www.nederlanders.fr

Hét netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk

Een van mijn favoriete televisieprogramma's is "Ik Vertrek". Ik zie er telkens weer naar uit, naar zo'n juweeltje, waarin mensen met weinig geld op zoek gaan naar een oude vervallen boerderij in Frankrijk of Italië. Vaak gaan ze volkomen onvoorbereid op weg, spreken de taal niet, krijgen te maken met bouwvallen, zonder elektra en water, met ingestorte daken, vochtige muren, ongedierte en onwillige ambtenaren. Er wordt wel eens gezegd, dat leedvermaak het beste vermaak zou zijn, en dat dit soort programma's daaraan hun populariteit ontlenen. Dat zal zeker een rol spelen, maar aan de andere kant, is het natuurlijk ook ontroerend, en leerzaam om te zien, hoe mensen, met veel liefde en vooral doorzettingsvermogen van een ruïne een droomhuis weten te maken. In mijn geval, komt daar nog een belangrijk stukje herkenning bij. ( Vreselijk vind ik dat, die therapeutische prietpraat. "Stukje herkenning", maar ik weet even niet, hoe ik het anders zou moet zeggen.)

Ik kan me nog maar al te goed herinneren in welke staat het huis verkeerde toen we het betrokken. We hadden de beschikking over één koude kraan in de keuken. Er was geen elektriciteit. Door de gaten in de vloer, kroop allerlei ongedierte de vertrekken in. Bovendien, woekerde er een hardnekkige schimmel, die dreigde het gehele huis in bezit te nemen, en die bij een wat langere afwezigheid zelfs tegen de bedden op kroop. Eén keer heeft er in die schimmel een soort ontploffing plaats gevonden, waardoor de sporen als een deken door het hele huis lagen. De verwarming, bestond uit een vuurtje op de grond onder de grote schouw. Doordat er geen droog hout voorhanden was, hing er door het hele huis een verstikkende rook. Het kwam wel voor, dat de andere kant van de keuken nauwelijks te onderscheiden was. Een bijkomend voordeel was wel, dat er op die manier langzamerhand een authentiek soort gebroken wit ontstond, dat we naderhand nooit meer op een andere manier hebben kunnen evenaren. Het gebrekkige houtvuurtje gaf uiteraard onvoldoende warmte, waardoor we tijdens de eerste koude winter genoodzaakt waren met spijkers dekens voor de ramen te timmeren. Gebrek aan financiële middelen was er de oorzaak van, dat we geen maatregelen konden nemen om de nood op dat moment enigszins te verlichten.

Jammer, dat in die tijd het programma "Ik Vertrek" nog niet bestond, want dat zou een top uitzending zijn geworden. Het allerergste was nog de totale afwezigheid van sanitaire voorzieningen. Achter het huis, was weliswaar een hokje, met een plank met een gat er in. Maar de ton die er onder stond, was door de vorige eigenaar zo vol achter gelaten, dat hij niet zonder meer te verplaatsen was. Nadat ik in het hoger gelegen gedeelte van de tuin een diep gat had gegraven, ben ik eerst maar eens begonnen om met een oude steelpan een gedeelte van de inhoud over te scheppen in een paar emmers, om vervolgens de ton met veel geklots en gespetter tegen de helling op te slepen. Het was een hele opluchting, toen ik hem uiteindelijk in het gat leeg kon kiepen. De geur viel gelukkig mee, maar toen ik weer beneden kwam, bleek daar zo' n ondraaglijke stank te hangen, dat het niet anders kon, dan dat het hele dorp daar getuige van is geweest. De eerste paar uur heb ik me in huis opgesloten, omdat ik bang was, dat iemand me met die ton had zien slepen en het verband zou leggen tussen mij en de vreselijke lucht die er hing. Als nieuwkomer wil je daar niet graag mee in verband gebracht worden.Het was wel duidelijk, dat er een oplossing moest komen, al was het maar een tijdelijke, en die dachten we te vinden in een chemisch toilet. Binnen de kortste keren heeft de geur van de chemicaliën echter tot in de verste uithoeken bezit van het huis genomen, zodat we toch maar besloten, de voorkeur te geven aan de min of meer natuurlijke geuren. Natuurlijk moest ook dit toilet van tijd tot tijd geleegd worden, maar dat besloot ik op de beproefde manier te doen. Omhoog slepen en in het gat kiepen. Meestal, deed ik dat tussen twaalf en twee, omdat dan de meeste mensen aan tafel zitten. De onaangename geuren, zullen menig maaltijd verpest hebben, maar de kans was dan in ieder geval klein, dat ik gezien werd, en ze met mij in verband gebracht konden worden.

De kuil dekte ik altijd goed af. Een stuk zink, met daaroverheen wat takken en bladeren. Hij was bijna onzichtbaar.uiteindelijk is dat mijn eigen valkuil geworden, want terwijl ik de tuin aan het maaien was, voelde ik op een gegeven moment, langzaam de grond onder mijn voeten weg zakken. In een flits, realiseerde ik me wat de oorzaak zou kunnen zijn, maar het was niet meer te stoppen. Ik zakte dieper en dieper, tot ik aan mijn knieën in de drek stond. Gelukkig is er in het Frans een krachtterm voorhanden, die in dit geval wel heel erg toepasselijk was. Merde, merde, merde !!!!!!!!!!

 

Weergaven: 2863

Tags: (Klik voor berichten in dezelfde rubriek) 20150829, Korte Verhalen, Kunst en Cultuur

Reactie van Ada op 30 Augustus 2015 op 12.57

Juist gezegd Frans. Wij hebben ooit in Canada gewoond en na 10 jaar weer naar NL teruggekeerd, en dan krijg je van alles om de oren:

"zeker niet gelukt, hè?, "jammer dat je niet geslaagd bent daar", "Je hebt het niet kunnen "maken" daar zeker?", Spijt denk?" .

Maar weet je, de ervaring heeft die hele emigratie naar Canada een herinnering gegeven die we nu na al die jaren koesteren en soms nog op teren. het heeft ons sterk gemaakt in wie we zijn. Gelukkig konden ze 10 jaar geleden niet zeggen "je gaat t zeker weer proberen, denk?" zo dom is dat.

Het enige waar we nu wel en beetje spijt van hebben is dat we niet gelijk naar hier zijn vertrokken, maar ja zo wijs waren we toen nog niet, :-)

Warme groet Ada

Ps, dat "denk"is West-fries,

Reactie van frans brugman op 30 Augustus 2015 op 13.37

Ja, Ada, ik ken het. Ik heb 10 jaar in het West-Friesche Hem gewoond. Toen ook al in een oud boerderijtje. Sommige mensen leren het ook nooit!

Reactie van Ada op 30 Augustus 2015 op 14.17

Mooi toch! die boerderaien met hun vierkanten, prachtig gewoon.

Trouwens Hem ligt in "De Streek" in West-Friesland. Ja, ik ken die Strekers wel, die haalden streken uit en waren bonken van mannen met grote streken. :-)

Reactie van Susan op 30 Augustus 2015 op 14.37

Ha Ha vreselijk gelachen en zo herkenbaar toen ik hier de 2 hectare kocht met een dagloners huisje  en een buitenkraan en aan de andere kant van het bos 300 m de caravan hadden staan begonnen in heet juli 89 t/m eind april 90 moest ik ook gaten hakken in de grond om het toilet te legen nee wij hadden geen chemische troep gewoon legen en omspoelen , mijn man en ik hadden de afspraak,  ik de poep en pis en hij de kots   o.a.van de honden daar kon ik weer niet tegen

ook emmers water van kraan naar de caravan en met de hand de was doen de winter door

en ja hoor de jacht  was begonnen tijd voor in camouflage pakken getooide mannen kwamen over ons land ,ja gewoonte hé ,nou daar stond ik dan met die poepdoos eeeehhhh ja ik ben er ff niet !!

de bouw v.h. huisje waar ik nu in woon duurde toen niet zo lang eind april kwamen de meubels 

nu 25 jaar geleden, heerlijke tijd hoor genoten 

Susan 

Reactie van Ada op 30 Augustus 2015 op 15.10

En weet je Suzanne, volgens mij had je ook niet zo veel was! Je droeg de boel gewoon wat langer.  Dat had ik ook in Canada, in de 70er jaren, of je droeg de achterkant eens als voorkant, ja kun je nagaan. goeie oude tijden herleven. ik had daar een langzaamwasser met een wringer boven twee hele grote bakken om te spoelen. Veel later weer in Nl. deed ik de was van ons en drie kids ook met de hand. Ik kan me een wasmachine niet veroorloven nmaar kreeg een centrifuge dat hielp al enorm! Maar dat heeft verder niets met het verhaal van Frans te maken, hè.

Warme groet uit bretagne

Reactie van Susan op 30 Augustus 2015 op 15.23

ik heb niets tegen primitief of een beetje behelpen als de was droog was rook het lekker , schoon was anders , maar ik was gewend om in Zuid Marokko te kamperen nou dat was echt primitief .
voordeel: nu je hoeft geen luxe en zeker niet  .... keep up with the Joneses

Reactie van 99maaike op 30 Augustus 2015 op 18.52

Lekker geschreven Frans. Prachtig die ellende, haha. Grapje.

Maaike

Reactie van Daan op 30 Augustus 2015 op 19.28

lekker geschreven Frans, gewone taal, verhaal herkenbaar, dat lees ik graag zo!! Dank!

Reactie van irma hofstede op 30 Augustus 2015 op 19.38

Heerlijk verhaal! Ja inderdaad jammer dat in die tijd : Ik vertrek" nog niet bestond.

groetjes,

Irma

Reactie van Nina op 31 Augustus 2015 op 9.59

Je kan natuurlijk ook verhuizen met behoud van levensstandaard, of min of meer dezelfde. Zeker daar de huizen hier, zeker in de provincie, veelal goedkoper zijn. Frankrijk is geen achtergebleven gebied. Terugvallen op pionieren in een bouwval of gaan wonen in de rimboe is als je 't mij vraagt in veel gevallen een keuze. Dan moet je je ook niet verbazen dat er "ik vertrek" verhalen of lachwekkende situaties ontstaan. Wat de mensen die teruggaan betreft, de redenen daarvoor lopen natuurlijk sterk uiteen, van eenvoudige remigratie na het eind van een arbeidscontract tot gevallen van ziekte en andere problemen toe. Mensen die toekijken weten het altijd beter en staan graag klaar met commentaar.

Hieronder is plaatst voor een reactie

  • Blijf bij het onderwerp.
  • Wees constructief en vriendelijk.
  • Uw kennis en ervaring worden op prijs gesteld.

Onze huisregels ...

Bent u de plaatser van dit bericht? Reageer dan ajb op de gegeven reacties en adviezen.


Je moet lid zijn van www.nederlanders.fr om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van www.nederlanders.fr

UW BIJDRAGE IS NODIG

-

Google advertenties

© 2019   Gemaakt door: Anton Noë, beheerder en gastheer.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden