Nederlanders.fr

Hèt netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk - zegt het voort!

Op Schiphol komt ze de trein binnen. Een jonge vrouw, een meisje eigenlijk nog.

Hoewel ik op de vloer een tas en wat pakjes heb neergezet, waar ik niet zo gauw ergens anders een plekje voor kon vinden en de coupé aan de andere kant helemaal leeg is, geeft ze er de voorkeur aan, bij mij in de coupé te komen zitten.

Zelf heeft ze ook nogal wat bagage bij zich. Een rugzakje, een koffer, een dikke jas en wat plastic tassen met allerlei pakjes.

Als ik probeer mijn bagage wat opzij te schuiven, beduidt ze me dat ik geen moeite hoef te doen. Ze legt haar bagage naast zich op de bank en terwijl ze tegenover me gaat zitten, kijkt ze me met een stralende lach aan.

Die lach was me meteen al opgevallen. Toen ze de trein binnen kwam, keek ze om zich heen, alsof het leven één groot feest is, en overal mooie en nieuwe avonturen op haar lagen te wachten. Terwijl ik haar via het spiegelende raam van de trein observeer, zie ik ook, dat zich in dat mooie koppie met het kortgeknipte haar, van alles afspeelt. Ondanks de vrolijke lach en de open blik heeft ze daardoor ook iets onbereikbaars. Het lijkt wel of ze in een eigen wereld leeft, waar niemand anders vat op heeft.

Ze doet me aan iemand denken, maar aan wie? Heb ik haar misschien al eens eerder gezien? Terwijl onze blikken elkaar kruisen, toont ze me weer haar stralende lach en opeens weet ik het weer! Jaren geleden heb ik de Franse film "Le fabuleux destin d'Amélie Poulain" gezien. Ik werd op slag verliefd op de hoofdrolspeelster Audrey Tautou. Nadien heb ik de film op video gekocht en nog verschillende keren bekeken.

Audrey speelt in de film de rol van een jonge vrouw in Parijs, die een jongeman aan zich weet te binden, door hem verschillende min of meer geheimzinnige boodschappen te sturen, die verwijzen naar allerlei plekken in Parijs. Telkens komt het net niet tot een ontmoeting, maar aan het einde, weet ze het zo te regelen dat alles goed komt. En passant weet ze allerlei onrecht aan de kaak te stellen en waar nodig in te grijpen. Nu ik het zo neer schrijf klinkt het allemaal een beetje oubollig, maar de film heeft op mij een grote indruk gemaakt, en niet in de laatste plaats door het acteertalent van Audrey.

En nu zit ze hier tegenover mij. Natuurlijk kan ze het niet echt zijn, maar toch…….

Als ik in Leiden de trein verlaat en haar nog even toeknik, zegt ze met een zwaar Frans accent: "Iek wens joe nok un eel koede dak."    (Ik wens U nog een hele goede dag)

 

 

Weergaven: 967

Rubrieken,

Klik hieronder voor meer berichten in dezelfde rubriek.

20211211, Korte Verhalen

Reactie van El Burro Català op 11 December 2021 op 23.28

Ha ha, prachtig Frans!

Reactie van Theodora Besse op 12 December 2021 op 7.09


Ik kan me er niets bij voorstellen. Voor mij kijken alle franse vrouwen altijd verschrikkelijk sjacherijnig. Maar ja, zal wel aan mij liggen.

Reactie van Yvonne Keijzer-Natan op 12 December 2021 op 8.45

Terwijl ik jouw verhaal lees, zie ik meteen een 'oud' leerling van mijn NTC-school "De Gouden Klomp" in Opio ( Zuid-Frankrijk) voor me. Jouw beschrijving klopt volledig en zij studeert nu in Delft, dus blijft na  Leiden nog in de trein zitten. Ze heet echt Amélie en wanneer ik onderaan de foto uit de film zie  denk ik, ......... dit kan niet missen, ZIJ zat bij jou in de coupé!   

Reactie van frans brugman op 12 December 2021 op 10.28

Niet te geloven Yvonne. Daar word ik toch wel een beetje stil van. Bedankt voor je reactie. Mijn belevenis krijgt op deze manier nog meer inhoud. Theodora, Franse vrouwen lachen altijd naar mij. Zou het komen omdat ik een man ben?

Reactie van marja helleman op 12 December 2021 op 10.41

wat een mooi romantisch verhaal.

Reactie van Robert T op 12 December 2021 op 12.17

 ach heerlijk verhaal om bij weg te dromen en wie weet hebben we allemaal wel ergens een "Audrey" :) of een verloren onbereikbare liefde......tenminste ik wel in Antwerpen vorige eeuw 1979 maar ze koos toch voor die ander...Later in Reims 2009 letterlijk onverwacht tegen het lijf gelopen in de cathedraal en we herkenden elkaar direct. Schok......hele middag zitten praten.....handen vasthouden....besloten dat het bij deze eenmalige ontmoeting mag blijven. Het was goed zo..

Je reactie hieronder, dit zijn de huisregels. 

Je moet lid zijn van Nederlanders.fr om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van Nederlanders.fr

GA DIRECT NAAR:

ENTREPRISE | SPONSORS

© 2022   Gemaakt door: Anton Noë, beheerder en gastheer.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden