NEDERLANDERS.FR

Hét netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk

wie niet waagt wie niet wint. 

Zoals enkelen weten heb ik een autistische zoon, Liam, van bijna 10 met verstandelijke beperking. Hij is niet zindelijk. Hij is non verbaal hoewel het er nu toch echt op lijkt .geheel onverwacht, dat hij voorzichtig zijn eerste woordjes gaat zeggen. We hebben geluk. We hebben een plekje in een speciale klas weten te veroveren waar hij inmiddels 4 dagdelen naar toe gaat. Ook hebben we na 2.5 jaar wachtlijst. 2 uur ambulante begeleiding. Daarnaast hebben we het geluk dat we na jaren zoeken eindelijk een gespecialiseerde logopedist hebben gevonden voor een half uur per week. En daarnaast hebben we het financieel goed genoeg om diverse therapieën te kunnen betalen. 3 uur psycho-educatieve begeleiding door een educatrice, Een psycholoog voor de supervisie van deze educatrice en voor begeleiding van het gezin. Een paardentherapeut en een gespecialiseerde sportleraar die individuele zwemlessen geeft. Daarnaast nog de aanschaf van luiers. Speciale pyjama’s, aangepast pedagogisch materiaal etc. Al met Sl maandelijks een flink budget. Maar we hebben het geluk dat we dat kunnen. Ik sleep hem overal naartoe dus zit al bij a 10 jaar thuis. Om gek van te worden soms, maar als ik t niet doe wie dan wel. Liam staat al ruim 3 jaar op de wachtlijst van 2 IME. ( institute medico educatif). Een dagopvang voor mensen met een beperking die niet naar school kunnen. Alle andere IME in ons departement ( essonne) en de buurt departementen hebben ons geweigerd op de wachtlijst omdat we te ver uit de buurt zouden wonen. 1 van deze IME zit notabene in dezelfde gemeente als waar mijn kind naar school gaat. Hij wordt om 7.10 opgehaald voor zijn 3 uur school die om 8.30 begint. De klas en de begeleiders zijn werkelijk fantastisch. Hij heeft het er reuze naar zijn zin en hij gaat langzaam maar zeker vooruit. Over maximaal 2 jaar stopt deze school voor hem. Zijn achterstand is te groot. Hij kan niet lezen en schrijven of rekenen. College heeft geen enkele zin. Eigenlijk is deze klas al niet geschikt voor hem. Hij zou lessen moeten kunnen volgen in de reguliere klassen maar hij functioneert op peuter-kleuter niveau dus dat zit er niet in. De juf wil hem ondanks dat toch graag een plek blijven bieden. Maar over twee jaar is het echt einde oefening en komt hij fulltime thuis. Tenzij ik een plek in een IME krijg. De ene IME neemt nauwelijks autisten op. Omdat ze te weinig personeel hebben voor de intensieve begeleiding die dat vraagt. Van de 60 plekken zijn er 5 voor autisten. En ze hebben maar plek tot 14 jaar. Kinderen van 13 jaar worden er al uitgewerkt. Dus dat is een heel tijdelijke oplossing.De andere IME ( tot 20) is de enige die gespecialiseerd is in autisme in essonne. Maar afhankelijk van de leeftijdscategorie waar je invalt een enorm lange wachtlijst van minimaal 5 jaar. Er zijn veel kinderen die nooit een plek krijgen omdat ze tegen de tijd dat er een plek voor ze komt al te oud zijn geworden voor die plek. En verder vind ik dus geen enkel alternatief. Behalve een internaat in België. Dat betekent een uit huis plaatsing die ik niet zie zitten. Daarbij is het beleid dat de kinderen slechts 1 keer per 3 weken een weekend op verlof mogen. Daar gaat dus de band tussen ouder en kind. Dus dat Wil ik echt niet. Er zijn 2 impro in de omgeving. Een soort van IME waar je een vak kunt leren. Maar die willen hem niet op de wachtlijst zetten omdat hij niet zelfstandig genoeg is en niet kan praten en schrijven.

ik heb drie ouderorganisaties gevraagd me te helpen om mijn dossier onder de aandacht te brengen bij de twee IME waar hij op de wachtlijst staat. De voorzitter van 1 van deze organisaties heeft een goede relatie met onze afgevaardigde en senatrice. Deze dame heeft veel affiniteit met gehandicapten. Ook zei heeft briefen geschreven om een oplossing te vinden voor onze zoon. Aan de directrice vannde IME en aan de staatssecretaris. Ook dit heeft niks in beweging gezet.

ik heb een brief aan Macron geschreven. Die een heel team heeft om brieven van burgers te beantwoorden. Nooit antwoord gekregen.

alle sociaal assistenten die ikheb gesproken hebben de verwachting uitgesproken dat Liam op zijn 12 de zonder geschikte plek voltijd thuis komt te zitten.

ik heb de mdph ( maison departementale personnes handicapés) alle afwijzingen gestuurd. Zij hebben me de lijst met instellingen gegeven, maar daar heb je dus niks aan als bijna iedere instelling je afwijst.

we hebben in Frankrijk 6800 kinderen en 5300 volwassen in instellingen in België zitten. En er zijn 47000 autisten zonder plek. En ik denk dat binnenkort mijn kind er daar ook 1 van wordt.

ik weet niet meer wat ik nog kan doen. Ik zit net mijn handen in het haar. Ik kom nu al bijna nergens meer omdat Liam groot en sterk is en ik hem tijdens een woede-uitbarsting of meltdown nog nauwelijks de baas kan. Het wordt steeds moeilijker om naar alle therapieën te gaan. De wereld is voor hem groot en onoverzichtelijk dus krijgt hij uitbarstingen als we op pad zijn en t loopt niet helemaal zoals hij in zijn hoofd heeft. Wat nogal vaak is. En die boosheid en angst reageert hij af op mij.

hij ( en ik ook trouwens) zou er enorm bij gebaat zijn als hij in een goede IME zou zitten. Waar alke begeleiding goed op elkaar is afgestemd en hij niet meer van hot naar haar gesleept moet worden. 

Maar die plek vind ik dus niet. En de tijd begint te dringen. Twee jaar lijkt nog tijd genoeg maar de realiteit is anders. Zie ik in mijn omgeving. 

Heeft er iemand nog een tip voor me want ik weet t echt niet meer. 

Weergaven: 2243

Rubrieken,klik voor meer berichten in dezelfde rubriek

20180611, Contact Gezocht, Kinderen

Reactie van Ronald op 12 Juni 2018 op 9.44

Hoi Natascha, ik begrijp je verhaal. Ik heb via mijn werk vroeger iemand gekend met een zoon die autistisch is. Ook in Nederland was de hulpverlening destijds niet zo goed geregeld voor hem (ik weet niet hoe het nu is). De gevolgen waren echt schrijnend. Dat gun je niemand, niet degene die autistisch is, maar ook zijn ouders en de rest van het gezin niet.

Ik hoop van harte dat je op een of andere manier de juiste plek zult vinden waar de juiste hulp wordt geboden en waar je ook het gevoel bij hebt dat "het goed zit". Dat is lastig genoeg en ik kan me de vertwijfeling na alle ervaringen uit het verleden met hulpverleners goed voorstellen.

Ik wens je heel veel sterkte met je zoektocht. Er moet toch ergens een plaats zijn waar de hulp wordt aangeboden die jullie zoeken!!! 

Hartelijke groet, Ronald

Reactie van Walter Stevens op 12 Juni 2018 op 11.05
Natascha, Ik weet niet of je er wat aan hebt, maar wellicht dat er bij ons op de jeugdafdeling plaats is om je zoon op te vangen op de 90 dagen per jaar regeling…..dat zou dan wel in de Indre zijn, dus ver bij jullie vandaan…… En over het algemeen zijn instellingen tegenwoordig verplicht om alleen clienten bij hun uit het département of omliggende départementen op te nemen……
Reactie van Natascha Terpstra op 12 Juni 2018 op 12.59

kwam ik net tegen op fb. Helaas hoor ik nog veel ergere dingen. Dat mijn kind een monster is. Dat hij niet met andere kinderen mag omdat dat gevaarlijk zou zijn voor ze ( hij was toen 4 jaar oud) dat mijn kind vast mishandeld wordt door zijn vader en zich daarom zo raar gevraagd. Dat mijn kind een straf van God zou zijn. Dat ik vast alcohol gedronken heb tijdens mijn zwangerschap. Dat mijn kind een slecht kind is. Dat hij achter gesloten deuren zou moeten.een achterlijke mongool. ( andere kinderen) Mijn kind is een schat van een kind met een hart van goud. Hij kan niet gemeen, achterbaks of leugenachtig zijn omdat hij niet weet wat dat is. Hij weet niet eens wie sinterklaas is of wie Sneeuwwitje is. Hij weet niet dat hij jarig is. Hoe kan hij dan in hemelsnaam alles zijn wat ik naar mijn hoofd geslingerd krijg. Ik ben dan eigenlijk wel blij dat hij dit allemaal niet begrijpt. Is toch voldoende om een enorme depressie te krijgen als je beseft dat er mensen zijn die dat overburen denken 


Het is deze week Autismeweek. Miriam moeder van een zoon met autisme heeft allerlei soorten opmerkingen naar haar hoofd geslingerd gekregen. Soms was dat goed bedoeld, maar slecht gecommuniceerd, soms was het ronduit brutaal, en soms was het gewoon stompzinnig.

Wat ze nooit meer wil horen (en waar hij staat kun je ook gewoon zij invullen):

  1. Je merkt anders niets aan hem.
  2. Tegenwoordig krijgen kinderen al snel die diagnose hè?
  3. Maar je kunt gewoon met hem een gesprek voeren…
  4. Geef dat kind maar eens een weekje aan mij.
  5. Het heeft ook te maken met hoe jij opvoedt hè?
  6. Is hij gediagnosticeerd of denk je dat?
  7. Heb je die film Rain Man weleens gezien?
  8. Is er iets waar hij extreem goed in is?
  9. Woont hij nog gewoon thuis?
  10. Mijn kind is hooggevoelig èn supersensitief.
  11. Is het niet gewoon een nieuwetijdskind?
  12. Dan zit hij zeker op het speciaal onderwijs.
  13. Waarom zit hij dan niet op het speciale onderwijs?
  14. Dat ene gastje, die Tristan, dat in dat winkelcentrum al die mensen zomaar doodschoot was ook autistisch hè?
  15. Autistisch maar wel hoogbegaafd? Oh net als Volkert van der Zee?
  16. Mijn zoon is hoogbegaafd. Dat is pas zwaar.
  17. Ik denk, haha, dat ik zelf ook autistisch ben.
  18. Nu heet dat autisme. Over tien jaar hoor je daar niemand meer over. Hebben ze ineens allemaal wat anders.
  19. Hij komt niet naar dat feestje? Teveel prikkels? Maar het wordt juist heel leuk.
  20. Nou ja pesten. Pesten. Hij doet ook wel een beetje vreemd vind je zelf niet?
  21. Je ziet dus echt helemaal niets aan hem.
  22. Autisme is echt wel wat anders dan hoe jouw zoon zich gedraagt hoor.
  23. Autisten hebben geen emoties toch? Geen inlevingsvermogen.
  24. Dat kan hij toch zeker zelf wel?
  25. Hij is al aardig over zijn autisme heen gegroeid hè?

En wat ze heel graag wil horen: 

  1. Jij bent zijn moeder dus dan komt het wel goed met je zoon, dochter.
  2. Heftig zeg die diagnose.
  3. Ik had vanmiddag zo’n leuk gesprek met jouw kind.
  4. Als je een keertje een weekendje weg wilt? Hij mag dan wel bij mij logeren hoor.
  5. Mooi om te zien hoe jij van nature aanvoelt waar jouw kind behoefte aan heeft.
  6. Kregen jullie snel hulp aangeboden nadat jouw kind die diagnose kreeg?
  7. Ik kende autisme alleen maar door die film Rain Man maar door jouw zoon besef ik dat dat echt zo’n Hollywoordfilm is.
  8. Fascinerend hoeveel kennis jouw kind heeft op het gebied van….
  9. Fijn dat hij gewoon thuis kan wonen.
  10. Mijn kind heeft de diagnose hoogevoelig en supersensitief. Ik merk dat er veel raakvlakken zijn met autisme.
  11. Wat was de reden dat jouw kind moest worden getest?
  12. En hij krijgt passende begeleiding op het reguliere onderwijs? Dat is fijn.
  13. Hij kan gewoon naar een normale school met hulp van buitenaf? Dat is fijn.
  14. Vreselijk dat nieuws hè van die knul die zomaar mensen doodschoot. Ook erg voor die ouders.
  15. Volkert van der G. (de moordenaar van Pim Fortuyn) zou ook autistisch zijn, alsof elke autist er van die wereldvreemde denkbeelden op na houdt!
  16. Mijn zoon is hoogbegaafd. Ik zie wel overeenkomsten eigenlijk.
  17. Ik denk dat autisme vaker voorkomt dan mensen weten alleen wordt het bij volwassenen niet zo herkend.
  18. Wat zal het fijn voor je zijn dat er nu zoveel meer kennis is dan tien jaar geleden.
  19. Hij komt niet naar het feestje omdat hij dan dagenlang uit zijn ritme is? Ik begrijp het.
  20. Pest mijn kind het jouwe? Ik zal hem eens stevig onder handen nemen en uitleggen waarom dat echt niet kan.
  21. Ik kan mij zo goed voorstellen dat jij af en toe in je wanhoop uit hebt geroepen: Zag maar eens iemand wat er met hem aan de hand is.
  22. Nu ik jouw zoon een dagje heb meegemaakt merk ik inderdaad wel dat er wat aan de hand is.
  23. Jouw zoon was zo begripvol toen mijn kind er door heen zat, en hij nam het ook zó voor mijn kind toen het onheus werd bejegend.
  24. Wat heb jij veel geduld.
  25. Wat is het toch een fijne vent. Maar ja. Kind van zijn ouders hè? Dan krijg je dat.


Reactie van Natascha Terpstra op 12 Juni 2018 op 13.09

* Au marché, dans le métro, chez le médecin…

Parfois, vous assistez aux crises de leurs enfants au parc ou au supermarché.

Vous les trouvez très patientes ou trop peu.

Quand vous les regardez de près, vous trouvez peut-être qu’elles sont particulièrement cernées, essoufflées.

À certains moments, vous vous faites la réflexion qu’elles ont le dos un peu courbé.

Pas toujours facile, d’être une maman.

Vous comprenez, la plupart du temps.

Malgré tout, il peut vous arriver de vous demander pourquoi elles s’absentent si souvent du travail? Pourquoi elles ne font pas de bénévolat à l’école? Pourquoi, il y a cette lueur dans leur regard qui semble parfois plongé vers un ailleurs, un invisible…

Si vous les connaissez un peu intimement, vous êtes peut-être parfois irrité de les entendre parler si souvent des mêmes sujets. De vous expliquer le pourquoi du comment et le peut-être au sujet du comportement de leur enfant.

Ces femmes, qui sont des parents comme vous, vous laissent un peu interrogatifs.

Pourquoi sont-elles si souvent fatiguées?

Pourquoi vous semblent-elles si souvent désorganisées?

Pourquoi sont-elles éventuellement en dépression, en processus de séparation?

Qu’est-ce qui est si différent chez elles?

Ce sont des mères presque comme les autres.

Des mères d’enfants différents.

Elles vous ressemblent beaucoup. Elles ont porté un enfant, souhaitant le plus beau des avenirs pour lui. Elles ont mangé des légumes frais, bu du lait, passé des échographies, évité l’alcool, lu des bouquins…

Elles ont mis leur bébé au monde et puis un jour, rapidement ou sur le tard, une petite alarme a sonné et il leur a fallu partir à la chasse au diagnostic.

C’est là qu’elles ont commencé à se différencier de vous.

Oh! Tout comme vous, elles ont continué de faire de leur mieux, concoctant des purées, stimulant l’apprentissage de la marche et du langage. Craquant devant de belles bottines et achetant trop de peluches. Elles ont continué d’aimer leur enfant de toute leur âme, comme vous.

La différence, c’est qu’elles ont dû ouvrir la porte d’un monde parallèle et franchir le seuil que tous ne doivent pas franchir. Elles ont découvert ce « ailleurs » vers lequel leur regard se tourne parfois et les rend « lunatiques ».

Depuis ce jour-là, elles vivent une expédition quotidienne, une aventure qu’aucun agent de voyage ne met en vitrine.

La vie avec un enfant différent. La vie d’une mère d’enfant différent.

Dyspraxie, dysphasie, Asperger, TED, dysgnosie, dysfonction non-verbale, trouble attentionnel, dysmnésie, paralysie… Les différences sont trop nombreuses pour êtres toutes énumérées…

Peu importe la différence, le handicap, le défi de l’enfant. Ces mères se sont vu un jour remettre la clef de ce monde parallèle avec un choix tout simple :

« Tu t’impliques à fond pour trouver les meilleurs outils pour ton enfant »

ou

« Tu ne t’impliques pas et tu lui fermes presque toutes les portes »

Alors elles ont pris la clef et elles ont foncé.

Que faire d’autre?

Depuis, elles accumulent les kilomètres qui les mènent souvent dans des directions diamétralement opposées, vers des cliniques, des centres, des bureaux, des écoles.

Elles traînent une grosse sacoche, remplie de rapports, de prescriptions, de documentation, de jouets pour patienter, de craquelins, de monnaie pour les stationnements ou l’autobus.

Elles motivent des absences à l’école et au bureau, elles griffonnent dans des agendas et des calendriers, jonglant avec le temps pour tout entrer dans les cases qu’on leur offre. Souvent, elles mettent fin à leur carrière…

Elles attendent aussi. Beaucoup. Attendent qu’on inscrive leur enfant sur une liste d’attente. Attendent que le téléphone sonne pour annoncer qu’une place se libère. Attendent dans des salles d’attente, souvent beiges, parfois sommairement décorées pour faire « on aime les enfants ici ». Elles attendent des résultats de prises de sang, de tests psychologiques et physiques.

Elles attendent un diagnostic. Puis des pistes de solutions.

Elles racontent leur vie de long en large à divers intervenants. C’est à se demander si elles ne devraient pas tout enregistrer ou mettre en PowerPoint pour résumer les tenants et aboutissants qui motivent leurs démarches.

Elles posent des questions. Trop de questions. « Vous demanderez à la personne qui vous contactera pour poursuivre le dossier ».

Elles se font parfois dire que c’est trop compliqué à comprendre. Qu’elles doivent simplement suivre les indications et que ça ira.

Elles se sentent souvent coupables. « Mais non Madame, ce n’est pas de votre faute. Mais qu’avez-vous mangé déjà enceinte? Vous sentiez-vous déprimée? Avez-vous allaité? »

Elles se font souvent dire qu’elles doivent travailler sur elles pour ainsi influencer positivement l’enfant, la famille, la société.

« Prenez soin de vous, Madame, c’est important. »

« Mais n’oubliez pas le rendez-vous du 18, les prises de sang du 20, l’évaluation en ergothérapie le 21. Faites les exercices tous les soirs à 18 : 00. Pensez à acheter le tableau de motivation. Fabriquez des pictogrammes. Téléphonez à l’école. Contactez votre médecin de famille – Quoi? Vous n’avez pas de médecin de famille? Inscrivez votre enfant à une activité parascolaire, c’est important. Travaillez son estime personnelle. Faites comprendre à votre ex que Junior a un handicap. Achetez des tomates bios… Restez calme, votre enfant est une éponge. »

« Les kleenex sont à votre gauche. On se voit le mois prochain. Prenez soin de vous! »

Les mères d’enfants différents sont, par la force des choses, des mères différentes.

Elles pleurent plus souvent dans les stationnements. Elles analysent des détails de la journée à s’en étourdir comme ça ne se peut pas.

Elles parlent un langage méconnu. Peuplé de termes généralement utilisés par les psys, les docs et tous les autres diplômés en santé et en relation d’aide.

Elles tentent d’expliquer ces termes à leur conjoint, à leur famille. Fréquemment, elles se butent à un mur d’incompréhension. « Yé pas malade, yé paresseux. » « Arrête de t’inquiéter, ça va passer tout seul avec le temps ». « Tu le gâtes trop! »

Les mères différentes ne veulent pas qu’on les plaigne.

Elles ne se voient pas comme des Mères Courage.

Pour faire preuve de courage, il faut avoir le choix de se défiler…

Une mère, ça ne veut pas se défiler…

Appelez-les Mères Espoir.... <3

Reactie van Natascha Terpstra op 12 Juni 2018 op 13.11

Beste Walter, bedankt. Maar ik mag geen aanvraag voor een IME de respit doen, omdat hij nog naar school gaat en twee uur ambulante begeleiding heeft. Heb het geprobeerd maar het is afgewezen. 

Reactie van Dier en welzijn op 12 Juni 2018 op 13.14

Ik stop nu met volgen van dit draadje,want op die manier komen er geen oplossingen voor jou en je zoon...

Je mag me wel privé een berichtje sturen,als je wil...

Ingrid

Reactie van Ronald op 12 Juni 2018 op 13.47

Gelukkig blijven veel mensen dit draadje wel volgen en komt er hopelijk voor jou/jullie een bruikbare oplossing Natascha. Blijf op de deuren van professionele zorgverleners kloppen en laat je niet verleiden (uit wanhoop) om in zee te gaan met mensen die geen of in elk geval veel te weinig ervaring hebben op dit gebied. Ik wens je alle goeds en hopelijk heel snel DE oplossing voor jou en je zoon!

Reactie van Karla op 12 Juni 2018 op 16.57
Ik zou willen dat ik een oplossing voor je had, Natascha. Maar ik die heb ik helaas niet. Maar ik voel met je mee. Onze jongste is ook autistisch. Je traject met alle instanties is heel herkenbaar. Mijn zoon is normaal begaafd en gaat naar de normale école primaire met 22 uur avs. Daarnaast heeft hij 1 uur ortho en op maandagmorgen komt er een enseignant spécialisé van de SESSAD op school. Maar het was een lange weg om het voor elkaar te krijgen. Hij is nu 11 jaar en zit in de CM1. De jaren op de maternelle waren zeer zwaar. En de mdph nam alle tijd om ons dossier te bestuderen om daarna gedeeltelijk onze aanvragen af te wijzen. Bijvoorbeeld tussen het moment van aanvraag voor ondersteuning van sessad en het moment dat hij van de wachtlijst af was, zat 3 jaar. In die tijd hebben we erg veel gehad aan twee verenigingen binnen het departement op het gebied van autisme. Via de "Cocci Blue" had hij elke 2 week een sessie met een psychologe. Wat door hun vergoed werd.
In het begin werden we nog goed begeleid door de CAMSP. Maar voor zijn 6e verjaardag werden we al overgeheveld naar de CMP. En dat was een slecht georganiseerde club met een psycholoog waarvan je dacht; wie is hier de patient. Terwijl de cmp 20 km ten noorden van ons een fijne equipe had die zeer aardig en behulpzaam waren. Maar daar mochten we niet heen, omdat we niet in hun gebied woonden. Enz, enz.
Wat betreft jullie situatie. Kennissen van ons lopen tegen dezelfde problemen aan als jullie met hun zoon. Hij is nu 18jr en boekt met behulp van stimulatie nog steeds vooruitgang. Ook voor hem was er niks op dat gebied. Na een lange lobby hebben ze het nu voorelkaar dat hij een plek krijgt in een ULIS klas op een lycee pro. Waarschijnlijk zal het niveau het probleem zijn. Maar ze gaan het proberen. En zij hebben een soort logeerfamilie gevonden waar hij 1 nacht in de week logeert. Op dinsdagmorgen vertrekt hij naar de ime en op woensdagmiddag komt hij dan weer thuis. Zo hebben ze als gezin een moment in de week waarin niet alles om hun zoon/broer draait. En als het nodig is kan hij daar ook vaker logeren. Misschien dat zoiets ook iets is voor jullie?.

@Dier&welzijn, wat moet Natascha nu met zulke opmerkingen. Het klinkt alsof het je niet bevalt wat hier geschreven wordt.
Reactie van Karla op 12 Juni 2018 op 16.57
Ik zou willen dat ik een oplossing voor je had, Natascha. Maar ik die heb ik helaas niet. Maar ik voel met je mee. Onze jongste is ook autistisch. Je traject met alle instanties is heel herkenbaar. Mijn zoon is normaal begaafd en gaat naar de normale école primaire met 22 uur avs. Daarnaast heeft hij 1 uur ortho en op maandagmorgen komt er een enseignant spécialisé van de SESSAD op school. Maar het was een lange weg om het voor elkaar te krijgen. Hij is nu 11 jaar en zit in de CM1. De jaren op de maternelle waren zeer zwaar. En de mdph nam alle tijd om ons dossier te bestuderen om daarna gedeeltelijk onze aanvragen af te wijzen. Bijvoorbeeld tussen het moment van aanvraag voor ondersteuning van sessad en het moment dat hij van de wachtlijst af was, zat 3 jaar. In die tijd hebben we erg veel gehad aan twee verenigingen binnen het departement op het gebied van autisme. Via de "Cocci Blue" had hij elke 2 week een sessie met een psychologe. Wat door hun vergoed werd.
In het begin werden we nog goed begeleid door de CAMSP. Maar voor zijn 6e verjaardag werden we al overgeheveld naar de CMP. En dat was een slecht georganiseerde club met een psycholoog waarvan je dacht; wie is hier de patient. Terwijl de cmp 20 km ten noorden van ons een fijne equipe had die zeer aardig en behulpzaam waren. Maar daar mochten we niet heen, omdat we niet in hun gebied woonden. Enz, enz.
Wat betreft jullie situatie. Kennissen van ons lopen tegen dezelfde problemen aan als jullie met hun zoon. Hij is nu 18jr en boekt met behulp van stimulatie nog steeds vooruitgang. Ook voor hem was er niks op dat gebied. Na een lange lobby hebben ze het nu voorelkaar dat hij een plek krijgt in een ULIS klas op een lycee pro. Waarschijnlijk zal het niveau het probleem zijn. Maar ze gaan het proberen. En zij hebben een soort logeerfamilie gevonden waar hij 1 nacht in de week logeert. Op dinsdagmorgen vertrekt hij naar de ime en op woensdagmiddag komt hij dan weer thuis. Zo hebben ze als gezin een moment in de week waarin niet alles om hun zoon/broer draait. En als het nodig is kan hij daar ook vaker logeren. Misschien dat zoiets ook iets is voor jullie?.

@Dier&welzijn, wat moet Natascha nu met zulke opmerkingen. Het klinkt alsof het je niet bevalt wat hier geschreven wordt.
Reactie van Natascha Terpstra op 12 Juni 2018 op 17.17

Was inderdaad niet een heel constructieve reactie van dier en welzijn. En ook niet erg aardig naar anderen die de moeite hebben genomen om te reageren. Maar een ieder staat t vrij om te reageren hoe hij of zij dat wil. Ik heb op haar verzoek nog even privé contact gehad met haar. Ondanks al haar goede bedoelingen , die ze echt wel heeft, kan ze me helaas ook niet echt verder helpen. Ik waardeer alle reacties van iedereen. En ik blijf zoeken naar een oplossing. Als ik een plek heb gevonden dan zal ik dat laten weten. Ik heb gelukkig nog mensen om me heen de me willen helpen. Vandaag een nieuw telefoonnummer gekregen van ern organisatie die mensen helpt bij het zoeken naar een goede plek. De senatrice die me probeert te helpen heeft wederom een brief geschreven aan de directrice van de IME. Er is in werkgroep opgezet om in kaart te brengen wat er aan voorzieningen mist in essonne voor autisten en wat daar voor nodig is. Dus hopelijk komen daar verbeteringen uit. Ik blijf strijdbaar. 

Hieronder is plaats voor een reactie

  • Blijf bij het onderwerp.
  • Wees constructief en vriendelijk.
  • Uw kennis en ervaring worden op prijs gesteld.

Onze huisregels ...

Bent u de plaatser van dit bericht? Reageer dan ajb op de gegeven reacties en adviezen.


Je moet lid zijn van NEDERLANDERS.FR om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van NEDERLANDERS.FR

-

Google advertenties

© 2019   Gemaakt door: Anton Noë, beheerder en gastheer.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden

Anton Noë ... google.com, pub-1033432903517354, DIRECT, f08c47fec0942fa0