Gratis gids: ongewenste medebewoners in Franse woningen — visuele herkenning

Reactie van Herman Van den Berg op 1 Mei 2026 op 7.27

Goede morgen Anton, Mooi stuk informatie. Dank daarvoor. Groet Herman

Reactie van Daan op 1 Mei 2026 op 10.58

Wat interessant dit! Goed om dit te publiceren zeg, origineel ook!! Dank Anton.

Reactie van Bram van Zanten op 5 Mei 2026 op 10.46

Hartelijk dank Anton, integraal bruikbaar voor mijn cursus en het zou een mooi hoofdstuk geweest zijn voor En Pierre, Koop- en Renovatiegids voor een Frans huis van natuursteen.

Reactie van Bram van Zanten op 6 Mei 2026 op 13.35

Veel meer informatie dan ik in eerste instantie aannam. Je kan er bijna een boek mee vullen. Die famile Loir in de matras komt me HEEL bekend voor: Feest op zolder, blz 88 van En Pierre, Koop-en Renovatiegids voor een Frans huis van natuursteen. Ook de 3e druk loopt lekker weg. Ik overweeg echter nog geen 4e druk. Wel de vraag Anton uit een actuele casus met betrekking tot de Japanse 1000 knoop: huis van de buren staat al enige tijd te kooop en heeft in een hoek tegen de erfafscheiding een haard van Japanse 1000 knoop, ca 2,5 meter hoog. Deze kruipt onder de omheining door naar goed onderhouden erf van mijn vriend. De makelaar is al een paar keer gewezen op de wenselijkheid dat de verkoper de boel gaat bestrijden. Haalt de schouders op en laat ook kandidaatkopers in het ongewissse. Van een verborgen gebrek is geen sprake, want de planten zijn duidelijk herkenbaar. Helaas lang niet voor een ieder. Kan mijn vriend zijn buurman die er zelden is nu wel of niet verplichten om de haard te vernietigen? In mijn ogen zou de makelaar verplicht moeten zijn dit grote minpunt aan zijn kandidaat-kopers te melden. Maar volgens jouw stuk is dat niet het geval.

Reactie van Bram van Zanten op 6 Mei 2026 op 13.46

Opmerking met betrekking tot de  tekst over de verspreideing van de Japanse duizendknoop. Heel lamg is aangenomen dat in Europa de verspreiding via zaadvorming niet plaats vindt wegens gebrek aan mannelijke planten. Weliswaar is vegetatieve verspreiding veruit dominant, maar zaadverspreiding blijkt volgens de Universiteit van Wageningen  onder bepaalde omstandigheden wel degelijk mogelijk en is waarschijnlijk belangrijker dan gedacht. Er zijn af en toe wel mannelijke planten aanwezig en ook kruisen met verwante soorten zoals de Sachalinse duizendknoop komt voor.

Reactie van Anton Noë, beheerder en gastheer op 6 Mei 2026 op 19.27

Bedankt voor je vriendelijke woorden, Bram.

Het is helaas zo dat noch de verkoper, noch de makelaar in formele zin iets verweten kan worden — dit in tegenstelling tot het VK, waar dat al wel wettelijk gekaderd is.

Waar de koper wel een beroep op kan doen: de buurman is aansprakelijk voor de schade én kan tot bestrijding worden veroordeeld. Maar ja… dat is geen goede start van je relatie met je buren en anderen in het dorp. De beste remedie is om mét je buurman een strijdplan te maken en die zooi gezamenlijk te bestrijden. Of — en dat is misschien nog verstandiger — afzien van de aankoop.

Trouwens, dit artikel mag gedeeld en hergebruikt worden, het liefst natuurlijk met bronvermelding. Ik heb er best lang op gezeten.

De inspiratie voor dit stuk komt uit eigen ervaringen.

De bamboe. In 2003 kreeg ik van vrienden in Nederland een prachtige bos bamboe. Die hadden ze goed vastgebonden op het impérial van de auto, met wortel en al. Ik was er heel blij mee, vooral omdat ik die voor een nogal lelijke schutting kon zetten — uitstekend camouflagemateriaal.

Dus: hoppa, de grond in. Bemesting en water, en het werd al snel een prachtige afscheiding.

Tot het eerste incident. We hadden een groot gazon en deden erg ons best om dat netjes te houden. Op een mooie zomerdag — de kids in het opblaasbadje, blote voeten, veel waterplezier — trapte een van de meiden met haar blote voet in een opschietende bamboescheut. Uauwww. Bloed, pijn, huilen, een paar dagen van de tel. Er bleken meer van die gemene, vlijmscherpe scheuten te zitten. Vanaf dat moment moesten we ze er allemaal uittrekken, en niet één keer. In de zomer had ik er een taak bij.

De volgende zomer was onze bamboepracht ontwikkeld tot proporties die ik voordien alleen in zuidoost-Azië had gezien. De buurman aan de andere kant van de schutting had er ook opmerkingen over: hij had opeens bamboe staan in zijn moestuin.

En dat is nog maar het begin. Het ging hard, en op een gegeven moment kwam onze mooie bamboe dwars door de betongestorte verharding van het huis, vlak naast de gevel van onze longère en torchis. Ja, je leest het goed: torchis, een zacht bouwmateriaal dat in onze regio veel werd gebruikt in de 18de, 19de en begin 20ste eeuw — voordat de Duitsers cementfabrieken hadden gebouwd om de Mur Atlantique te kunnen bouwen.

Torchis heeft allerlei voordelen, ik ben er erg enthousiast over, maar hardheid is er daar niet een van.

Ik houd het kort. Worteldoek mocht niet baten. IJzeren platen tot 60 cm in de grond was de oplossing aan onze kant van de schutting. Mijn buurman — niet zo'n écolo — heeft anderhalf jaar lang een toxische cocktail van chemicaliën en oude teerachtige, dieselachtige olie over dat stuk terrein verspreid. Hij en ik hebben twee weken lang de bamboewortels uit de grond moeten trekken, soms wel tot 6 meter lange woekerende rhizomen die alle kanten op gingen. Daarna ging, als het windstil was, de fik erin — met diezelfde cocktail als effectieve aanmaakvloeistof.

De Loirs. Naast bamboe hebben we ook een familie loirs te logeren gehad. Alleraardigste, charmante zoogdiertjes die je zo wel als huisdier zou willen houden. Maar ze kunnen zich ook goed verstoppen. 's Winters hoor je ze niet en zie je ze niet. In het voorjaar beginnen ze pas te rellen. En in het najaar zijn ze weer aan hun slaapje toe. Wat werkte: in mei, aan het eind van de dag als ze op pad waren, de ingang die ze gebruikten volproppen met een kluwen ijzerdraad vermengd met staalsponsjes.

De bijen. In augustus kregen we een telefoontje van de tuinman (zijn vrouw deed de wissels als er mensen in huis waren geweest) om te melden dat er honing op ons bed drupte. Wat bleek: een enorm nest vrolijke en zeer tevreden bijen, pal onder de dakpannen van het huis. Gelukkig hadden we twee imkers in het dorp die nog wel een kast hadden voor een actief en dynamisch bijenvolk — en die ook begrepen dat je de koningin moet hebben om de rest mee te lokken. Magisch.

Wilde katten? Ja, natuurlijk hadden we die ook. Een schattige kraamkamer in een van de schuren.

Adders? Nog nooit eentje gezien — tot een zomer waarin we nesten vol van die kleine rotbeestjes hadden. Ook geen katjes om zonder handschoenen op te pakken en naar een heel afgelegen plek in het bos te brengen.

En zo blijf je bezig als huiseigenaar in Frankrijk. Never a dull moment.

Je reactie hieronder, dit zijn de huisregels.