www.nederlanders.fr

Hét netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk

Toen ik gisteren net buiten m'n portail stond om met Pico te gaan wandelen, stopte er een klein knalblauw autootje. Een oudere, niet-onknappe man draaide het raampje open en zei: "Bonjour madame, bent u alleen?" "Oui", zei ik. "Heeft u geen man?" "Non." "Dat vind ik héél interessant en ik zal u uitleggen waarom."

Volgde een heel verhaal dat hij er graag op uit ging, dat dat alleen niet zo gezellig was als met een leuke vrouw, kortom, of ik zin had om met hem mee te gaan. "We kunnen naar zee, ik kom u halen en ik breng u weer terug. We kunnen ook uit eten gaan en ik betaal. Hoe oud bent u?" En toen ik dat had gezegd, vroeg hij: "En ik?" Ik schatte hem bijna tachtig, maar uit beleefdheid rondde ik flink naar beneden af. "Eenennegentig!" riep hij triomfantelijk. Dat was hem bepaald niet aan te zien.

"Heeft u kinderen? Hoeveel?" vroeg hij. "Drie", zei ik, waarop hij alweer triomfantelijk uitriep: "Ik vier!" Ik vroeg of hij van wandelen hield. Nee, dat kon hij niet meer, want hij liep met krukken. "Hier beneden", wees hij, werkte het niet meer goed. Dit was ook als geruststelling bedoeld, want hij voegde er aan toe: "U hoeft dus niet bang te zijn dat ik de liefde met u wil bedrijven."

"Ik houd heel veel van de aarde", zei hij, "en ik zal u uitleggen waarom." Volgde opnieuw een heel verhaal over de bomen en de planten met de vruchten en de zee met de vissen, enzovoort. Pico begon steeds harder te trekken en te piepen want hij wou verder, maar de man ging helemaal op in zijn verhaal. Omdat ik niet al te enthousiast reageerde, zou hij mij zijn naam, adres en telefoonnummer geven. Dan kon ik een keer bij hem op bezoek komen (hij woont op 20 km afstand en was nu een beetje aan het rondtoeren). Hij bibberde zo bij het schrijven, dat ik dacht: "Moet ik daar bij in de auto? In Frankrijk?" Maar ik heb hem beloofd dat ik er over na zou denken.

Tot slot waagde hij nog één poging: "Madame, bent u nu alleen? Zal ik dan even bij u op bezoek komen?" "Non monsieur, want ik ga nu met m'n hondje wandelen." "Ach, u heeft een hondje, wat leuk! Dat nemen we natuurlijk mee naar zee!"

Ik kan me niet voorstellen dat een man van eenennegentig in Nederland zoiets zou doen! Ik vind het geweldig dat zo'n oud persoon zo ondernemend is om een wildvreemde vrouw aan te spreken, teneinde zijn eenzaamheid wat te verlichten. Ik heb ook medelijden met de man, al zal ik niet op zijn voorstel ingaan. Ik zou wel een keer bij hem op bezoek willen gaan, maar ik ben bang dat hij daaruit dan verkeerde conclusies zou trekken.

Behalve veel zwerfhonden bestaan er in Frankrijk kennelijk ook zwerfouderen, voor wie het leven niet zo verrukkulluk is.

___________________________________________________________________________________


Dit verhaal schreef ik vijf jaar geleden in het forum van InfoFrankrijk. Ik was toen bijna 73 jaar. Op die leeftijd verwacht je geen avances meer van onbekende mannen. Maar gistermorgen deed een nieuwe ontmoeting met een onbekende Fransman mij er weer aan terugdenken:

Ik kwam terug van de ochtendwandeling met Pico, die vlak bij huis inmiddels altijd los loopt. Een autootje kwam me achterop en stopte naast me. Het gebeurt wel vaker dat iemand hier de weg vraagt, dus stond ik stil. Een oudere man draaide het raampje open en zei: "Madame, ik wil niet uw hondje tot moes rijden." "Mijn hondje heeft geleerd om uit te kijken", zei ik, "en dat doet u ongetwijfeld ook."

"Madame, vous êtes belle comme un coeur", vervolgde de man. Dat vond ik een wat twijfelachtig compliment, want bij een hart stel ik me een bloederige spier voor. Maar ik begreep dat hij het goed bedoelde. Plotseling zette hij het autootje aan de kant en stapte uit. Hij bleek een wat schriel mannetje, nóg iets kleiner dan ik.



"Madame", zei hij, "ik ben fruithandelaar. Vous êtes belle comme un coeur." Dat wist ik nu wel. Z'n voorraad complimentjes was kennelijk vrij beperkt. Hij deed z'n kofferbak open en toen begreep ik waarom ik zo mooi ben: twee kistjes abrikozen en een kistje perziken. Hoopvol vroeg hij: "Wilt u er een paar kopen?" "Non, merci", zei ik. "Ook niet als ik u een leuk prijsje maak?" "Non monsieur." "Pourquoi pas?" "Omdat ik thuis genoeg fruit heb", zei ik. "Madame, vous êtes méchante!" Dat kon ik alleen maar bevestigen: "Oui monsieur, très méchante!"



Maar hij gaf het nog niet op: "Hoe oud bent u? Wacht! Ik zal eerst mijn eigen leeftijd zeggen: 78!" Dat zou ik hem ook hebben gegeven. "Ik ook", zei ik, "volgende maand." Met goed gespeelde verbazing bekeek hij me van top tot teen. "Mais vous êtes belle comme un coeur", zei hij voor de derde keer, "ik woon in de buurt van Nîmes, maar als ik hier woonde, zou ik de liefde met u bedrijven." Ik vroeg me in gemoede af of ik daar ook nog zeggenschap in had. Kennelijk stond dat op m'n gezicht te lezen, want hij voegde er snel aan toe: "Alleen als u dat zou willen natuurlijk!"

Met een wederzijds "Bonne journée" namen we afscheid. Vanuit het autoraampje wenste hij me nog een "bonne santé". Ik zwaaide.



Weergaven: 3260

Tags: (Klik voor berichten in dezelfde rubriek) 20180714, Korte Verhalen, Kunst en Cultuur

Reactie van Susan op 14 Juli 2018 op 18.14

ha lekker sigaartje past precies tussen de overgebleven tandjes ook een goed brilletje wie doet je wat .

Reactie van Michael op 14 Juli 2018 op 19.21

@Theodora. Inderdaad! En je hebt er inmiddels ook al een aardige cent aan verdiend las ik, ansichtkaarten, kalenders....

https://www.flickr.com/photos/erlingsi/galleries/72157624034161396/...

Groet,
Mike.

Reactie van Robert op 14 Juli 2018 op 21.05
Dank, Theodora; ook ik lig in een deuk hier!
Reactie van Jan Linnemann op 15 Juli 2018 op 9.32

@Theodora. Bedankt voor je leuke verhaal. Heerlijk om daar deze mooie zondag te beginnen. Geweldig. Bonne journée.

Reactie van Daan op 15 Juli 2018 op 9.59

mooi verhaal Theodora! Ben je uiteindelijk nog eens op bezoek gegaan, of heb je hem nog wel eens gezien?

Reactie van irma hofstede op 15 Juli 2018 op 11.37
Wat een héérlijk verhaal. (reactie van mijn man: Ja in Nederland zouden ze zo'n man gelijk aangeklaagd hebben.)
Reactie van Theodora Besse op 15 Juli 2018 op 11.46

Nee Daan, ik ben nooit bij hem op bezoek gegaan. Zoals ik al schreef, was ik bang bij hem valse verwachtingen te wekken dat we toch nog een keer naar zee zouden gaan. Daar had ik totaal geen zin in, ook al omdat ik in die tijd nog graag lange wandelingen maakte.

Bovendien kletste hij aan één stuk door en hoewel Pico trok en luidkeels piepte had hij de hond helemaal niet in de gaten. Mensen (vaak oude mannen) die constant aan het woord zijn omdat ze menen dat ze de wijsheid in pacht hebben, daar kan ik niks mee. (Ik kan trouwens ook niet tegen vrouwen die aan één stuk door kwekken, zodat er geen speld tussen is te krijgen en je alleen maar Ja en O kunt zeggen.)

Ik heb de man ook nooit meer teruggezien. 

Reactie van Theodora Besse op 15 Juli 2018 op 12.00

Komische reactie van je man, Irma. Ik moet zeggen dat de man heel beschaafd bleef. Dus ook in Nederland zou er niets van te zeggen zijn geweest. Ik blijf het dus nog steeds heel knap van hem vinden.

De fruithandelaar gedroeg zich iets minder beschaafd, hoewel hij op zijn manier beleefd bleef. Maar ik heb lang in de horeca gewerkt, dus ik kan goed omgaan met dergelijke toenaderingspogingen. Mannen moeten toch het lef maar hebben, daar heb ik best wel bewondering voor. Maar ook moet ik er altijd om glimlachen.

Reactie van anneke19 op 15 Juli 2018 op 13.09
zeker een frans dingetje, dat mannen je zomaar avances maken.... ik had het jaren terug in een supermarkt. die man was al een aantal keer dezelfde gang ingelopen, waarschijnlijk om te kijken of ik interessant genoeg was om aan te spreken. Hij vroeg me ronduit of ik mee uit wilde en toen ik hem vertelde dat ik gelukkig getrouwd was en dus niet mee uit ging, vroeg hij me of ik "fidèle" was aan mijn man..... toen ik daar bevestigend op antwoorde, zei hij dat hij dat heel jammer vond. Hij gaf me zelf nog zijn kaartje voor als ik me zou bedenken! Onderweg naar huis met mijn boodschappen, dacht ik steeds: huh? wat is me nou overkomen en moet ik het zien als een compliment? thuisgekomen vertelde ik mijn man wat me was overkomen en die zei heel lief: IK zie het als een compliment, dat Ik zo'n aantrekkelijke vrouw heb.... . In Nederland is me zoiets nog nooit gebeurd..... terwijl ik daar jonger en dus aantrekkelijke was ....
Reactie van Susan op 15 Juli 2018 op 13.45

mensen wat let jullie om een contactsite te openen ,

alleen even een leuke naam bedenken. i.p.v boer zoekt vrouw.

Hieronder is plaats voor een reactie. Blijf bij het onderwerp. Wees constructief en vriendelijk. Uw kennis en ervaring worden op prijs gesteld.

Bent u de plaatser van dit bericht? Reageer dan ajb op de gegeven reacties en adviezen. Het kan geen kwaad om mensen te bedanken voor hun welgemeende reacties. Onze huisregels ...

Je moet lid zijn van www.nederlanders.fr om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van www.nederlanders.fr

-

Google advertenties

© 2019   Gemaakt door: Anton Noë (beheerder).   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden