NEDERLANDERS.FR

Hét netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk - Zegt het voort !

Verhaaltje voor de woensdag. Ik wens u veel leesplezier.

Eten (deel 1)

In het land waar het goed eten is, wordt er over weinig zoveel gepraat als over eten. Vooral in de winkels waar je dat eten kunt halen, en dan hebben we het niet over de Intermarché maar de slagerij van meneer Mistou. Het lijkt er wel een kroeg, hoewel de echte kroeg zich naast de slagerij bevindt en bereikbaar is via een doorbraak van minstens één geheime gang. Wanneer je de slagerij binnenstapt en hij is leeg, moet je dan ook altijd even hard ‘coucou’ roepen omdat meneer Mistou graag bij de buren is. Dat alles ten spijt doet zijn vitrine niet onder voor een bar. Een echte mannenbar. Allerlei soorten mannen van de streek staan losjes tegen de slagersbar geleund en kletsen over, ja, eten dus. Ook wel over hoe je slacht, maar dat ontgaat me meestal omdat ik de vaktaal niet beheers en omdat het plaatselijke accent soms een beetje binnensmonds en bliksemsnel gaat als de Lotois en Périgourdins onder elkaar zijn. Als ik op mijn beurt sta te wachten, maak ik me zo onzichtbaar mogelijk omdat ik zoveel mogelijk wil opvangen van deze gratis lesjes Zuidwestfrans. Ik spits mijn oren extra als één van de mannen aanstalten maakt om iets te gaan kopen van meneer Mistou. Wie zoveel over eten kan praten, weet vast ook alles van hoe je dat eten klaarmaakt.

Een grote man met een grijze krulsnor maakt zich los van de vitrine-bar en wijst een dik stuk rundvlees aan. Anders dan in Nederland liggen er vooral grote onderdelen beest in de vitrine, waarvan de gewenste hoeveelheid wordt afgesneden. De vraag is dan niet ‘hoeveel gram’ maar ‘hoeveel personen’, waarop ik dan het beste kan antwoorden met één grote en een kleine, anders sta ik straks buiten met een pond vlees voor twee personen.
Bij de halve koe waar de meneer met de krulsnor naar staat te wijzen, ligt een kaartje met boerderij van afkomst: familie Florenty uit Gindou. Dat moet een aanbeveling zijn in zo’n kleine gemeenschap. ‘Het moet wèl goed zijn hoor, heel erg mals,’ zegt de meneer met de krulsnor. ‘Voor de bourguignonne?’ vraagt Mistou. ‘Eh oui.’ De slager pakt het zware stuk op, zijn onderarmen spannen gevaarlijk. Hij dondert het beest op een snijplank ter grootte van een pallet en pakt zijn slagersmes. Als hij uitgesneden is, zeg ik gauw dat hij het stuk kan laten liggen. De klant en twee andere mannen aan de bar kijken allemaal op.
‘Ah!’ roept er eentje. ‘Wat gaat u maken?’
‘Wat raadt u aan?’ vraag ik terug. Nu wordt het lachen. Iedereen begint tegelijkertijd advies te geven. En dat doen ze met serieuze gezichten, want met eten en met dames dol je niet. Is me vaker opgevallen: in veel mannen van de France Profonde huist nog steeds de chevalier uit de Middeleeuwen. Ze eten nog liever hun pet op dan dat ze een vrouw met snedige opmerkingen en flauwe grappen om de oren slaan.
Ik ga dan ook naar huis met drie recepten. Een bourguignonne, een stoofpotje met uien en pruneaux d’Agen en eentje voor een heilzame soep met topinambours en wat je verder aan groente over hebt. Je wordt er nooit stommer van, van zo’n kroeg.

Fragment uit 'Frisse Start in La Douce France' (2017, Uitgeverij Grenzenloos). Wilt u meer lezen, ga dan naar

www.ankescript.com

Weergaven: 681

Rubrieken,

(klik hieronder voor meer berichten in dezelfde rubriek)

20200909, Korte Verhalen, Kunst en Cultuur

Reactie van Mieke V. op 9 September 2020 op 16.45

Leuk Anke, ik verheug me op 't volgende verhaal!

Reactie van Ingrid op 9 September 2020 op 19.19

Leuk stukje. Ik snap heel goed dat gedoe bij een slager. Ik woon nu bijna 15 jaar in Frankrijk en daarvoor kwam ik er al 1 of 2 keer per jaar. Toen ik nog niet zo goed Frans sprak had ik de grootste moeite om iets te kiezen want je was het Nederlandse slagers systeem gewend van veel lapjes met of zonder kruiden en kleuren. 
ik had me bedacht aan de slager te vertellen welk recept ik wilde klaarmaken, dat had ik die oude en kleine dametjes ook zien doen. Dat werkte, adviezen etc. Daarna wist ik inmiddels hoe alles heette en wat deed ik? Ik vroeg voor twee personen en ja, mooie entrecôte, bien persillée..... en ja 700 gram. Dus nu andere methode:tussen drie en vijfhonderd gram.kan nu ook beter de stukken vlees inschatten op gewicht. Het is altijd weer leuk om naar de slager te gaan. Het is een sociaal gebeuren. In Nederland heb je van die slagers meisjes die je helpen. De slager is altijd « achter ». Hier dus niet. Ik vroeg de slager hier of zij verplicht waren de klanten te helpen maar nee. Iedereen mag helpen maar zij vinden het zelf veel te leuk.

Reactie van Anke de Bruijn op 11 September 2020 op 17.18

Ha Ingrid, ja lachen met die gewichten. 700 gram entrecote... heb je het weggekregen?

Reactie van Anke de Bruijn op 11 September 2020 op 17.20

Dankjewel voor je compliment Mieke!

Hieronder is plaats voor een reactie

  • Blijf bij het onderwerp.
  • Wees constructief en vriendelijk.
  • Uw kennis en ervaring worden op prijs gesteld.

Onze huisregels ...

Bent u de plaatser van dit bericht? Reageer dan ajb op de gegeven reacties en adviezen.

Je moet lid zijn van NEDERLANDERS.FR om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van NEDERLANDERS.FR

WELKOM BIJ ONS FORUM

  * = inloggen nodig

GESELECTEERD

© 2020   Gemaakt door: Anton Noë, beheerder en gastheer.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden

Anton Noë ... google.com, pub-1033432903517354, DIRECT, f08c47fec0942fa0