukje van vorige week, maar dat bleek, met ruim 5000 lettertekens, te lang voor één bijdrage. Ik heb het toen dus stante pede in tweeën gedeeld. Dat vorige stuk ging over het hergebruik van allerlei materialen. Nu hoofdzakelijk over de moeizame omgang van Fransen met afspraken. Toch handhaaf ik maar de oorspronkelijke kop.

=============================================================

Martine had dus bananen gekocht voor Joël en in die papieren zak kreeg ik perziken mee. Weet u nog? De eerste ontmoeting met Joël heb ik nog goed in m’n geheugen. Hij kwam met een buurman ter kennismaking een glas drinken. Joël was toen net als zelfstandig loodgieter (als zetzetpeeër!....) voor zichzelf begonnen. Zou hij in mijn plastiek vat van tweehonderd liter aan bijna de onder- en aan dito de bovenkant kranen willen lijmen? “Geef maar mee.” Aan het eind van die zaterdagmiddag brengt hij het vat terug.
“Wat ben ik je schuldig, Joël?”
“Niks. Et voilà, ik heb een mandje eieren voor je meegenomen.”
Zo dus.

Je hoort weleens dat Nederlanders, die hier hun (vakantie)huis willen opknappen, restaureren of moderniseren, massaal gebukt gaan onder een in hun ogen Frans-nationale kwaal - het niet nakomen van afspraken door leveranciers en ambachtslieden. Toegegeven: ze gaan hier wat losjes met afspraken om en soms, potverdorie, zijn ze kort van memorie en dat kan best weleens lastig zijn. Negen uur ’s morgens kan drie uur ’s middags worden, of aanstaande dinsdag verschuift stilzwijgend naar volgende week vrijdag.

Ik heb drie zo’n zes meter hoge bomen om te zagen. Via-via krijg ik het telefoonnummer van een bomenomzager in een naburig dorp. Hij komt over een week of zes, eind mei want dan heeft hij toch nog wat ander werk in de buurt. Begin augustus is hij nog niet geweest. Hij was druk. Hij komt nu aanstaande donderdag. Maar mooi niet.
Ik iemeel een tuincentrum. Krijg zelfs geen antwoord.
Een jonge knul (een zetzetpeeër), toont, dankzij het ingrijpen van een kennis, belangstelling voor de klus, komt op de met hem afgesproken dag, en zelfs stipt op tijd (à pic), om het karwei te bekijken en een offerte toe te zeggen. Ik zeg hem dat ik geen rekening hoef, dat ik contant betaal, dat hij niks tegen de belasting moet zeggen – en ook niet aan zijn vrouw, wat bij de drie mannen die met hem zijn meegekomen nogal wat hilariteit veroorzaakt.
Het kan ook averechts uitpakken. Een buurman wil zijn, door een erfenis verkregen terrein, laten meten. Ik krijg per brief door de landmeter de datum op waarop de operatie zal plaats grijpen. Volgende week donderdag. Ik blijf de hele dag thuis. Maar wat ik ook zie: geen landmeter. Hij heeft mij een dag te vroeg ontboden. Op vrijdag klopt hij bij zijn opdrachtgever op de deur. Maar helaas: ik sta dan op punt van vertrekken voor een tripje naar Bretagne. En zeg ze dat ik gisteren beschikbaar was en wens ze sterkte. De heren kijken me verbaasd na. Zoiets geks hebben ze nog nooit mee gemaakt. Ik evenmin. Maar dat zeg ik ze niet.

Nog een heel erg verse ervaring. Als bij regenweer de wind tegen de schoorsteen slaat, heb ik daar een lek. Drie weken geleden heb ik buurman Guy (een zetzetpeeër!) gevraagd of hij daar wat aan kan doen. Dat kan hij. Maar hij is nu zelfs nog niet naar het euvel komen kijken. Begin van de week heb ik twee platte doosjes met groenten (courgettes, uien, aardappels, tomaten, wortelen, bieten – hoe krijg ik dat op?) van hem gekregen. Vandaag heb ik die doosjes bij hem op zijn tuintafel gezet - met een schriftelijk bedankje en een herinnering aan mijn fuite d’eau. Ik ben benieuwd.

Tot zover een geep uit mijn geduldoefeningen. Ik heb bijgeleerd.

Met een wat mindere afspraakgevoeligheid en wat meer flegma valt er heus wel met die Franse slordigheid?gemakzucht? te leven. Boos worden heeft een averechts effect. Dreigen met het intrekken van de opdracht wordt met schouder ophalen aangehoord. Geduld, een glas, een grap maken timmerman of aannemer wel wat welwillender. Als het echt te bot of te zot wordt, dus als het werk pas op Saint Glinglin dreigt te worden aangepakt, is het tijd om minzame wapens in stelling te brengen.

Joël, waar is waar, bulkte van het werk. Hij maakte zes dagen per week zes overuren en had zelfs geen tijd afspraken te komen afzeggen. Eindelijk krijg ik opnieuw beloofd dat hij de volgende avond zijn overuren bij mij komt besteden. “Om zeven uur ben ik bij je.” Hij is er om kwart over zeven - om te zeggen dat hij weer weg gaat.
In de kelder belooft hij me met de hand op het hart de volgende ochtend echt te komen werken. Ik kan niet anders dan akkoord gaan, maar zet wel een stok achter de deur.
“D’accord, Joël, je komt morgen om acht uur. Zo niet, dan mag ik met je vrouw naar bed.”
Hij zegt niks, grinnikt wat voor zich uit en nipt nog eens aan zijn troussepinette.
De volgende ochtend rijdt hij zowaar het erf op.
Maar niet om acht uur.
Joël is er al om kwart voor acht.

===============================================================

Dicktum 6: In het land der blinden kijkt men niet op een turfje

============================================

Weergaven: 809

Rubrieken,klik voor meer berichten in dezelfde rubriek

20191005, Korte Verhalen, Woningbeheer en Huishouding

Reactie van Susan op 5 Oktober 2019 op 12.08

ha ha heel herkenbaar , maar ik had al een vuurdoop gehad toen ik een restaurant en een huis met verbouwing  had in Spanje . bellen was toen in die tijd niet mogelijk laat staan iemelen, ik haalde gewoon de mensen op . dus plukte ik ze van een ander werk. uiteindelijk kwam het af .

hier zei ik na een afspraak met de bouwers of ze het jaar in wilden vullen.

Reactie van Dick Dijs op 5 Oktober 2019 op 22.37

De duvel is vandaag bij mij komen spelen. Een andere uitleg voor het gebeurde kan ik niet verzinnen. Ik had het bovenstaande stukje over de Franse, zeg maar wat slordige omgang met afspraken nauwelijks verzonden, of de duvel zag weer een kansje schoon. Vorige week zaterdag heeft Nico, de zoon van een van mijn beste vrienden, wat pannen op het dak op hun plaats geschoven. “Volgende week zaterdag kom ik die klimop bij de goten weghalen. Ik ben er om een uur of tien”, bood hij spontaan aan.  Dat zou dus vanmorgen zijn. Om tien uur: geen Nico. Okay! Frankrijk, nietwaar? Twaalf uur: geen Nico. Twee uur: idem dito. Kortom: Nico is de hele dag niet komen opdagen. Mijn lijst met Franse ervaringen in deze categorie is dus juist vandaag weer iets langer geworden. Heeft die spelende duvel daar een handje in gehad?

 

Reactie van Hans van den Bos op 6 Oktober 2019 op 10.47

Leuk verhaal Dick, maar eerlijk ik heb eigenlijk weinig negatieve ervaringen met afspraken. Men komt vrijwel altijd keurig op tijd. Nu ja, het Creusois kwartiertje moet je wel incalculeren. Maar verder geen klagen.
Anders is het met de Franse bureaucratie. Bijvoorbeeld de bureaucratie bij het plaatsen van zonnepanelen. La demande préalable de travaux bijvoorbeeld, wordt eigenlijk altijd toegekend (behalve als je binnen 500 m van een monument woont). Maar hier viel men over het feit dat er geen bladzijde bij zat voor de belastingen. dat terwijl iedereen weet dat er geen belasting over hoeft te worden betaald. Regeltjes zijn regeltjes, dus nam die aanvraag bijna twee maanden in beslag. De panelen lagen al een maand op het dak voordat de officiële toestemming was verleend. Dan wordt de CONSUEL besteld. Die kwam pas na drie maanden. Toegegeven, er zat een vakantie periode in, maar dan nog. De installatie is goedgekeurd, maar nu wacht ik al vijf weken op het officiële rapport! Dat heb je nodig voor de aanvraag van het contract met ENEDIS. Ik hoop voor het einde van het jaar alles rond te hebben!

Reactie van Wilna Maijenburg op 6 Oktober 2019 op 12.19

Wij hadden een mannetje in het dorp gevonden die schilderwerk doet. Tot volle tevredenheid kwam hij keurig op tijd, heeft alle luiken en nog wat ander houtwerk strak in de lak gezet. Toen hij opmerkte dat hij ook het houtwerk van het terras wel onder handen wilde nemen vonden wij dat een goed idee. Toen begon de ellende, het was nog boven de 30 graden, volop in de zon, dat ging echt niet. Dat begreep ik. Toen moest hij naar de tandarts, toen regende het, toen moest hij hout opstapelen en iedere keer was er wat. Maar de afgelopen week was hij beschikbaar, hij beloofde dat hij zou komen, maandagmiddag beginnen en dan nog 2 dagen, alles zou dan klaar zijn. Donderdag heb ik besloten om het maar zelf te doen, voordat het te koud wordt. Gisteren kwam hij even langs, hij wilde het best nog doen, maar wist nog niet wanneer. Hij werkt via een soort uitzendbureau, maar schijnbaar zo min mogelijk. Ik hoor hem nu al klagen dat hij zometeen maar heel weinig pensioen vangt, zoals wel meer mensen hier in het dorp die nooit een echte baan hebben gehad. Gelukkig hebben we ook heel goede ervaringen met werklui, die zich wel aan de afspraken houden, zeker de mensen uit ons dorp. 

Hieronder is plaats voor een reactie

  • Blijf bij het onderwerp.
  • Wees constructief en vriendelijk.
  • Uw kennis en ervaring worden op prijs gesteld.

Onze huisregels ...

Bent u de plaatser van dit bericht? Reageer dan ajb op de gegeven reacties en adviezen.


Je moet lid zijn van NEDERLANDERS.FR om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van NEDERLANDERS.FR

-

Google advertenties

© 2019   Gemaakt door: Anton Noë, beheerder en gastheer.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden

Anton Noë ... google.com, pub-1033432903517354, DIRECT, f08c47fec0942fa0