De eerste zeven zinnen zijn een logisch verzinsel van me; de rest is echt gebeurd.

Op zondag 4 mei 2014 besloten één of meerdere personen uit het dorp La Neuville-lès-Wasigny in de Franse Ardennen, ter verdrijving van de zondagmiddag-verveling na het déjeuner, in te breken in de alleenstaande boerderij van een Nederlander, twee kilometer ten noordoosten van het dorp. Misschien leverde het nog wat op. Die grote schuur leek vol spullen te staan.

Terwijl ze over het beboste terrein rond het eenvoudige huis liepen, komende vanuit de velden achter het huis, viel hun oog op een bordje: ‘vous êtes filmé’.
‘Weet je,’ zei de een tegen de ander — of zei iemand tegen zichzelf — ‘we zullen die man eens een lesje leren met zijn vervelende bordje. Wat denkt hij wel, dat hij ons, Ardeense inbrekers, zomaar kan bedreigen? En misschien is dat filmen nog waar ook. Wat kunnen we doen?’

Om tien uur ’s avonds viel een naburige boer, op twee kilometer ten noorden van de boerderij, een vuurgloed aan de horizon op. Hij kon zijn ogen niet geloven: het huis en de stal van de Nederlander leken in brand te staan. Toen hij aankwam om te kijken of er misschien nog iemand aanwezig was, sloegen de vlammen al uit zowel het dak van de grote schuur van 280 m² als uit het eenvoudige woonhuis. Tegen de tijd dat de vrijwillige brandweer arriveerde, was de stal volledig ingestort en het woonhuis was uitgebrand. De brandweer had grote moeite gehad om het huis binnen te komen, zei de commandant later tegen de politie. De boerderij was goed afgesloten geweest.

De Nederlander zelf was zich van alle consternatie niet bewust. Op maandagochtend was hij eerst vanuit Luik naar de ING in Maastricht gereden, zonder telefoon. Terug in Luik zag hij dat hij tientallen keren was gebeld door de Franse politie. Hij kreeg te horen dat de boerderij de afgelopen nacht volledig was uitgebrand en of hij langs kon komen op het bureau in Novion-Porcien. Ook zonder brand was het zijn plan geweest om maandagmiddag naar Frankrijk te vertrekken.

Nu slaan we het gedeelte over het verhoor, het contact met Pacifica, de ondervragingen door verzekeraars à la Inspecteur Columbo, een ingeschakelde privédetective en rechercheurs die de boerderij op dadersporen onderzochten en zelfs mijn vingerafdrukken namen over. De krant L’Union wijdde er een flink artikel met foto aan. 

Maar waarom ik dit schrijf, is eigenlijk het volgende:

De dag van het verschijnen van het krantenartikel stond er een wat verlegen, tengere jongen aan het hek. Hij vroeg of ik misschien hulp nodig had bij de onderhandelingen met de verzekering. Ik deinsde even terug. Wat zou die jongen voor mij kunnen betekenen? Ik zei dat ik erover zou nadenken. Een dag later belde ik hem op om een afspraak te maken met zijn baas, die een in verzekeringszaken gespecialiseerd bedrijf had in Charleville-Mézières. Die legde me uit dat hij, tegen 15% van de schadevergoeding, alle onderhandelingen met de verzekering zou overnemen. Ik stemde toe, nog steeds met de nodige achterdocht, maar ook met het besef dat ik zelf geen flauw benul had van wat me boven het hoofd hing bij de afhandeling van de schade door verzekeraar Pacifica.

Het was een schot in de roos. Hoewel ik wel op het kantoor in Charleville aanwezig was, nam ik geen deel aan de onderhandelingen over de uit te keren schade. Dat gevecht speelde zich af in een afgesloten kamer, waaruit woedende kreten, dof gebrom en gekreun klonken. Toen de deur uiteindelijk openzwaaide, kwamen de twee verzekeringsagenten met rode hoofden naar buiten en verdwenen snel. De directeur feliciteerde me met de overwinning die hij voor me had behaald.

De volledige door mij opgestelde lijst van de inboedel — ook en vooral die van de schuur — werd vergoed, evenals het inmiddels ter ziele gegane pand, waarvan ik natuurlijk nog steeds eigenaar was en dat ik later als grondstuk verkocht nadat het was gereinigd van asbest. Van het uitgekeerde geld kocht ik een huis in de Charente. Ik besefte me het lot mij goed gezind was geweest. De altijd wat kille Ardennen, qua klimaat maar vooral door de afstandelijkheid van de mensen, had ik kunnen verruilen voor een veel prettigere leefomgeving. Na een paar jaar had ik mijn hart verpand aan de Charente.

Moraal van het verhaal: staat er na een brand een wat klungelige jongeman aan je hek, stuur hem dan niet zomaar weg. Tegenwoordig schijnt de verzekering geen geld meer uit te keren, maar betalen ze de heropbouw van het verwoeste huis. Die ramp is mij gelukkig bespaard gebleven. Anders zou je in een nieuwbouwwoning zonder charme in de buurt van de brandstichters zijn beland.