Hèt netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk - zegt het voort!
Na 25 jaar Bourgogne terug naar Nederland
In januari 2001 verruilden mijn vrouw en ik met twee kleine kinderen op stel en sprong ons veel te dure huis in Het Gooi voor een veel te grote boerderij in de Bresse. Het was een beetje een bevlieging. We hadden in de Bourgogne rondgekeken tijdens een zomervakantie bij vrienden, vonden het er prachtig, we bekeken wat makelaarsetalages en dachten: waarom eigenlijk niet?
Nu terugkijkend heb ik geen spijt van die stap. Het was soms een wilde rit, maar we hebben het in ieder geval geprobeerd. Toch zitten we nu - 25 jaar later - weer in Nederland. En ook dat voelt als een prima beslissing.
Natuurlijk, in 25 jaar ben je ergens ingeburgerd. We hadden diverse huizen gekocht en verkocht en zaten in ons derde huis met galerie in het centrum van Tournus. Ik runde diverse websites voor mijn stadje, waaronder mijn Franstalige blog de-tournus.com met subdomeinen voor lokale verenigingen en bedrijven. We hadden een galerie aan huis, pal in het centrum. En ik hielp zelfs mee de huidige burgemeester verkozen te krijgen, met vergaderingen bij ons in de winkel. Op papier was ik een rasechte Tournusien.
Het glazen plafond van de integratie
En toch... onze vrienden en kennissen in Frankrijk waren grotendeels niet-Frans. Andere Nederlanders, Britten, Zwitsers en zelfs Amerikanen en Australiërs. Mensen die net als wij ooit de stoute schoenen hadden aangetrokken. De echte Fransen waren aardig, behulpzaam en volkomen ondoorgrondelijk. Wij kwamen er niet echt tussen.
Dat ligt niet aan de Fransen. Integratie op dat niveau is gewoon een generatiekwestie. Mijn kinderen zijn er wél volledig in opgegaan, want die hadden allemaal vriendjes van school, van dansles en een bandje. Maar mensen van onze leeftijd zaten gewoon niet te wachten op buitenlanders in hun sociale kring. En nu denk ik ook dat wij met onze hobby’s, ons werk en onze ideeën gewoon veel te ánders waren.
Ook bijvoorbeeld als het gaat om de Bourgondische levenskunst. Het urenlange tafelen, de eindeloze bespiegelingen over wat er gegeten is, nog gegeten gaat worden en gegeten had moeten worden. Veel Nederlanders dromen ervan. Ik niet. Mij laat het volkomen koud waar iemand zijn asperges koopt en welke wijnboeren hij allemaal kent. Na een paar uur luisteren naar gelul over eten kun je mij wegdragen.
De rust van de indolentie
Ook zoiets. Fransen zijn geen helden als het gaat om verandering. Ze doen dingen op een bepaalde manier en zo hoort het gedaan te worden want zo doen ze het al jaren. Dat heeft charme als het gaat om het ambachtelijke van de kaasmaker en de vigneron. Maar ik heb altijd die Nederlandse neiging om dingen anders en beter te organiseren, stappen te zetten, processen om te gooien. Dat leidde niet zelden tot grote frustratie en een keer zelfs tot een zeer kostbare rechtszaak die ik in hoger beroep maar ternauwernood won. Dat ‘laisser faire, laisser aller’ maakte mijn niet rustiger maar ongeduldiger. Dat ging knagen.
Kleinkind hakt de knoop door
Onze kinderen zijn al jaren geleden vanuit de Zuid-Bourgogne naar Amsterdam vertrokken om te studeren en te werken. Al waren ze natuurlijk ‘Frans’ opgevoed, ze willen voor geen goud terug. Ze houden van Amsterdam en hun Nederlands wordt steeds beter. Ik heb een hekel aan lange autoritten, en ben dus niet het type dat voor elke verjaardag even terug scheurt. Toen we eens drie maanden een flat huurden in Amsterdam Oost - van vrienden die een wereldreis maakten - realiseerden we ons dat we Nederland misten. We werden blij van het ongecompliceerde, eerlijke, directe van de Nederlanders, van de Amsterdamse humor, van het jolige praatje voor de vaak in de Turkse snackbar. Het ontroerde me zelfs. Nederlanders zijn zo lekker Nederlands!
Een warm bad
Kortom, we zijn terug. Weer vast in Amsterdam (Weesp) wonen voelt precies zoals we hadden gehoopt. De kinderen zijn in de buurt, we komen bij buren over de vloer, de Vomar en de Hema om de hoek bieden precies wat we nodig hebben en we blijken prima te kunnen leven zonder 200 soorten yoghurt.
Het is een warm bad, maar tegelijk ook ingewikkeld. Je moet echt zó veel regelen bij een remigratie. Banken, telefoon, internet, belastingen, pensioen. Mijn Japanse vrouw moest opnieuw door allerlei immigratiehoepeltjes springen. We zijn nu bijna een jaar terug en nog steeds is niet alles op orde.
Het acclimatiseren duurt mede langer, vrees ik, doordat ik niet zo zorgeloos en wendbaar meer ben als toen ik rond mijn veertigste de sprong naar La Chapelle-Thècle waagde. Je deed maar wat en het kwam goed. Nu weer allerlei nieuwe dingen leren (Tikkie!) is minder makkelijk dan ik had gedacht. Maar goed, we hebben geen haast.
En Frankrijk dan?
We zijn écht geëmigreerd en weer Nederlands ingezetenen Wel hebben we het huis in Tournus gehouden om te verhuren als vakantiewoning, met behulp van een conciergerie. We zullen dus zeker regelmatig terug moeten, ehh.... mogen. En ik heb natuurlijk al die tournus-sites nog. Moet ik ze gewoon weggooien, sluiten? Nee, dat kan ik de eigenares van memoire.de-tournus.com niet aandoen. Ik zal eens met de burgemeester chatten. Ik heb nog wat van hem tegoed.
Ga je ook naar Frankrijk verhuizen? Of kom je juist terug? En wat zijn dan je motieven?
Weergaven: 2256
_____________________________
☑️ Beste plaatser van dit bericht,
fijn dat je gebruik maakt van dit forum. Doe alsjeblieft mee met de discussie die volgt op je bericht! Reageer zelf op de reacties die anderen geven. Dat mag ook best een bedankje zijn.
_____________________________
Klik hieronder voor meer berichten in dezelfde rubriek.
-
Reactie van Robert Soen op maandag
-
Het zijn bij veel mensen die wij kennen de kleinkinderen die de doorslag geven. Wij hebben net voor Covid ons huisje in Nigtevecht (vlak bij jou) verkocht en zijn definitief naar ons Franse huis vertrokken. Geen moment spijt van gehad. Frantastische gezondheidszorg hier. Rust ruimte en (vaak) schone lucht. De laatste keer in NL om het paspoort te verlengen viel de enorme drukte ons op. En we zouden niet eens meer terug kunnen, huizen zijn niet meer te betalen. Kopen is helemaal onmogelijk en bijna ons volledig pensioen zou opgaan aan huur.
-
Reactie van Bram van Zanten op maandag
-
OOk een remigrant zonder spijt met 32 deels Bourgondische jaren. Nu waren wij na aankoop van een schuur in 1993 geruisloos en ongepland Frans ingezetenen geworden. Perfect omschreven, Gregor, wij zijn op onze oude dag weer heerlijk import Brabander onder de Brabanders. Maar ik ben nog steeds een aantal keren per jaar terug in de Morvan, gewoon van het ene warme bad naar het andere warme bad. En inderdaad Jako, veel landgenoten zijn 'gevangen' in Frankrijk doordat met de opbrengst van hun Franse woning op het platteland nog geen studio in Nederland kan worden gekocht. En dit probleem blijft heel vaak onbenoemd.
-
Reactie van Andreas Chatziantoniou op maandag
-
@Gregor
Bedankt voor dit verhaal.
Mijn vrouw en ik zijn zo'n 33 jaar geleden vanuit Berlijn naar Utrecht verhuisd/geëmigreerd. Zeker in het begin hebben we moeite gedaan om zo min mogelijk met andere ex-pats op te trekken (niet helemaal gelukt). Ons heeft dit geholpen om in NL een voet aan de grond te krijgen. Zijn we voor velen nog steeds de "buitenlanders"? Ja. Storen we er ons aan? Nee. Ook als je na 30 jaar de vraag krijgt of je met de feestdagen (maakt niet uit welke) terug naar huis gaat. Vaak kijken mensen dan een beetje vreemd als ik zeg: "Natuurlijk ga ik naar huis, ik heb geen zin om kerst onder een brug te zitten."
Ik begrijp je goed, en soms kan dit ook lastig zijn, als je continu er aan wordt herinnert dat je wiegje ergens anders heeft gestaan.
Nu met een huis in FR is voor ons de vraag of we er helemaal voor gaan of best-of-both-worlds willen doen. Op dit moment zal het voor ons zo zijn, dat we er tussen NL en FR wisselen. Ooit gaat dit lastig worden ivm leeftijd en gezondheid. Hoe we dan kiezen? Geen idee.
Maar als ik jouw verhaal zo lees hebben jullie er geen spijt van om het gedaan te hebben, en nu gaan jullie weer een periode in NL zitten. Trek je niets aan van mensen die met opmerkingen komen: Heb ik altijd al geweten dat het niets gaat worden, enz. Jullie hebben iets mee gemaakt waar anderen alleen maar van dromen en het niet durven.
-
Reactie van Louise (68 Haut Rhin) op maandag
-
Ha die Krek! Nog uit de Frankrijkforumtijd en ik heb je ook nog wel gevolgd op HEF. Je hebt het zeker nog lang een kans gegeven, en heel veel ondernomen en te incasseren; petje af! Wij hebben het een en ander uitgewisseld in de tijd dat je kinderen naar school gingen. Gelukkig zijn ze toch goed terecht gekomen! Veel geluk gewenst in Nederland!
-
Reactie van Gregor (Krek.) Hakkenberg op maandag
-
Wat Jako zegt is waar. De woningen in Frankrijk zijn in de laatste 25 jaar misschien 50% meer waard geworden (waarschijnlijk minder) terwijl de prijzen in Nederland zijn verdubbeld. Dat maakte ook voor ons de terugkeer lastig. Gelukkig hebben we in 2001 ons NL huis met veel overwaarde kunnen verkopen, zodat we nu een 'vrij' huis in Tournus als inkomstenbron kunnen gebruiken. Een zeer welkome erfenis dichttte het gat.
Natuurlijk is wat Lida zegt ook waar. Je moet je aanpassen in het land waar je woont. Maar als je nou gewoon niet zo'n gastronoom bent, moet je je dan forceren en ook maar doen alsof het je interesseert? En als je een bepaalde innovatieve ondernemingslust hebt (ik begon ooit de huizensite Immogo.com, creëerde een platform voor de lokale ondernemers tijdens COVID en bedacht nog zo wat dingen die niet echt aansloegen bij de Fransen), moet je die dan onderdrukken omdat de Fransen dat nu eenmaal minder makkelijk accepteren?
Ik kan dat niet en ben dus blij dat ik in deze nieuwe creatieve fase van mijn leven zonder schuldgevoel of spijt op mijn 67'ste opnieuw mag beginnen in Nederland.
-
-
Ha, Louise, Ja, Frankrijkforum, dat was een tijd! Wist je dat hollandais.en-france.nl (HeF) nog steeds online staat? Heb er een paar jaar geleden nog wat podcasts opgezet.
@Andreas, precies zo is het. Het is bijzonder moeilijk om als buitenlander écht opgenomen te worden in de sociale kringen van jouw emigratieland. Hoe goed je ook Frans spreekt (ik had zelfs een blog in het Frans), je blijft buitenlander. Mensen hebben al een familie- en kennissenkring. Daar pas je maar lastig tussen. En dan nog... Je hebt veel gemeenschsappelijke cultuur gemist. Ik moest leren wie Raymond Devos en Pierre Desproges zijn, en kon dat best waarderen. Maar meelachen met de grollen van 'Les Bronzés'... over mijn lijk!
Ik kan me heel goed voorstellen dat dat voor een buitenlander in NL net zo is. Je weet niet wie Bromsnor is, hebt Oebele niet meebeleefd, en kunt niet wennen aan de Nederlandse kringverjaardagen.
Sterker, ik heb een tijdje in Huizen gewoond en kon ook daar niet echt aarden tussen de Huizers.
Weesp - toch een beetje Amsterdam - gaat in veel kortere tijd een stuk beter.
-
Reactie van Henri Bik op maandag
-
Wat een interessante discussie, motieven van geëmigreerde Nederlanders om te remigreren. Ik begrijp die motieven, al wegen ze voor mij niet zo zwaar. Kleinkinderen vaker zien is een sterk argument; al valt dat soms tegen na terugkeer. Grootouders in een Zuid-Franse villa met zwembad zijn veel interessanter dan Grootouders in een betaalbaar huisje in Drente of Venlo. Maar de emotionele band met het Vaderland kan heel diep gaan. Mijn neef emigreerde naar Canada, trouwde daar met een Nederlandse vrouw: hun dochter geboren en getogen in Canada, ging voor een studiejaar naar Groningen en is nooit meer naar Canada terug gegaan, de Nederlandse gezelligheid heeft haar totaal aan Groningen gebonden. In intellectueel opzicht heeft Nederland de Nederlander inderdaad meer te bieden dan Frankrijk maar voor mij zijn andere dingen belangrijker.
Een Mooi Land als de Zon Schijnt...
-
Reactie van Alexander van Gangelen op woensdag
-
Integratie is zo'n wetenschappelijke term voor buitenlanders in een nieuw land. Helaas dekt die niet de hele lading. Als het goed is nemen we ons verleden mee. En worden we steeds rijker aan ervaringen en hopelijk beter Tweemaal zag ik de kade van Rotterdam komen en gaan. Nu staat er" Overal ben ik van hier". Toepasselijker kan bijna niet. Geniet van de plek waar je bent en voel de verlichting.
-
Reactie van Reinout ~ villacharme.fr 15 uur geleden
-
Het gaat ons niet om de mensen om ons heen. Die kun je zelf in grote mate uitzoeken. Qua contacten was het in Nederland prima, en is het in Frankrijk minstens zo prima.
De natuur en het klimaat hier in de Alpen - dat maakt ons leven. Iedere dag bergsporten en grote wandelingen maken met onze honden. Een droom. Jaar in, jaar uit.
Nederland bezoeken voelt altijd heel plat, druk, saai en vol. Hoe leuk onze vrienden daar ook zijn. Het mooiste moment is altijd als we weer de grens oversteken - Nederland uit. Zelfs nu mijn vrouw (54) daar nu een kleinkind van inmiddels 2 jaar heeft.
Sterker nog: Sinds afgelopen jaar wonen we ook deels in Portugal. Zeezicht en iedere ochtend grote strandwandelingen maken was ook een droom, die nu in Nazare is uitgekomen. We leren nu als 50-plussers surfen. Prachtig. Hoewel Portugees weer een enorme kluif is om te leren, hebben we ook daar weer inmiddels leuk en prima contact met diverse mensen. Mede omdat vrijwel iedereen Engels, of de ouderen Frans, spreekt. Je zorgt dat je kunt communiceren, stelt je open op, en volgt je interessen. Dan kom je automatisch in contact met andere leuke mensen.
Vermoedelijk hebben emigranten zoals wij, die op de eerste (tweede en derde) plaats voor omgeving, natuur en activiteiten naar een bepaalde plaats gaan, en redelijk op zichzelf zijn, het wat dat betreft makkelijker dan mensen die het noodzakelijk vinden volledig in een bepaalde gemeenschap te integreren of diepgaande nieuwe relaties op te bouwen.
-
Reactie van A.L. Longayroux 3 uur geleden
-
Een interessante discussie. Als je met een ingewikkelde Franse naam in Nederland geboren bent ,ligt het voor de hand je voorouders te traceren. Dat was uiteindelijk de aanleiding om een tweede huis te kopen nabij de bron van onze Franse familie die in de 18eeuw naar Nederland kwam als parapluhandelaren.Ons Nederlandse huis hielden wij aan.
We werden met open armen door de lokale bewoners ontvangen en vele vriendschappen opstonden waardoor integratie moeiteloos verliep. Wat ook verliep was de leeftijd en de daarbij behorende gezondheid. De situatie is nu zo dat ons Franse onderkomen te koop staat, mijn vrouw definitief in een verpleeghuis verblijft , terwijl ik nu in mijn Nederlandse huis alléén ( en stokdoof en mindervalide agv encefalitis behandeling in Frankrijk !) de touwtjes aan elkaar probeer te knopen. Een huishoudelijke hulp verzorgd de was en zuigt etc. AH bezorgt de boodschappen en dankzij de magnetron en airfryer kan ik mezelf redden.
Mijn zoon en zijn gezin zien niets in de zorg en kosten van ons Franse huis vandaar de verkoop ervan.
Met grote spijt laat ik ons Franse bezit achter waar ik ook een grote bijenstand had.
Ik durf met moeite de foto's van het Franse gebeuren, die ik op mijn laptop heb staan. weer eens te bekijken.
Ik wil het strooien van zout in mijn ontstane wonden niet verergeren.
Zo kan een gedwongen , definitief vertrek uit Frankrijk dus ook verlopen
Ik heb mijn leven nu in de overlevingsstand gezet. Wat volgt nu na 76 jaar, zal de toekomst leren.
Leuk is het gescheiden leven allemaal niet.
Je reactie hieronder, dit zijn de huisregels.
- ‹ Vorige
- 1
- 2
- 3
- Volgende ›
© 2026 Gemaakt door: Anton Noë, beheerder en gastheer.
Verzorgd door
Je moet lid zijn van Nederlanders.fr om reacties te kunnen toevoegen!
Wordt lid van Nederlanders.fr