Nederlanders.fr

Hèt netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk - zegt het voort!

Er is geen land waar de bureaucratie op een hoger niveau staat, dan, denk ik, in Frankrijk. Men zou er boekdelen over kunnen schrijven en van tijd tot tijd, als men er weer eens mee geconfronteerd wordt, zou men een bulldozer door de hele papierwinkel willen laten razen.

Net als die ene dag….we woonden nog niet zo lang in Frankrijk. Zo'n ruim 30 jaar geleden.

Ik ben vastbesloten assertief op te treden. Daar heb ik net een boekje over gelezen. Terwijl ik in de auto zit, ben ik mijn gesprek al aan het voorbereiden. Hoe het precies zal verlopen, kan ik natuurlijk niet vermoeden, maar aangezien ik altijd aan het kortste eind trek, wil ik deze dag een ander het onderspit laten delven. Kostte wat kost. Mij krijgen ze vandaag niet klein!

Aangekomen bij het bewuste, wat zeg ik, beruchte gebouw, neem ik resoluut de lift naar de 2e etage. Op de deur staat het bordje “Inschrijvingen”.

Ik moet ons laten inschrijven bij de “Sécu” , maar omdat ze mij iedere keer weer met een ander formulier naar huis sturen, is het nog steeds niet gebeurd. Ze hebben steeds weer een ander papiertje nodig, om zogezegd “hun dossier te kunnen openen”. Het laatste is een bewijs van de werkgever, dat al weken geleden en zelfs een paar keer al, is verstuurd.  Toen ik vanmorgen belde, bleek het nog niet te zijn aangekomen. Maar omdat ik vandaag toch in de buurt moet zijn, ga ik maar eens langs om orde op zaken te stellen.

Ik kom bij zo’n eng loket, waar je alleen via een spreekbuis kunt praten en je van de ander gescheiden bent door een extra dik vensterglas. Dit natuurlijk om te voorkomen, denk ik, dat je zo’n ambtenaar op z’n minst eens even over de balie zou willen sleuren. Ik moet zeggen, ik ben niet agressief van aard, maar heb die prikkelingen wel eens gevoeld.

“O, ja” zegt de man, nadat ik mijn naam heb genoemd. H(Asche) O,  F(de François), S ( de Simon) T(de Theodore) E ( eh,  van Eduard, probeer het niet te begrijpen) D(Didier) en nog eens E (eh, van Eduard). “ u heeft vanmorgen al gebeld, maar we hebben nog niets ontvangen”.

Ik vertel, dat ik vorige week nog eens een keer het formulier verstuurd heb, de zoveelste, zodat het er nu toch wel zou moeten zijn.

“ We wachten de post van vandaag maar af, komt u nog maar eens terug”.

“Monsieur” zeg ik “dit is al de tweede keer of meer dat er zo’n formulier wordt opgestuurd, ik ga niet meer terug. Ik zou graag willen, dat u mij een inschrijvings formulier geeft”. De man schudt zijn hoofd.En het bekende schouderophalen. Niet willen of niet kunnen helpen.

“Monsieur”, ik blijf beleefd “ik heb ondertussen al zoveel dokterskosten voorgeschoten, ik ben ook maar een mens, u begrijpt toch wel dat ik mijn geld terug wil hebben”. Tjonge en dat allemaal met m’n beperkte Frans. Maar ja, als een mens moet komt-ie tot verrassende resultaten.

De man blijft halsstarrig, hij kàn niet helpen.

Ik zeg: “Dat kunt u wel”. Als u nu zo vriendelijk wilt zijn de baas van mijn man op te bellen en vragen of hij dat formulier heeft verstuurd, dan bent u zeker van uw zaak en dan….”

Verdorie, hangt nu alles af van een stukje papier? Ik krijg visioenen van bulldozers die archieven overhoop gooien, ambtenaren incluis…..het is misschien wel eens nodig.

Opeens zegt de man een magisch woord, hij is niet de verantwoordelijke van de afdeling. “Bon” hap ik gelijk “geef me dan de chef van de afdeling maar”. Dat ik daar zélf nog niet aan gedacht heb. Afschuiven die handel! De man achter het loket haast zich, hij is van me af. De chef wordt geroepen en laat me even achter in zijn kantoor.

Ik zit goed nu, denk ik, als hij me niet wil helpen, blijf ik hier de hele dag zitten, zelfs na sluitingstijd!

Nadat de chef de situatie van zijn kant heeft uitgelegd, leg ik die van mijn kant uit. Ja, ja, hij heeft er begrip voor, maar kan me niet helpen.

“Monsieur”, vraag ik weer “als u nu even opbelt naar de patron van mijn man, heeft u een bewijs”.

“Beslist niet, ik kan geen dossier openen op een telefoontje”.

Over een weer gepraat, we komen niet verder. Ik voel de tranen achter m’n ogen. Ik bijt op m’n lip. Volhouden nu, assertief zijn, dit is een zaak van principe. O, die ambtenaren met hun rechtlijnige denkwijzen, nooit eens afwijzen van een situatie. Ze kunnen nooit eens een uitzondering maken. Ik ga z’n bureau niet uit voordat ik een nummer heb. Ik moet vandaag ingeschreven worden.

“Waarom maakt u niet eens een uitzondering” probeer ik nog. “Ik kan toch niet iedere dag terugkomen?”

“U kunt beter van te voren opbellen, dan hoeft u de reis niet voor niets te maken”. zegt de man.

“Jawel, want vandaag moest ik met m’n dochtertje naar de dokter en die kan ik niet meer betalen.” Misschien zou ik juist moesten huilen, dan breekt die man zijn hart misschien wel. Vrouwen tranen kunnen wonderen verrichten. Hij stelt nog voor de dokter een rekening te vragen, die kan ik dan later betalen. Maar als ik zeg, dat de apotheek daar niet aan mee doet, heeft hij geen antwoord meer.

“Het spijt me” begint hij weer “ik kan u niet helpen”.

Ik blijf zitten. Ik schuif hem een papier onder zijn ogen met alle dokterskosten die ik al voorgeschoten heb. “Dit gaat toch te ver, ik kom in de problemen” en ik overdrijf een beetje verder, want heb in de auto geoefend en nu komt de stortvloed van woorden eruit.

Dan gebeurt er iets onverwachts. De man pakt het papier en de dokters rekeningen “Ik ga eens kijken of de naam wel goed geschreven is”.

Hij loopt naar de administratie en zoekt in allerlei archieven, maar vindt niets. Dit doet hij natuurlijk om zich een houding te geven. Hij komt terug met een formulier. Er komt een overweldigende triomf over me!

“Ik zal u een tijdelijk nummer geven” zegt hij.

Ik moet mijn overwinnings roes nog even overdrukken, tot ik uit het kantoor ben. Nu naar de kassier, mijn geld halen. Dan mag de bulldozer komen…….

Weergaven: 2032

Rubrieken,

Klik hieronder voor meer berichten in dezelfde rubriek.

20140209, Geldzaken, Gezondheid, Sport en Spel, Korte Verhalen, Overheid

Reactie van irma hofstede op 10 Februari 2014 op 9.11

O, dat geloof ik best!

Sinds 10 jaar kijken we Nederl.tv en daar word je ook niet altijd blij van. Zoals ik al zei, je kunt er boekdelen over schrijven. Er komt misschien nog wel eens zoiets.

Reactie van irma hofstede op 10 Februari 2014 op 9.22

Sorry, maar ik weet niet wie dat is????

Reactie van marielle op 10 Februari 2014 op 9.28

dat is een boek, Irma, en de schrijver is Kafka. Lees maar eens!

Reactie van irma hofstede op 10 Februari 2014 op 9.37

bedankt, ga ik opzoeken.

Reactie van Oscar de Pater op 10 Februari 2014 op 10.37

Het is inderdaad ongelofelijk, die immense weerstand die dit allemaal opwekt, die verkeerde energie die niets oplost......dit proces zie je bijna bij elk ambtelijk contact, maar in FR is het wel een stuk erger! De ambtenaar zit daar alleen maar om z'n uren te maken, hij zit er voor zijn eigen hachje, met een vermeende, misselijk makende autoriteit.....Ik probeer me er verre van te houden want het wekt veel agressiviteit op!

Reactie van irma hofstede op 10 Februari 2014 op 10.46

Nou Marielle, je maakt me wel nieuwsgierig! Ga je het opschrijven?

Reactie van marielle op 10 Februari 2014 op 10.46

Oscar, het is wel 30 jaar geleden; vele franse ambtenaren hebben ondertussen een scholing gekregen: "vriendelijk en stressbestendig met het publiek". Verder zou ik nog een leuke anecdote kunnen vertellen over de nederlandse bureaucratie. Pas gebeurd!

Reactie van Daan op 10 Februari 2014 op 11.14

Prachtig Irma, zooooo herkenbaar! Vooral dat afschuiven naar een verantwoordelijke en uiteindelijk is er blijkbaar ineens een mogelijkheid van een tijdelijk nummer!! Je kan ook gebruikmaken van de angst ergens verantwoordelijk voor te zijn hè! Ik kwam eens iets ruilen dat bij thuiskomst kapot bleek te zijn, volgende dag terug, kon het niet teruggeven want 'ze was niet verantwoordelijk'. Toen gezegd dat ze er verantwoordelijk voor zou zijn als ik nooit meer terug zou komen, ik was een hele goede klant, en toen kon het ineens wel!! Of de opticiën die geen daglenzen mee wil geven zonder oogarts recept, gewoon zeggen dat hij verantwoordelijk is voor een auto ongeluk als ze (was ik niet) zonder lenzen de weg weer op zou gaan. (oogarts had een wachttijd van weken) Lenzen lagen binnen 5 minuten op de toonbank:-)

Reactie van Daan op 10 Februari 2014 op 11.15

Ohja, ik heb in Brazilië gewoond, er zíjn ergere landen...;-)

Reactie van François van den Borre op 10 Februari 2014 op 11.21
Ja Irma 30 jaar geleden. Toen gingen we alleen nog maar op vakantie naar Frankrijk.
Ik wordt altijd keurig geholpen en als het nodig is, wordt er zelfs voor me gebeld. En met pensioen dus geen haast meer.
Tijdens mijn werk in Nederland was mijn hele organisatie afhankelijk van ambtenaren. Geloof me, het is minstens zo erg als in Frankrijk waar mijn buurvrouw ook voor de overheid werkt en te lang (vaak een paar maanden) op haar geld moet wachten. In Nederland moesten we vaak een jaar op de afrekening wachten en eerst dreigen dat het personeel in de ww zou komen.
Maakt dus allemaal niet uit en tenslotte ben je niet voor niets Francofiel.
Groet, François

Je reactie hieronder, dit zijn de huisregels. 

Je moet lid zijn van Nederlanders.fr om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van Nederlanders.fr

GA DIRECT NAAR:

ENTREPRISE | SPONSORS

Gebeurtenissen

© 2022   Gemaakt door: Anton Noë, beheerder en gastheer.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden