Forum voor Nederlanders in Frankrijk

De tuinman en de dood

Ik was vanmorgen op korte afstand getuige van de belevenissen van mijn vriend de tuinman. Hij maakte zich gisteren al zorgen dat hij een aardige oude dame, 15 jaar al zijn cliënte, niet kon bereiken. Belde mij gisteravond een beetje ongerust. " zal ik er langsgaan?". "Morgen is er weer een dag" was mijn antwoord.

Vanmorgen vroeg de tuinman aan de telefoon. Geen reactie na kloppen op de deur, de hond blafte. Hij kon net de pantoffels voor het bed zien staan. Naar binnen gaan? Vroeg de jonge tuinman. Heb meteen aangeraden de Gendarmerie te bellen en niets te doen. De titel van het bericht geeft al aan wat er werd geconstateerd: de dame van 87 jaar was gaan hemelen, waarschijnlijk een paar dagen geleden. De hond naast het bed, onafscheidelijk.

Mijn gedachten gingen even terug naar mijn jeugd, de middelbare school, waar ik ooit onderstaand gedicht declameerde:

De tuinman en de dood

Een Perzisch Edelman:

Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,
Mijn woning in: 'Heer, Heer, één ogenblik!

Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,
Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.

Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant,
Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.

Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,
Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!' -

Van middag - lang reeds was hij heengespoed -
Heb ik in 't cederpark de Dood ontmoet.

'Waarom,' zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,
'Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?'

Glimlachend antwoordt hij: 'Geen dreiging was 't,
Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,

Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,
Die 'k 's avonds halen moest in Ispahaan.'

Ik heb een kaars opgestoken voor de dame, die rustig vertrokken lijkt in haar eigen bed.

_____________________________

☑️ Beste plaatser van dit bericht,

fijn dat je gebruik maakt van dit forum. Doe alsjeblieft mee met de discussie die volgt op je bericht! Reageer zelf op de reacties die anderen geven. Dat mag ook best een bedankje zijn.

_____________________________

Rubrieken,

Klik hieronder voor meer berichten in dezelfde rubriek.

20260930, Korte Verhalen, Kunst en Cultuur

< Vorige bijdrage

Reactie van Jeannette op woensdag: Ja dat is natuurlijk een geweldige manier om te gaan. Hoop dat het hondje ook goed opgevangen wordt?

Reactie van Peter Jan gisteren: De buren hebben zich over het beestje ontfermd. Altijd sneu, maar ook mooi te zien hoe trouw het hondje naast het bed werd aangetroffen. Hondenliefde voor de baas.

Reactie van Marlies gisteren: Peter Jan, dit is één van de twee gedichten, die een enorme indruk op me gemaakt hebben vroeger. Het andere is “mélancolia” van Vosmaer. Ik dacht ook meteen aan het hondje. Fijn te weten dat het opgevangen is!

Reactie van Jeannette gisteren: MELANCHOLIA

Als men ten laatste heeft gevonden
Waar heel de ziel naar smacht,
Dan is ’t te laat, de dag verzwonden,
Reeds valt de nacht.

Als ’t kleed ons past, is het versleten,
Als men het boek kent, is het uit,
Als men het leven komt te weten,
Dan valt het scherm dat alles sluit.

Maar dat lijkt mij prachtig! Als je aan het einde van je leven snapt waar het om draait, dan kun je rustig sterven toch? Dan is het leven pas echt volbracht en is er niets meer te doen.

Reactie van Marlies gisteren: Jeannette, ik vond het altijd deprimerend en griezelig en dat vind ik nu, jaren later, eigenlijk nog steeds.

Reactie van Peter Jan gisteren: Het pastte in dit geval niet bij de overleden dame. De tuinman was er om een grote verbouwing van de tuin te komen bespreken. Ze was bereid om 15.000€ uit te gaan geven om de tuin nog mooier te maken. Leuk om te horen dat er ouderen zijn die gewoon vol projecten zitten. Vriend de tuinman heeft diverse oudere cliënten. Hij zal er vast meer gaan verliezen. Hoop niet op deze verrassende wijze.

Reactie van Jeannette gisteren: Ja dat begrijp ik wel, Marlies, maar als je het nu eens anders bekijkt?

Haal het woordje "te" eens weg uit de zin: Dan is ’t laat, de dag verzwonden, reeds valt de nacht.

De nacht heeft ook zijn charmes...

Dood gaan we toch, allemaal, dat is moeilijk te verteren en bevatten dat vind ik ook hoor. Ik heb de hele nacht aan Paulien Cornelisse gedacht die vele te jong en zinloos is gestorven ook al ken ik haar niet persoonlijk.

Ik hoop dan toch op een zeker moment te sterven en een soort van tevredenheid te hebben met mijn leven.

Inderdaad Peter Jan, dat geeft de burger weer moed, een dame van 87 die nog vol met plannen voor de toekomst zit!

Reactie van Marlies gisteren: Nee Jeannette, in dit gedicht is de dag het leven, de nacht de naderende dood. Op deze nacht volgt gaan dag meer. Goed, laten we proberen het naast ons neer te leggen vlak voor we naar bed gaan. Inderdaad afschuwelijk voor Paulien Cornelisse!