Ik was vanmorgen op korte afstand getuige van de belevenissen van mijn vriend de tuinman. Hij maakte zich gisteren al zorgen dat hij een aardige oude dame, 15 jaar al zijn cliënte,  niet kon bereiken. Belde mij gisteravond een beetje ongerust. " zal ik er langsgaan?".  "Morgen is er weer een dag" was mijn antwoord. 

Vanmorgen vroeg de tuinman aan de telefoon. Geen reactie na kloppen op de deur, de hond blafte. Hij kon net de pantoffels voor het bed zien staan. Naar binnen gaan? Vroeg de jonge tuinman. Heb meteen aangeraden de Gendarmerie te bellen en niets te doen. De titel van het bericht geeft al aan wat er werd geconstateerd: de dame van 87 jaar was gaan hemelen, waarschijnlijk een paar dagen geleden. De hond naast het bed, onafscheidelijk. 

Mijn gedachten gingen even terug naar mijn jeugd, de middelbare school, waar ik ooit onderstaand gedicht declameerde:

De tuinman en de dood

Een Perzisch Edelman:

Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,
Mijn woning in: 'Heer, Heer, één ogenblik!

Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,
Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.

Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant,
Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.

Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,
Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!' -

Van middag - lang reeds was hij heengespoed -
Heb ik in 't cederpark de Dood ontmoet.

'Waarom,' zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,
'Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?'

Glimlachend antwoordt hij: 'Geen dreiging was 't,
Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,

Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,
Die 'k 's avonds halen moest in Ispahaan.'

Ik heb een kaars opgestoken voor de dame, die rustig vertrokken lijkt in haar eigen bed.