NEDERLANDERS.FR

Hét netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk - Zegt het voort !

Als ik mijn  profielfoto bekijk, moet ik altijd weer terug denken, aan mijn eerste jaren in Frankrijk en de soms moeizame contacten met autoriteiten, garages, aannemers en in dit specifieke geval, de schoorsteenveger.

Op onze eerste ritten naar Frankrijk kwamen we ze vaak tegen. Volledig uitgebrande boerderijen en woonhuizen, waar alleen nog wat smeulende resten van over waren. Later hoorden we dan, dat de oorzaak vaak een uit de hand gelopen schoorsteenbrand was, en dat bovendien de verzekering niet uitbetaalde als je niet in het bezit was van een nota van een erkend schoorsteenveger. Zoiets mocht ons natuurlijk niet overkomen en een van de eerste dingen, die we dan ook ondernamen, was op zoek gaan naar een schoorsteenveger.

Via onze buren kregen we het adres en telefoonnummer van Claude. Ik noem hem hier maar even bij zijn voornaam. Aangezien de helft van de Franse mannelijke bevolking zo heet, is herkenning op deze manier vrijwel onmogelijk. Hij woonde in een naburig dorp en stond goed bekend.Omdat we in die tijd zelf nog geen telefoon hadden en ik telefoneren in het Frans ook nog een beetje eng vond, besloot ik er maar even naar toe te rijden. De deur werd open gedaan door een alleraardigste vrouw, die haar uiterste best deed om zo duidelijk mogelijk Frans te spreken. Ze kon meteen een afspraak maken voor over een paar dagen en tevreden keerde ik weer naar huis terug. Inmiddels had ik al wel gezien, dat het huis van de schoorsteenveger vanonder tot boven beplakt was met affiches van het "Front National". Zo zie je maar weer, dacht ik bij mezelf, dat je niet altijd vooroordelen moet hebben. Het zijn gewoon hele aardige mensen.

Omdat Fransen de naam hebben altijd en overal te laat (of soms ook helemaal niet) te komen, verbaasde het me dat precies op het afgesproken tijdstip de auto van de schoorsteenveger voor de deur stopte.Twee mannen stapten uit. Een stelde zich voor als Claude en de ander, een grote zware vent, bleek zijn schoonzoon te zijn. Deze zei helemaal niets.Ik voel me altijd wat ongemakkelijk in de nabijheid van mensen met wat 'ruigere' beroepen, zoals: bouwvakkers, garage mensen en in dit geval: schoorsteenvegers. Het vervelende is, dat deze mensen dit op hun beurt, op kilometers afstand ruiken en dat deze geur helaas internationaal blijkt te zijn.Op een of andere manier heb ik ook altijd het gevoel, dat ik ze 'gunstig' moet stemmen.

Het om die reden aangeboden kopje koffie werd met een schamper lachje van de hand gewezen. "Als er geen champagne in huis was dan hoefden ze niets." ,werd er gezegd. Het tweetal ging aan de slag. De grote schoorsteen werd met een lap zwart plastic afgeplakt. Claude verdween daar achter en de schoonzoon, die nog steeds geen woord had gezegd, klom op het dak.

Even was het stil, en toen barste er achter het plastic een hevig lawaai los. Er werd gekrabd, gehoest, gevloekt en gerocheld en op het dak leek het wel of er een kudde olifanten heen en weer galoppeerde. Na een klein kwartiertje kwam Claude weer als een zwarte sneeuwpop te voorschijn, pakte een krant  (de nieuwe), legde die op een stoel en ging aan de tafel zitten om vast de rekening uit te schrijven. Zijn schoonzoon zou de kleine schoorsteen nog wel even doen, want dat was zo gebeurd.

Toen de rekening was opgemaakt en betaald, hoorden we van uit de tuin een verontrustend lawaai. Het leek wel of het huis werd afgebroken. Toen we gingen kijken, bleek dat inderdaad zo te zijn. Wat was er namelijk gebeurd. Bij het vegen van de schoorsteen, die achter de muur langs loopt, was er een stuk gereedschap blijven hangen en wat is in zo’n geval logischer dan een gat in de gevel te hakken om dat weer terug te krijgen. Helaas bleek de hoogte de eerste keer verkeerd ingeschat, zodat het hakken van een tweede gat noodzakelijk was. Met het welgemeende advies om deze schoorsteen vooral niet te gebruiken waren ze snel vertrokken; ons in totale verbijstering achterlatend.Toen ik later voor alle zekerheid nog even op het dak ging kijken, bleek dat er daar op verschillende plaatsen pannen stuk getrapt waren.

Sinds die tijd veeg ik zelf de schoorsteen. Meestal vraag ik na afloop iemand een foto van me te maken. Ik zorg dan dat ik er flink vies op sta met het veeggereedschap in de hand. Ik weet niet of de verzekeringsmaatschappij dit als bewijs accepteert, maar het lijkt me wél zo veilig.

 

Weergaven: 1531

Rubrieken,

(klik hieronder voor meer berichten in dezelfde rubriek)

20140126, Korte Verhalen, Woningen Algemeen

Reactie van Michel (69) op 26 Januari 2014 op 19.55

Mijn ervaring met schoorstenen vegen is dat ik de mijne zelf alle 2 tenminste 1x per jaar veeg.
Bij de bouwmarkt voor een mooie prijs alle benodigdheden gekocht net zoals al mijn Franse buren hebben gedaan.
Ik weet niet wat de verzekering er van vindt maar ik weet zeker dat het bij mij allemaal top schoon is incl. de houtkachels die gelijk met de schoorstenen een flinke beurt krijgen.
Dus schoon is bij mij echt schoon en brand zal in de schoorsteen zal ik niet krijgen.

Salut Michel

Reactie van Paul Grove op 27 Januari 2014 op 7.21
In Nederland vertelde ik de schoorstenveger ook dat ik dat zelf doe, ook daar het verhaal, maar dan heeft u geen bewijs voor de verzekering.. Waarop ik hem zei dat dat ook niet nodig is daar ik geen brand krijg als ik veeg en als ik toch brand krijg dat het papiertje dan ook verbrand is.
Reactie van Louise (68) op 27 Januari 2014 op 14.17

De regels zijn per departement verschillend, er zijn verzekeringsmaatschappijen die uitkeren bij brand of niet. Maar vergeet niet dat u strafrechtelijk aangeklaagd kunt worden bij  letsel/dood door brand of koolmonoxydevergiftiging. De regels staan hier:http://ramonage.comprendrechoisir.com/comprendre/reglementation-ram...

Reactie van frans brugman op 27 Januari 2014 op 15.57

Beste mensen,

Bedankt voor jullie welgemeende adviezen. Het was meer mijn bedoeling om jullie een leuk verhaal te vertellen, dat zich inmiddels 15 jaar geleden heeft afgespeeld. Intussen heb ik daar al een oplossing voor gevonden. Maar toch bedankt.

Frans Brugman

Reactie van Ada op 27 Januari 2014 op 18.26

We laten het 1x per jaar de schoorsteenveger doen en de tweede keer doen we het zelf bij een schoorsteen. De andere is te ingewikkeld. De man is enorm groot een soort Jerommeke maar super vriendelijk en hij komt altijd! ook als er frelons in zitten dan haalt hij ze gelijk even weg.

Een mooi verhaal Frans brugman!

Warme groet Ada

Hieronder is plaats voor een reactie

  • Blijf bij het onderwerp.
  • Wees constructief en vriendelijk.
  • Uw kennis en ervaring worden op prijs gesteld.

Onze huisregels ...

Bent u de plaatser van dit bericht? Reageer dan ajb op de gegeven reacties en adviezen.

Je moet lid zijn van NEDERLANDERS.FR om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van NEDERLANDERS.FR

WELKOM BIJ ONS FORUM

  * = inloggen nodig

GESELECTEERD

--

© 2020   Gemaakt door: Anton Noë, beheerder en gastheer.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden

Anton Noë ... google.com, pub-1033432903517354, DIRECT, f08c47fec0942fa0