www.nederlanders.fr

Hét netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk

Een van mijn favoriete televisieprogramma's is "Ik Vertrek". Ik zie er telkens weer naar uit, naar zo'n juweeltje, waarin mensen met weinig geld op zoek gaan naar een oude vervallen boerderij in Frankrijk of Italië. Vaak gaan ze volkomen onvoorbereid op weg, spreken de taal niet, krijgen te maken met bouwvallen, zonder elektra en water, met ingestorte daken, vochtige muren, ongedierte en onwillige ambtenaren. Er wordt wel eens gezegd, dat leedvermaak het beste vermaak zou zijn, en dat dit soort programma's daaraan hun populariteit ontlenen. Dat zal zeker een rol spelen, maar aan de andere kant, is het natuurlijk ook ontroerend, en leerzaam om te zien, hoe mensen, met veel liefde en vooral doorzettingsvermogen van een ruïne een droomhuis weten te maken. In mijn geval, komt daar nog een belangrijk stukje herkenning bij. ( Vreselijk vind ik dat, die therapeutische prietpraat. "Stukje herkenning", maar ik weet even niet, hoe ik het anders zou moet zeggen.)

Ik kan me nog maar al te goed herinneren in welke staat het huis verkeerde toen we het betrokken. We hadden de beschikking over één koude kraan in de keuken. Er was geen elektriciteit. Door de gaten in de vloer, kroop allerlei ongedierte de vertrekken in. Bovendien, woekerde er een hardnekkige schimmel, die dreigde het gehele huis in bezit te nemen, en die bij een wat langere afwezigheid zelfs tegen de bedden op kroop. Eén keer heeft er in die schimmel een soort ontploffing plaats gevonden, waardoor de sporen als een deken door het hele huis lagen. De verwarming, bestond uit een vuurtje op de grond onder de grote schouw. Doordat er geen droog hout voorhanden was, hing er door het hele huis een verstikkende rook. Het kwam wel voor, dat de andere kant van de keuken nauwelijks te onderscheiden was. Een bijkomend voordeel was wel, dat er op die manier langzamerhand een authentiek soort gebroken wit ontstond, dat we naderhand nooit meer op een andere manier hebben kunnen evenaren. Het gebrekkige houtvuurtje gaf uiteraard onvoldoende warmte, waardoor we tijdens de eerste koude winter genoodzaakt waren met spijkers dekens voor de ramen te timmeren. Gebrek aan financiële middelen was er de oorzaak van, dat we geen maatregelen konden nemen om de nood op dat moment enigszins te verlichten.

Jammer, dat in die tijd het programma "Ik Vertrek" nog niet bestond, want dat zou een top uitzending zijn geworden. Het allerergste was nog de totale afwezigheid van sanitaire voorzieningen. Achter het huis, was weliswaar een hokje, met een plank met een gat er in. Maar de ton die er onder stond, was door de vorige eigenaar zo vol achter gelaten, dat hij niet zonder meer te verplaatsen was. Nadat ik in het hoger gelegen gedeelte van de tuin een diep gat had gegraven, ben ik eerst maar eens begonnen om met een oude steelpan een gedeelte van de inhoud over te scheppen in een paar emmers, om vervolgens de ton met veel geklots en gespetter tegen de helling op te slepen. Het was een hele opluchting, toen ik hem uiteindelijk in het gat leeg kon kiepen. De geur viel gelukkig mee, maar toen ik weer beneden kwam, bleek daar zo' n ondraaglijke stank te hangen, dat het niet anders kon, dan dat het hele dorp daar getuige van is geweest. De eerste paar uur heb ik me in huis opgesloten, omdat ik bang was, dat iemand me met die ton had zien slepen en het verband zou leggen tussen mij en de vreselijke lucht die er hing. Als nieuwkomer wil je daar niet graag mee in verband gebracht worden.Het was wel duidelijk, dat er een oplossing moest komen, al was het maar een tijdelijke, en die dachten we te vinden in een chemisch toilet. Binnen de kortste keren heeft de geur van de chemicaliën echter tot in de verste uithoeken bezit van het huis genomen, zodat we toch maar besloten, de voorkeur te geven aan de min of meer natuurlijke geuren. Natuurlijk moest ook dit toilet van tijd tot tijd geleegd worden, maar dat besloot ik op de beproefde manier te doen. Omhoog slepen en in het gat kiepen. Meestal, deed ik dat tussen twaalf en twee, omdat dan de meeste mensen aan tafel zitten. De onaangename geuren, zullen menig maaltijd verpest hebben, maar de kans was dan in ieder geval klein, dat ik gezien werd, en ze met mij in verband gebracht konden worden.

De kuil dekte ik altijd goed af. Een stuk zink, met daaroverheen wat takken en bladeren. Hij was bijna onzichtbaar.uiteindelijk is dat mijn eigen valkuil geworden, want terwijl ik de tuin aan het maaien was, voelde ik op een gegeven moment, langzaam de grond onder mijn voeten weg zakken. In een flits, realiseerde ik me wat de oorzaak zou kunnen zijn, maar het was niet meer te stoppen. Ik zakte dieper en dieper, tot ik aan mijn knieën in de drek stond. Gelukkig is er in het Frans een krachtterm voorhanden, die in dit geval wel heel erg toepasselijk was. Merde, merde, merde !!!!!!!!!!

 

Weergaven: 2858

Tags: (Klik voor berichten in dezelfde rubriek) 20150829, Korte Verhalen, Kunst en Cultuur

Reactie van Ada op 29 Augustus 2015 op 19.14

Wie een kuil graaft valt er zelf in! mooi verhaal Frans

Reactie van Lena op 29 Augustus 2015 op 21.16

Prachtig verhaal, Frans! Groet, Lena.

Reactie van Carla Van der Laak op 29 Augustus 2015 op 21.24

goede avond FRANS ik heb er erg om moeten lachen sorry hoor !! maar het komt zo heel natuurlijk over (en zoooo bekend HIHI ) en ik denk niet dat jullie  alleen zijn die zulke leuke wc's hadden pur natures :_) gezien de stand van alle oude bourderijen en oude huizen die  zijn er erg veel dus ......verassing ...hihi en wij gezellige hollanders staan bekend als '' aventurier' 'toch ? en met een hoofd vol dromen blijven we gewoon langgggg jong... bedankt voor het delen van jullie ervaring  en een fijne avond toegewenst

Reactie van Marinus op 29 Augustus 2015 op 22.07
Heel mooi verhaal en voor vele herkenbaar maar ik denk dat achteraf er altijd nog om gelachen kan worden.
Reactie van Simon op 29 Augustus 2015 op 22.11
Mooi verhaal, nog steeds verbaas ik me er over dat de rommel die men in Nederland laat liggen men in Frankrijk omarmt kwestie van financiën of van anonimiteit ? Zonder een behoorlijk inkomen en zonder een financiële buffer nooit aan beginnen of gedoemd tot stille armoede. Avonturiers .......naïviteit
Reactie van wim rolfes op 30 Augustus 2015 op 6.48

Er is een verhaal in  ,,de fabels van La fontain"dat ,, Merde " altijd ergens goed voor is !              Daarbij gisteren gekeken naar ,, Tien jaar na ik vertrek " een succesvol verhaal van de Boerkampjes !  Van de 131 gefilmde ,,Ik vertrek" avonturiers zijn 29 gezinnen weer terug in Nederland ! IK neem aan dat je dagelijks nog steeds om dat gat heen loopt en er om kan lachen !


 

Reactie van Rob op 30 Augustus 2015 op 9.01

Frans, ik vermoed dat jou verhaal langer is dan dit stukje! We wachten af.

Ik denk dat er genoeg mensen hier zijn dat áls ze konden schrijven, er wel een boek mee vol kregen. Totdat dat boek er is hoop ik hier nog meer verhalen van hen te lezen.

Reactie van bram geene op 30 Augustus 2015 op 9.39

Hoi Frans, je huis is zeker ongeveer klaar omdat je terug gaat kijken? Ja dan val je in een gat en heb je ineens tijd om een stukje op deze site te schrijven. Het gat van na je pensioen mooi opgelost door in frankrijk een huis te gaan verbouwen. Het gat van niet weten wat te doen als de pensioenleeftijd is bereikt. Goed gedaan maar wat als dat huis klaar is? Kijk als je het leuk gaat vinden om in de stront gevallen te zijn dan moet een beetje prietpraattherapeut ( mooi woord he?) wel constateren dat er bij jou ingegrepen moet worden. We moeten je dus voorschrijven er minstens 1 maar beter 2 of 3 huisjes voor weinig te kopen en op te knappen. Bij mij in het dorp staan er nog een paar echte schatjes met gegarandeerd veel werk en voor heel weinig.

Alle gekheid op een stokje, ik heb veel van je site genoten over verbouwen. Heel nuttig en dankjewel en chapeau hoor.

bram.

Reactie van clasien van driel op 30 Augustus 2015 op 9.54

goedemorgen, als een van de deelnemers aan Ik Vertrek kan ik jullie vertellen dat het allemaal wel meevalt hoor. Heb contact met een aantal, en hoe slecht ze ook voor de dag kwamen, het gaat ze allemaal goed. 

Bedenk, het is een low budget verhaal, ze komen maar met twee man, vier keer filmen, en het zijn meester manipulatoren: De cameraman filmt prachtig, maar wel de ergste stukjes van het huis etc., en de regisseur is een meester in hert ondervragen... Toen wij uiteindelijk het resultaat onder ogen kregen zeiden we tegen elkaar: Dat zijn wij niet! Dat hebben we niet zo gezegd, zo slecht was ons huis helemaal niet.... Dus volgende keer, bij een nieuwe aflevering, gewoon genieten, maar er wel met een hele grote schep zout naar kijken, want niets is wat het lijkt......

En Frans, Ik verbaas me altijd dat al die mede-Nederlanders, thuis een prima huis hebbende, met minimaal 2 werkende toiletten, een prachtige badkamer, een keuken met alles er op en eraan, in het buitenland dan vallen voor een bouwval, met helemaal niks van moderne faciliteiten, die die mensen ( al een beetje op leeftijd beiden) zelf dan op gaan knappen.... Na 10 jaar beunen in de vakanties, blijkt het toch allemaal nog slechter dan zere hadden gedacht, en dan wordt de boel weer verkocht.... Wat bezield die mensen?? Ik heb het nooit begrepen en zal het nooit begrijpen. Zeker als je een beetje op leeftijd komt, lijkt die heuvel in the middle of nowhere zo leuk, maar geef mij maar de faciliteiten van de huidige maatschappij: winkels op loopafstand, restaurantjes in de buurt, een dokter en liefst ook nog een ziekenhuis, en dat alles niet alleen in de zomer, maar zeker ook in de winter.....

Reactie van frans brugman op 30 Augustus 2015 op 12.40

Beste mensen, Bedankt voor jullie reacties. Misschien, had ik nog moeten vermelden, dat mijn sanitaire voorzieningen nu beter geregeld zijn. Dankzij de ontberingen en problemen in de afgelopen jaren, kan ik er nu wel veel meer van genieten. Ik heb 12 jaar op een zeilschip gewoond, en nu al weer bijna 18 jaar in een oud huis in Frankrijk. Geloof me, ik had de stormen, tegenslagen en kleine rampen niet willen missen. Ik had ze zeker niet  willen ruilen voor een mooie cruise naar de Cariben, of een jaarlijks all inclusive vakantie. Ik vraag me trouwens af, of de mensen van "Ik Vertrek" die naar Nederland teruggekeerd zijn spijt hebben. Ik denk het niet. Spijt heb je van dingen in je leven, die je NIET gedaan hebt.

 

Als je meer Franse verhalen van mij wilt lezen, kun je terecht op mijn Blog:

http://fransfrans-franseverhalen.blogspot.nl/

Hieronder is plaats voor een reactie. Blijf bij het onderwerp. Wees constructief en vriendelijk. Uw kennis en ervaring worden op prijs gesteld.

Bent u de plaatser van dit bericht? Reageer dan ajb op de gegeven reacties en adviezen. Het kan geen kwaad om mensen te bedanken voor hun welgemeende reacties. Onze huisregels ...

Je moet lid zijn van www.nederlanders.fr om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van www.nederlanders.fr

-

Google advertenties

© 2019   Gemaakt door: Anton Noë (beheerder).   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden