Forum voor Nederlanders in Frankrijk
Note: Gezien de gebeurtenissen in Frankrijk en Parijs voel ik mij bedroefd, ondanks mijn gevoelens toch deze blog.
Eerst een stukje geschiedenis.
‘Palais de la Cité:
De Gallo-Romeinse periode begon na de verovering door Julius Caesar van Gallië en Belgica (tussen 58 en 51 v.Chr.). Sinds die periode bevond zich op het Île de la Cité aan de oostzijde een tempel, waar nu de Notre-Dame staat, en aan de westzijde een vesting. De vesting, die eerst de residentie was van de Romeinse gouverneurs en later van de Frankische koningen, werd met de komst van de Capetingers aan het einde van de 10e eeuw een paleis. Pas in de 13e en 14e eeuw beleefde deze koninklijke residentie haar grootste ontwikkeling. Lodewijk IX (1226-1270), de latere heilige Lodewijk, voorzag zijn groeiende koninkrijk van gespecialiseerde instellingen op administratief, financieel en juridisch gebied en liet grootschalige verfraaiingen aan het paleis uitvoeren. Filips IV de Schone (1285-1314) zette het werk van zijn grootvader voort.
Palais de Cité - foto Wikipedia
Er werd een nieuw paleis gebouwd, groter, comfortabeler, luxueuzer en waardig aan de macht van de monarch. In de 14e eeuw verliest het paleis zijn functie als woonhuis, maar het parlement en de centrale bestuursorganen van het koninkrijk blijven er gevestigd en blijven hun invloed in het paleis uitbreiden. Vanaf de 15e eeuw tot aan de Revolutie was hier een van de belangrijkste gevangenissen in Parijs gevestigd.
Ik heb het over de Conciergerie, gelegen in het hart van Parijs aan de oevers van de Seine en een UNESCO - wereld erfgoedlocatie. Het is een van de oudste overblijfselen van het Palais de la Cité, de residentie en machtsbasis van de Franse koningen in de middeleeuwen. Een conciërge, aangesteld door de koning, was verantwoordelijk voor het handhaven van de orde en de politie om zo de rechtvaardigheid te waarborgen. Hij transformeerde een deel van het paleis tot een gevangenis, een transformatie die de naam "Conciergerie" (conciërge) verklaart.
De Conciergerie gezien vanaf de Pont au Change - Foto CMN Centre des monuments nationaux
Een bezoek aan de Conciergerie is een onderdompeling in de geschiedenis en herinnering van een uitzonderlijke machtsbasis, die zich afspeelde rond twee belangrijke periodes in de Franse geschiedenis: de middeleeuwen (ca. 500 tot ca. 1500) en de Franse Revolutie. Het maakt je onder andere bewust van de harde realiteit van het Parijse leven tijdens de Revolutie, toen 4.000 mensen voor een Revolutionair Tribunaal moesten verschijnen voordat ze werden vrijgelaten of geguillotineerd.
Door zijn sinistere reputatie wordt de Conciergerie vaak gezien als de nieuwe ‘levende hel’, zoals de Bastille vóór de sloop ervan werd genoemd. De cellen, verhoorkamers en kerkers stonden bekend om hun erbarmelijke omstandigheden en riepen beelden op van wanhoop en angst, een voorportaal dat onvermijdelijk naar de dood leidde. In werkelijkheid ontkwam meer dan een derde van de verdachten tussen 1793 en 1795 aan de doodstraf, met uitzondering van de periode van de Grote Terreur (april tot juli 1794). De verdachten, die vanuit andere gevangenissen werden overgebracht, zaten slechts enkele dagen vast in afwachting van hun verschijning voor het Revolutionaire Tribunaal. Onder hen bevonden zich de Girondijnen (afgevaardigden van de Nationale Conventie die door de Montagnards werden aangeklaagd), Antoine Lavoisier (vader van de moderne scheikunde), André Chénier (een dichter) en Danton, die zelf aan de basis stond van het Revolutionaire Hof. Ook Robespierre, die het gezicht was van de Dictatuur van Openbare Veiligheid, bracht zijn laatste uren in de gevangenis door en werd de volgende dag zonder proces geëxecuteerd. Een offer dat noodzakelijk werd geacht voor de terugkeer naar de vrede….
Veel vrouwen werden ook beoordeeld op hun ideeën , zoals Olympes de Gouges (auteur van de Verklaring van de Rechten van de Vrouw en de Burger), Charlotte Corday (de moordenares van Marat) en Manon Roland (een politica die de muze van de Girondijnen was). Op het dieptepunt van de repressie, in het voorjaar van 1794, zaten tot wel zeshonderd mannen en vrouwen opeengepakt in vuile en overvolle cellen.
Marie Antoinette - Wikipedia
Marie Antoinette
In de nacht van 1 op 2 augustus 1793 werd Marie Antoinette, die tien maanden in de Temple-gevangenis had doorgebracht, overgebracht naar de Conciergerie. Bij aankomst werd zij direct naar de voor haar gereserveerde cel gebracht. De voormalige koningin werd volledig geïsoleerd van de andere gevangenen. Het proces tegen Marie Antoinette begon op de ochtend van 14 oktober. Naast de beschuldigingen van verraad en verkwisting van staatsgelden, werd zij ook beschuldigd van incest met haar zoon, de jonge Lodewijk XVII. Verontwaardigd deed Marie-Antoinette een beroep op alle moeders en hun medeleven. Op 16 oktober, om vier uur 's ochtends, na twintig uur onafgebroken debatten, viel het doodvonnis, gevolgd door de executie om 00:15 uur op de Place de la Révolution (nu de Place de la Concorde).
Excecutie van Marie Antoinette - Wikipedia
Na de Revolutie bleef de Conciergerie een gevangenis. Pas toen Lodewijk XVIII (1815-1824), de jongere broer van Lodewijk XVI, aan de macht kwam, werd de Conciergerie een van de belangrijkste plaatsen ter nagedachtenis aan de royalisten. Op verzoek van de vorst werd in 1816 een boetekapel gebouwd op de plek van de voormalige cel van Marie-Antoinette. De Conciergerie werd in 1862 tot historisch monument verklaard . Een deel van het monument werd in 1914 voor bezoekers opengesteld. De gevangenisactiviteiten werden in 1934 definitief stopgezet.
Het mooiste uitzicht op de Concergerie heb je vanaf de overkant van de Seine aan de quai des Grands Augustins ter hoogte van de rue Séguier. Bij de bouw is voornamelijk gebruikgemaakt van Lutetiaans kalksteen, in het Frans: ‘calcaire lutécien’, ook wel bekend als ‘calcaire grossier’ of Parijse kalksteen. De middeleeuwse gevel aan de Seinezijde heeft vier grote historische torens, van links naar rechts:
Je bezoek aan de conciergerie begint in de reusachtige gotische middeleeuwse zaal met indrukwekkende gewelven
De ingang van de Conciergerie bevindt zich aan de boulevard du Palais 2, waar je ook kaartjes kunt kopen voor een bezoek aan de Saint-Chapelle. Je bezoek aan de Conciergerie verloopt volgens een vaste volgorde die begint bij de middeleeuwse fundamenten en eindigt bij de vertrekken van de Franse Revolutie. Je begint in de reusachtige gotische middeleeuwse zaal met indrukwekkende gewelven en pilaren uit de tijd van koning Filips de Schone; de Salle des Gens d'Armes (de zaal der manschappen). Het grootste overblijfsel van een middeleeuwse burgerlijke hal in Europa, 64 meter lang, 27,5 meter breed en 8,5 meter hoog. Ze werd gebouwd in 1302 en 1313 door Enguerrand de Marigny en diende als refter voor personeel dat in dienst was van de koning. Daarna loop je naar de Middeleeuwse keukens, herkenbaar aan de vier enorme open haarden in de hoeken. Hier werden de reusachtige koninklijke banketten bereid.
Vervolgens de Salle des Gardes (de Gardenkamer), gebouwd rond 1310 en diende als voorkamer van de Grand'Chambre, de Grote Zaal. Tot circa 1850 was de zaal gevuld met gevangeniscellen, waarna deze werd hersteld naar zijn oorspronkelijke uiterlijk. De voorheen boven de zaal gelegen Grand'Chambre, waar de koning gerechtelijke hoorzittingen hield en waar tijdens de Revolutie het Revolutionair Tribunaal bijeenkwam, bestaat niet meer.
Vervolgens gaan we naar boven, de Gang der Gevangenen, om de revolutionaire vertrekken te bezoeken, bestaande uit drie gereconstrueerde cellen, het kantoor van de griffier (waar gevangenen werden geregistreerd), het kantoor van de conciërge, een gedenkruimte met een wand waar duizenden namen staan vermeld van mensen die tijdens de revolutie ter dood zijn gebracht. Zo kun je bijna het pad volgen van Marie Antoinette.
De Cour des Femmes was de binnenplaats waren vrouwelijke gevangenen, waaronder Marie Antoinette, werden gelucht. Ze mochten er hun kleding wassen in de fontein en mochten hier ook buiten eten. De binnenplaats is sinds de Revolutie nauwelijks veranderd.
Het hoogtepunt en emotionele eindpunt van de route is de Cellule de la Reine, de cel waar Marie Antoinette tweeënhalve maand voor haar proces en executie doorbracht. Koning Lodewijk XVIII liet de cel ombouwen tot "verzoeningskapel". De kapel beslaat zowel de ruimte van haar oorspronkelijke cel als de ziekenzaal van de gevangenis, waar Robespierre werd vastgehouden na zijn zelfmoordpoging voorafgaand aan zijn proces en executie. In totaal vertelt het monument acht verhalen in acht ruimtes. Een onvergetelijke historische reis die alle cultuur- en geschiedenisliefhebbers zal bekoren.
Tickets voor de Concierge kunnen ter plaatse of online worden gekocht. Door je tickets van tevoren te kopen, bespaar je tijd en vermijd je wachtrijen. Het monument is gratis voor bezoekers onder de 18 jaar en voor Europese burgers onder de 26 jaar.
TIP: De Conciergerie is 's ochtends vroeg of laat in de middag minder druk. Deze tijden zijn ideaal voor wie de locatie in alle rust wil verkennen. In de zomermaanden zijn er meer toeristen, dus het is ook verstandig om je bezoek buiten het hoogseizoen te plannen om de drukte te vermijden.
Weergaven: 331
_____________________________
☑️ Beste plaatser van dit bericht,
fijn dat je gebruik maakt van dit forum. Doe alsjeblieft mee met de discussie die volgt op je bericht! Reageer zelf op de reacties die anderen geven. Dat mag ook best een bedankje zijn.
_____________________________
Klik hieronder voor meer berichten in dezelfde rubriek.
Bedankt voor deze opnieuw prachtige bijdrage, Ferry. Alhoewel ik bijna vier jaar zo'n beetje schuin tegenover het Palais de la Cité woonde, in de Rue des Grands Degrés (de straat met de grote – lange – treden), heb ik het tot op heden nooit van binnen gezien. Wat een grandeur!
Ik deel je droefheid over de gebeurtenissen in Parijs, en eigenlijk in de meeste grote steden in Frankrijk. Twee weken geleden was ik in Bordeaux en zat ik midden in zo'n golf van – op het eerste oog – geëngageerde en charmante jonge scholieren en studenten. Na een half uur leken zij een soort metamorfose te ondergaan en veranderden ze in gemaskerde, in het zwart geklede en vernielzuchtige jongelui, die vuilniscontainers in de winkelstraten in brand staken om die vervolgens brandend in de portieken van de wanhopige winkeliers te duwen. Sindsdien is het alleen maar erger geworden. De revolte en de drang naar revolutie zitten bij veel Fransen nog steeds in het DNA. Hoe passend is deze bijdrage!
Ik zag deze bijdrage van de Nederlander Stein van Oosteren, de man en initiatiefnemer van de vele fietspaden in en rond Parijs. Ooit schreef ik een blog over hem omdat het hem lukte 230 miljoen euro los te krijgen van de Franse regering om de Parijse voorsteden te verbinden met fietspaden, maar dat terzijde. Dit is zijn reactie op wat er speelde in Frankrijk: Oorzaak en gevolg:
Bericht van Stein van Oosteren Parijs
17 oktober 2026 zal in ons geheugen gegrift blijven. Zelden is ons vermogen om ons gezicht te verbergen zo schitterend geïllustreerd.
Niemand praat over de oorzaken en hoe ze op te lossen. We praten alleen over plundering, vernietiging en geweld omdat ze het beste verkopen. Daarom – helaas – de keuze voor deze foto van de brandende klokkentoren van Limoges om deze tribuun te illustreren. Een foto van een leerling die vraagt om een kwaliteitsschool om het Frankrijk van morgen te bouwen, zou niet veel mensen hebben geïnteresseerd.
Wanneer sommige mensen proberen het probleem te identificeren, vatten ze het verkeerd samen: "de hoge kosten van levensonderhoud". Alsof de boosdoener de brandstofprijs is, of de overheid die deze belast. In werkelijkheid zijn het de olieproducerende landen die de prijzen bepalen door te bepalen over productievolumes. Belasting of niet, we lijden alleen aan een afhankelijkheid die ons hoe dan ook zal wurgen.
Niemand praat over de echte oorzaak: de politieke keuze om ons volledig afhankelijk te maken van olie op onze wegen, op onze bouwplaatsen, in onze huizen, overal. Niemand wijst op absurde beslissingen zoals het aanleggen van meer snelwegen zoals de A69 terwijl het klimaat ons dwingt onze mobiliteit te transformeren. Of de beslissing om megaboerderijen verder uit te breiden terwijl intensieve veeteelt een belangrijke oorzaak is van de opwarming van de aarde, die bovendien deze zomer alleen al miljoenen dieren heeft gedood. Niemand veroordeelt de herautorisatie van pesticiden in ons voedsel terwijl kankers een recordcijfer bereiken. Om nog maar te zwijgen van de school die ons leert dit allemaal te begrijpen en te vermijden...
In plaats van te praten over oorzaken en oplossingen, praten we liever over gebroken ramen en de "dringende noodzaak" om relschoppers achter de tralies te krijgen. In plaats van te pleiten voor een plan om onze boerderijen, scholen en bedrijven te helpen onze toekomst te veranderen, kijken we liever de andere kant op. We praten over het vermogen van de staat om te reageren op de relschoppers in plaats van over het vermogen om te reageren op de klimaat-, economische en sociale uitdagingen die de afgelopen tien jaar zijn blijven verergeren.
In feite spreken we niet eens. We verbergen ons gezicht en vallen aan. Rechts beschuldigt links van het zaaien van wanorde. Links beschuldigt rechts van het ontketenen van politiegeweld. Dat is het "debat".
Maar het ergste is dat we geen stem geven aan middelbare scholieren. Zij zijn degenen die de fundamentele vraag stelden: hoe kunnen we het Frankrijk van morgen bouwen als we niet eens op school kunnen leren?
Victor Hugo zei dat als je een school opent, je ook een gevangenis sluit. De plundering en verwoesting van 17 oktober 2026 zullen hier een bijzonder verontrustend voorbeeld van blijven. De demonstratie moet ons opschudden om ons voor te bereiden op de keuze die we in maart 2027 zullen maken. Laten we luisteren naar de middelbare scholieren en stemmen voor kwalitatief goed onderwijs en ecologische transitie en stoppen met het verbergen van ons gezicht.
Dankjewel Ferry voor het delen van deze herkenbare analyse van Stein van Oosteren.
Stein raakt volgens mij de kern. Scholieren en studenten worden weggezet als verwende kinderen. Politici wijzen naar elkaar. En ondertussen gaat het vooral over de rellen. Natuurlijk moet je relschoppers aanpakken, ook als ze uit andere Europese landen komen. Maar daarmee ben je er niet.
Want onder die woede zit meer. Armoede, werkeloosheid en de angst om kwijt te raken waar je jarenlang voor gewerkt en betaald hebt. Wat de één een privilege noemt, is voor de ander gewoon bestaanszekerheid.
Mijn indruk is dat de Franse bestuurlijke bovenlaag dat slecht aanvoelt. De goede scholen, de juiste contacten, men komt elkaar steeds weer tegen. Links en rechts maken ruzie, maar van onderaf gezien blijft het vaak dezelfde wereld.
En van de staat wordt in Frankrijk veel verwacht. Die moet beschermen en problemen oplossen. Als juist die staat vervolgens zegt dat het allemaal minder moet, komt dat hard aan. Zeker wanneer mensen bovenin weinig lijken in te leveren.
Dus ja, orde herstellen. Maar daarna moet je wel luisteren. Met nog een toespraak over de republiek krijg je dat vertrouwen niet terug.
Nog even over Stein, ik ga al jaren, decenia, ieder jaar tenminste één keer naar Parijs en de laatste jaren doen we dat graag met onze 2 e-bikes. Het is een fantastische manier om van A naar B (D'Avenue en Boulevard) te gaan. Hele stukken die vroeger absoluut levensgevaarlijk waren als voetganger of fietser zijn nu verboden voor motorisch verkeer (auto's taxis, bussen enz.) en zijn fantastische fietsvriendelijke routes geworden. Dat geeft mij altijd een heerlijk gevoel.
Wij maken dan graag gebruik van deze kaart: https://www.francevelotourisme.com
Je reactie hieronder, dit zijn de huisregels.
Welkom bij
Nederlanders.fr
© 2026 Gemaakt door: Anton Noë, beheerder en gastheer.
Verzorgd door
Je moet lid zijn van Nederlanders.fr om reacties te kunnen toevoegen!
Wordt lid van Nederlanders.fr