NEDERLANDERS.FR

Hét netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk


We kijken uit over de vijver van Claude, in een voormalige stuk onzalig land dat ooit bezaaid lag met grote keien en overwoekerd was door bramen, brandnetels en onkruidbomen als es en berk. Claude heeft die woestenij met veel kennis, met meer ijver en met nog meer geduld omgetoverd tot een paradijselijk park - met allerlei vissen en eenden in de vijver, met zangvogels in en dus roofvogels boven de vele soorten bloemen en struiken, met allerlei bomen in het rond en met veel konijnen als ongenode gasten.
Sinds een jaar staat er ook een blokhut, compleet met keukenhoek, koelkast en open haard. Een van de eerste dingen die Claude destijds aanpakte was de aanleg van een eenvoudig maar vernuftig systeem waarmee eens per twee jaar al het water van de vijver in de afloop naar de beek kan stromen, zodat de visstand in de vijver kan worden bepaald. De model bijgehouden moestuin ligt naast dit landgoedje. Op de andere helft van die strook grond grazen zijn schapen.
Ik ging bij Claude, zoals afgesproken, kuikens ophalen van Marans-kippen – zwarte gezelligheidsdieren die je tegemoet komen als je de tuin in loopt, die je gezelschap houden als je spit en die de wormen onder je handen wegpikken als je wiedt.
Maar helaas: er waren geen kuikens meer. Tijdens een ongekende wolkbreuk was hun hok ondergelopen. Claude vond ze alle acht jammerlijk verdronken. Hij had ze daarna voor eventjes bij elkaar op een plank gelegd. Toen hij een kwartier later terug kwam, zag hij dat de kloek op de lijkjes was gaan zitten “om ze te warmen”, zegt Claude ontroerd, zichtbaar strijdend tegen een enkele traan.
En nu? Er landt een merel op het terras. Claude pakt zonder van zijn stoel op te staan een geweer van achter zijn rug, richt op de merel en….. “Pàààààng!”roept ik luidkeels en redt daarmee de merel het leven. Claude hoort mijn verklaring met een wat verwijtende blik aan. “Já zèg, wat denk je nou? Die merel is wel vogelvrij, maar hij is niet van jou! Als je wat dood wil schieten, neem daar dan een van je eenden voor.” Hij zet zwijgend het geweer tegen de wand, grijpklaar voor de volgende vogel  - als ik er niet ben.

================================================================

Dicktum 8: Die zijn gat verbrandt, maakt rare sprongen

Weergaven: 2125

Rubrieken,klik voor meer berichten in dezelfde rubriek

20191018, Korte Verhalen, Kunst en Cultuur

Reactie van brian op 19 Oktober 2019 op 20.08

lees plezier !

Reactie van Dick Dijs op 19 Oktober 2019 op 20.17

 @Bart Huizinga.
Àls een verhaal al een moraal moet hebben, dan hebt u die in dit stukje jammerlijk gemist. De moraal hier is dat een volwassen vent tranen in zijn ogen krijgt bij het zien van een paar verzopen kippekuikens. En die een half uurtje later, zònder tranen, en zonder enig mededogen, probeert een zanglustige vogel te vermoorden. Het beschrijven van die tegenstelling omvat de moraal. Als u in de komende tijd meer moraal wilt: ik ga mijn best doen, meneer Huizinga.

@Franklin Toonen
Ik een fijne buurman? Na het lezen van uw kromgelul ben ik blij dat ú mijn buurman niet bent. Ik weet niet of de onderhavige Claude een jachtakte heeft. Hij heeft wel een jachtgeweer en dat richt hij, zonder scrupules,  op een volgens u ‘bejaagbaar’, maar wel weerloos dier. En dat ook nog voor zijn plezier – hoewel je daar ook nog aan kunt twijfelen. Misschien was het gewoon gewoonte. Wild behoort aan degene die het doodt, dus eigenlijk behoort die merel Claude wel toe.” Nee, meneer Toonen, die merel behoort aan mij. En aan mijn dorpsgenoten. En aan iedereen die geniet van zijn zang en van hun voorjaars-duetten. En kom me nou niet aan een camper en blokkerende jagers. Zo’n mis-argument, hè, dat is nou een klassiek voorbeeld van kromgelul. En daar heb ik een hekel aan.

Reactie van Michael op 19 Oktober 2019 op 20.35

'Mensen' die puur ter vermaak en plezier dieren doden of mishandelen, missen mijn inziens iets heel essentieels. Ik hoop maar dat onze lieve heer mij nooit getuige maakt van zo'n aktie... diegene zal er spijt van krijgen, buurman of niet.

Leuk verhaal Dick! Uit het leven gegrepen...
Groet, Michael

Reactie van Sequoia op 19 Oktober 2019 op 20.39

@ Franklin, noem jij als jager dan eens 1 voorbeeld waardoor je de jacht op een Merel kunt rechtvaardigen? De merel is in Frankrijk nog een echte bosvogel, schuw, territoriaal, en zeker niet aanwezig in enorme aantallen (hoeveel heb jij er gezien de afgelopen maand???). Een jager als jij zouden ze gelijk de akte moeten afnemen... jagen op merels is niet normaal!!

Reactie van louise meertens op 19 Oktober 2019 op 21.01

Merels in Frankrijk redden? De Hollander is zo vrij als een vogel in de lucht maar de Franzoos is al van af zijn jeugd geïndoctrineerd met :

Alouette, gentille alouette
Alouette, je te plumerai
Je te plumerai la queue
Je te plumerai la queue
Et la queue! Et la queue!
Et les pattes! Et les pattes!
Et le dos! Et le dos!
Et les ailes! Et les ailes!
Et le cou! Et le cou!
Et le bec! Et le bec!
Et la tête! Et la tête!
Alouette! Alouette!

Beste heer D.D. heeft u niet door dat u in het meest primitieve land van West- Europa bent gaan wonen waar zelfs als het even kan beschermde ortolanen tussen de franse kaken vermalen worden terwijl een Hollander met de grootste liefde het puttertje  schilderde. ?
Uit de volkskrant van 14-10-2014 :
¨

Helemaal in je mond

In Le Dernier Mitterrand beschreef Benamou de fysieke sensatie die het eten van de vogel oproept. 'Je neemt het hoofd van de hete ortolaan in je mond om het te verbrijzelen, te kraken met je tanden', aldus Benamou. Daarna volgen de vleugels, waar weinig vlees aan zit. Vervolgens het lijfje. 'Dit kleine lichaam, je moet het helemaal in je mond stoppen, in een beweging, en op deze bol kauwen, de jus doorslikken, de botten verbrijzelen, en dat als een man, een jager, een Landais. Niet verzwakken, je mag niets terugspuwen.'

Deze operatie wordt uitgevoerd met een groot servet over het hoofd, ter bescherming tegen het vet dat uit de vogel spat als hij op deze manier wordt geconsumeerd.

In 1979 verbood Europa het eten van de ortolaan, maar Frankrijk deed er twintig jaar over om het verbod over te nemen. Tegenwoordig wordt het vangen en eten van de vogel oogluikend toegestaan. Naar schatting worden elk jaar 30 duizend vogels gevangen, terwijl hooguit een dozijn gevallen voor de rechter wordt gebracht. De ortolaan wordt met een kooitje gevangen. Vervolgens wordt hij enkele weken in het donker vetgemest. Op de zwarte markt brengt een vogeltje 150 euro op.¨

Het blijven kinderen want die stoppen ook alles in hun monden.

Reactie van Theodora Besse op 19 Oktober 2019 op 22.13


In augustus 2017 heb ik in dit forum al een artikel geschreven over de verschrikkelijk wrede wijze waarop ortolanen worden gevangen, gehouden en gedood en over de walgelijke manier waarop ze worden gegeten. Zie De jacht op ortolaanstropers. De toenmalige minister van Milieu, Nicolas Hulot (die inmiddels is afgetreden), had het namelijk eindelijk op zich genomen om de jacht op ortolanen serieus te bestrijden.

Maar nog steeds wordt de ortolaan"jacht" in Frankrijk oogluikend toegestaan, zeker nu Hulot is vertrokken. Je kunt het eigenlijk helemaal geen jacht noemen, het is veel meer een oogst. Je zet klapnetten neer en de oogst vliegt vanzelf naar binnen en kan er niet meer uit. De "jager" kan vervolgens na enige tijd zijn buit binnenhalen.

Reactie van Dick Dijs op 20 Oktober 2019 op 0.06

@louise meertens

"Beste heer D.D. heeft u niet door dat u in het meest primitieve land van West- Europa bent gaan wonen". Jawel, mevrouw Meertens, dat heeft D.D. best door, en ook al een heel lange tijd. Ik ben op veemarkten geweest, op boerderijen met kettinghonden en ik weet hoe op (veel?) fokkerijen worden pluimvee wordt omgegaan.

Reactie van Dick Dijs op 20 Oktober 2019 op 0.26

Bovenstaande tekst ontsnapte mee - met al die toetsen op mijn bord en op dit uur is wat eigenlijk geen worden. Dit had ik allemaal willen zeggen:

@louise meertens

"Beste heer D.D. heeft u niet door dat u in het meest primitieve land van West- Europa bent gaan wonen".
Jawel, mevrouw Meertens, dat heeft D.D. best door hoor, en ook al een heel lange tijd. Ik ben op veemarkten geweest, op boerderijen met kettinghonden en ik weet  ook hoe op (veel?) fokkerijen worden pluimvee wordt omgegaan. Ik heb voorbeelden op mijn onderwerpenlijstje staan, onder de verzamelkop "Hoe beschaafd is Frankrijk?" Die kop heb ik wel eens eerder gebruikt en daarvoor heb ik van sitegebruikers zo op m'n donder gehad dat zelfs de kettinghonden er geen brood van lusten. Wat mij overigens niet afschrikt. Misschien komt dat onderwerp nog wel 'ter tafel'.
En Frankrijk het meest primitieve land van West-Europa? Ik denk dat Italië ook voor die beschrijving in aanmerking komt. Dat wordt door "iedereen" geschoten op alles wat vliegt - zelfs op zwaluwen. Vraag aan een Italiaan of hij van vogels houdt en hij antwoordt met een wedervraag: "Gekookt of gebakken?"

Reactie van Lodewijk Lievendag op 20 Oktober 2019 op 11.04

Jongens jongens toch! De moraal is toch duidelijk. Dick heeft deze zelf neergeschreven in zijn achtste Dicktum:  Die zijn gat verbrandt, maakt rare sprongen.

Ik ben nog een beetje in dubio of het Die of Wie moet zijn. Mijn gevoel zegt Wie omdat je Die als aanwijzer zou kunnen zien en je je dan gaat afvragen wie Dick bedoelt met Die. Hoewel het me tot nu nooit echt gelukt is om een helder verband te zien tussen de stukjes van Dick en zijn Dicktums moet het toch wel zijn dat er een verband is; waarom anders die Dicktums. Dus de vraag wie Die is lijkt gerechtvaardigd. Het is dus mogelijk dat Die Claude is of Dick zelf, meer hoofdpersonen kent het stukje niet. De merel en de dode kuikens, nee, die verbranden hun gat niet, zelfs niet overdrachtelijk. Het lijkt er meer op de dat Dick Wie bedoelt te zeggen als een generieke aanduiding voor een persoon: in het algemeen is het zo dat, 'wie zijn gat verbrand, maakt rare sprongen', tenminste, dat is de mening van Dick verwoordt in zijn Dicktum. 

Dus de moraal van het verhaal is een de paradox van de huilende man die zijn schuldgevoel over het laten verdrinken van zijn kuikens (had hij maar beter opgelet) uit met heftige emotie om vervolgens koelbloedig een onschuldig zangsijsje naar de andere wereld te willen helpen. Dan Dick die een keuze moet maken, het redden van een zangsijsje wetend dat hij het verder wel kan schudden met Claude en een volgende batch met kuikens... er zitten zoveel ondertonen in dit verhaal dat het dit Dicktum dik verdient: Die zijn gat verbrandt, maakt rare sprongen.

Reactie van Bart Huizinga op 20 Oktober 2019 op 11.24

Beste @Ton en beste @Dick (in volgorde van reactie),

Deze mijnheer Huizinga stelde alleen maar een vraag omdat hij de relatie niet zag tussen het verhaal van @Dick en zijn banner onder de topic ( hoewel ik inmiddels wel gewend ben aan verhaspelde uitdrukkingen en gezegdes binnen de Nederlandse taal);

Dicktum 8: Die zijn gat verbrandt, maakt rare sprongen

Ik ben werkelijk verrast door jullie, een beetje aangebrand, weerwoord op een simpele vraag.

Hieronder is plaats voor een reactie

  • Blijf bij het onderwerp.
  • Wees constructief en vriendelijk.
  • Uw kennis en ervaring worden op prijs gesteld.

Onze huisregels ...

Bent u de plaatser van dit bericht? Reageer dan ajb op de gegeven reacties en adviezen.


Je moet lid zijn van NEDERLANDERS.FR om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van NEDERLANDERS.FR

Uw bijdrage aan de instand- houding van het forum

Google

© 2019   Gemaakt door: Anton Noë, beheerder en gastheer.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden

Anton Noë ... google.com, pub-1033432903517354, DIRECT, f08c47fec0942fa0