NEDERLANDERS.FR

Hét netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk

Nog wat onwennig zat hij samen met zijn stagebegeleider een broodje kaas te eten in het Amsterdamse eetcafé op de hoek, toen plotseling een bejaarde dame om een dokter begon te roepen. Mijn zoon was een week eerder met het vliegtuig op Schiphol geland, want hij zou vier weken stage lopen bij een drietal fotografen in Amsterdam en Utrecht. Vandaag was zijn eerste stagedag.

De bejaarde dame had waarschijnlijk haar maandelijkse lunch-uitje met zeven trouwe jeugdvriendinnen, dispuutgenoten of misschien wel gewoon mede-cursisten van de plaatselijk yoga-, beleggers- of boekenclub. Het waren in ieder geval generatiegenoten en ze zaten aan een grote ovale tafel achter zoon en zijn begeleider. 

Er was geen dokter in het café. 

Eén van de reünie-dames had tijdens het eten van haar traditionele omelet met oude kaas en paddestoelen veel te druk zitten kwebbelen. Dat moet je nooit doen, dat wist ze waarschijnlijk zelf ook wel, maar er was natuurlijk heel veel bij te praten geweest. Schielijk was er een flinke champignon in haar verkeerde keelgat geschoten. Ondank verwoede pogingen tot hoesten, geram op de rug door haar buurvrouw en buikstoten van de stagebegeleider, bleef de paddenstoel muurvast in de luchtpijp zitten en de dame in kwestie begon blauw aan te lopen. In allerijl werd 112 gebeld. 

Tot zoons stomme verbazing kwam nog geen minuut later al een politiewagen met loeiende sirenes aanrijden en weer een minuut later nog één. Terwijl de agenten de dame, die het gevecht met de champignon dreigde te verliezen, onder haar oksels grepen en naar buiten sleurden kwam de ambulance reeds aanloeien. Ze werd op het trottoir gelegd en er arriveerde een brandweerauto. Om haar aan het zicht van nieuwsgierige omstanders te onttrekken werd een wit scherm geplaatst en even later kwamen nóg een politiewagen en nóg een ambulance hysterisch aangieren. De hele straat stond inmiddels vol, het leek wel een rampgebied. Alle mogelijke hulptroepen waren ingezet bij dit paddenstoelengevecht.

Zoon had ondertussen zijn broodje kaas weggewerkt en liep naar de tramhalte aan de overkant van de straat. De resterende dames van het lunch-uitje stonden verslagen op de stoep. Een paar ambulancemedewerkers hielden zich achter het scherm met de ongelukkige bezig en de andere, in allerijl opgepiepte, diensters, brandweerlieden en ziekenbroeders keken een beetje doelloos om zich heen. Na alle hectiek overheerste nu kalmte en even was het stil. 

Toen klonk er een voorzichtig gesnik vanuit het grijze vriendinnengroepje. Al snel kwam er bijval met meer gesnik en niet lang daarna werd er luid en hartverscheurend gehuild. Het gehele achtergebleven damesgezelschap kon zich niet langer beheersen. Gelukkig waren er voor elke overstuur geraakte bejaarde minstens twee hulpverleners aanwezig om troostende woorden en uithuilschouders te bieden. Wat een land!

Vanaf de overvolle tramhalte waar zoon stond te wachten werd het tafereel nieuwsgierig aanschouwd, toen plots een doffe dreun klonk. Alle hoofden draaiden  collectief negentig graden richting de klap en zagen verderop de aankomende tram. Hij stond stil, met zijn neus in een personenauto.

De agenten bedachten zich geen seconde, maakten zich los van de snotterende dames, sprongen met hun natgehuilde schouders in de politieauto en scheurden  begeleid met veel táátúú richting ongeval. Nog voordat de trambestuurder en de automobilist goed en wel beseften wat er gebeurd was, was de politie al uitgerukt.

Hier in ons Zuid-Franse dorpje arriveerden ondertussen de eerste zwaluwen.

Precies een week later moest zoon voor een filmopname in Nieuwegein zijn. Of hij met zijn stagebegeleider was meegereden of de trein en vervolgens de tram had genomen, wist ik helaas niet. Zijn telefoon had hij vanwege de geluidsoverlast discreet uitgezet en hij was dus onbereikbaar. Toen hij eindelijk toe was aan zijn lunchpauze en het apparaat nietsvermoedend weer aanzette, stond deze roodgloeiend. Bezorgde vrienden, opa’s, oma’s, broers en zussen en tachtig oproepen van zijn moeder. Even verderop, in het centrum van Utrecht, was in een tram een schietincident geweest …

Stapvoets maar heelhuids reed zoon met zijn stagebegeleider over de deels afgezette A2 weer terug naar Amsterdam. Ik kon thuis, ver weg in het zuiden, weer een beetje rustig ademhalen en installeerde mij bekaf in een tuinstoel. Het zwaluwmannetje kwetterde zijn heldere, vrolijke zang om het mooiste vrouwtje tot paren te verleiden.

Ook best opwindend.

Weergaven: 659

Rubrieken,klik voor meer berichten in dezelfde rubriek

20190403, Kinderen, Korte Verhalen, Kunst en Cultuur

Reactie van wilsam op 3 April 2019 op 20.15

Mooi geschreven Dorine!

Reactie van Peter en Marion van Osselen op 4 April 2019 op 0.31

Knap verhaal, Dorine. Zo treffend beschreven die consternatie in Amsterdam, ik zag het allemaal voor me. En inderdaad, wat is het dan heerlijk om op ons vredige plekje om je heen te koekeloeren,  en je grootste verbazing is dat die hardnekkige vogels ieder voorjaar weer terug komen om een nest te maken, terwijl het nog nooit gelukt is en ze alleen een hoop rommel maken op het terras.

Reactie van Theodora Besse op 4 April 2019 op 7.23


Opnieuw een leuk verhaal, Dorine! En deze keer niet over je eigen belevenissen, maar die van je zoon.

Toch voor mij voor een deel herkenbaar, omdat mijn oudste kleindochter (24) met haar vriend in Utrecht woont. Uiteraard belde ik haar, zodra ik het nieuws van de aanslag had gehoord. "Je bent niet de eerste die belt, oma", zei ze. Maar alles was in orde met haar. Haar vriend, die bij de politie werkt, had haar vanaf zijn werk gebeld dat ze absoluut de deur niet uit mocht. Ze stond namelijk net op het punt naar haar werk in Den Haag te vertrekken. Dat heeft ze toen maar afgebeld. Maar al gauw was de dader gepakt.

Dus je zoon was niet de enige bij wie de telefoon die dag roodgloeiend heeft gestaan, Dorine! En ik vermoed dat veel Utrechtenaren die dag talloze ongeruste familieleden en vrienden hebben moeten geruststellen. Wel toevallig dat je zoon net die dag in Utrecht was. Ik kan me voorstellen dat je na je telefoontje opgelucht ademhaalde en van de rust en de natuur genoot!

Ik kijk uit naar je volgende verhaal! 

Reactie van Dorine van der Marel op 7 April 2019 op 19.15

Jeetje, schoon-kleinzoon bij de politie zal het helemaal van dichtbij hebben meegemaakt, lijkt me best indrukwekkend.

Heel vriendelijk bedankt voor de hartelijke reacties.

Hieronder is plaats voor een reactie

  • Blijf bij het onderwerp.
  • Wees constructief en vriendelijk.
  • Uw kennis en ervaring worden op prijs gesteld.

Onze huisregels ...

Bent u de plaatser van dit bericht? Reageer dan ajb op de gegeven reacties en adviezen.


Je moet lid zijn van NEDERLANDERS.FR om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van NEDERLANDERS.FR

Uw bijdrage aan de instand- houding van het forum

Google

© 2019   Gemaakt door: Anton Noë, beheerder en gastheer.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden

Anton Noë ... google.com, pub-1033432903517354, DIRECT, f08c47fec0942fa0