Nederlanders.fr

Hèt netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk - zegt het voort!


Ik heb het in dit forum al vaak gehad over mijn zomervriendinnen, die ieder jaar uit Nederland hier komen. Het lijkt me leuk om ze even aan jullie voor te stellen. Helaas konden ze dit jaar in verband met de Coronapandemie pas op 13 juni komen.

Mijn eerste vriendin, Ien (75) uit Muiden, heeft hier een prachtige grote villa (met een enorme tuin) als tweede huis. Ze komt altijd met een KLM-vlucht naar Montpellier en ze blijft normaal gesproken een half jaar. De andere zomervriendin Rita (82), uit Amsterdam, komt met de auto uit Mokum naar haar oude, kleine caravannetje uit 1985 op een camping aan de rivier in een dorpje 12 km ten noorden van mijn dorp, zoals ze vroeger ieder jaar deed met haar overleden man. Normaal komt ze twee keer: in april twee weken om haar caravannetje op orde te brengen en haar "schuurtje" (een piepklein tentje) op te zetten. Dat vindt ze leuk: zo is ze twee keer met vakantie. Dit jaar helaas slechts één keer. Ze kan haar caravan het hele jaar op de camping laten staan en als ze ooit niet meer hier kan komen, dan laat ze hem gewoon achter, als cadeautje voor de campingbazin. Maar daar ziet het voorlopig nog lang niet naar uit, want ze is ontzettend vief voor haar leeftijd.

De tweede keer komt ze voor zes weken, want ze is lid van allerlei clubs in Amsterdam en die kan ze niet langer missen. Dan vindt ze het op de camping ook te primitief en te saai worden. "Is het hier niet saai, 's winters?" zegt ze altijd. "Wat doe je dan de hele dag?" Ze heeft een groot grachtenhuis in centrum Amsterdam, en haar dochter, schoonzoon en kleindochter wonen boven haar. Ze vindt Amsterdam het einde! Theaters en bioscopen, heerlijk! Ze is heel actief en gaat in Amsterdam iedere morgen een uur lang wandelen. En bepaald niet langzaam, zoals een oude dame betaamt. Ze stapt hier ook altijd heel stevig door, ondanks de hitte. Ien en ik hebben moeite om haar bij te houden. Wanneer ze hier in haar caravannetje verblijft, gaat ze iedere dag in de rivier langs de camping zwemmen, zelfs bij minder mooi weer. Die wordt wel 100 (of ouder).

Mijn zomervriendinnen zijn elkaars tegenovergestelde. Ien (75) is piepklein, kleiner nog dan ik, doet alles traag, ze eet traag, praat traag, heeft dun bijna wit haar, gaat vaak gekleed in het zwart, soms gecombineerd met wit. Ze komt over als een lief oud hulpeloos dametje. Maar laat haar maar schuiven! Ze laat zich graag aanleunen, dat iedereen haar wil helpen en van dienst zijn. Ze zegt tegen mij: "Daar kun jij nog wat van leren!" En gelijk heeft ze. Ze heeft een vriend, maar die leidt een eigen leven en ze laat hem dus meestal achter in Muiden. Eén keer sinds ik haar ken is hij meegekomen, een leuke, vlotte vent. Ien gaat nergens naartoe, behalve af en toe naar de zuidkust, naar Grau du Roi, en altijd in gezelschap van gasten, die bij haar in de enorme villa logeren.


Op het terras bij Mauricette


Rita (82) is groot van postuur, heeft een volle haardos, verft haar haar, en ze ziet er met haar grote hoed en haar chique kleding en halskettingen, die ze allemaal uit Amsterdam hierheen sleept uit als een echte dame. Na het overlijden van haar man is ze alleen gebleven. Ze gaat altijd, wanneer ze hier is, helemaal alleen naar jazzconcerten in Sète (aan de zuidkust). Ze heeft mij wel eens uitgenodigd om mee te gaan, maar wie moet er dan voor Pico, Bo en m'n zwerfkatten zorgen?

Ik heb mijn zomervriendinnen allebei afzonderlijk hier leren kennen. Ien leerde ik het eerst kennen, toen ik met mijn dochter in een restaurant hier vlakbij zat te eten. De toenmalige eigenaar zei trots tegen ons: "Ik heb écht een internationaal restaurant!" "Hoezo?" vroegen wij. Hij wees naar een tafeltje, waaraan twee oudere dames zaten te eten. "Dat zijn ook twee nederlandse dames", zei hij.

Toen we vertrokken, maakte ik even kennis met de dames. Het bleken Ien en haar zuster Josje, beiden afkomstig uit de buurt in Amsterdam, waar ik ook ben opgegroeid. Ien (eveneens weduwe) woont tegenwoordig in een eenvoudige tussenwoning in Muiden, maar ze komt ieder jaar een half jaar naar haar mooie villa in Frankrijk, waar ze al jaren een verschrikkelijk oud frans autootje bij heeft staan. De eigenaar van onze garage, die bij haar om de hoek zit, weet het oude barrel uit 1995 nog iedere twee jaar door de keuring te krijgen.

Rita leerde ik kennen toen ik hier lid van de gemeenteraad was. Op een gegeven moment zei de toenmalige burgemeester, die altijd door hem begeleide wandelingen in de omgeving organiseerde, waaraan ik ook zo nu en dan deelnam: "Er heeft zich een nederlandse vrouw aangemeld voor de volgende wandeling. Misschien kun jij even contact met haar opnemen." Hij gaf mij haar telefoonnummer. Ik belde en kreeg Rita aan de lijn, een vlotte dame die aan de telefoon honderduit babbelde. Ze wilde graag kennismaken. Bij die kennismaking bleek dat ze Ien al geruime tijd kende en bevriend met haar was, zelfs toen Rita's man nog leefde.


Mijn zomervriendinnen aan de apéro


Sinds die tijd gaan we 's zomers altijd met z'n drieën tweemaal per week naar de markt, op dinsdag naar Saint-Ambroix, waar we bij de 90-jarige Mauricette, die vorig jaar nog steeds in haar café achter de bar stond, een
apéro nemen om vervolgens te gaan eten op het terras van Le Pont Neuf, waar je voor €12 een heerlijk dagmenu krijgt voorgeschoteld. Mauricette bleek van de winter haar café toch maar te hebben verkocht. 't Was dus even wennen om bediend te worden door een uiterst vriendelijk jong meisje, dat de nieuwe eigenaar op de drukke marktdag inhuurt. Toch gaan we nog steeds "een apero drinken bij Mauricette".


Eten bij Le Pont Neuf


Op zaterdag gaan we naar de markt in La Grand'Combe, waar we op het terras achter de kerk een
apéro drinken. En vervolgens gaat ieder naar haar huis of caravannetje. Maar voor het eerst dit jaar gaan we na de apéro eerst eten bij Les Colonies oftewel Chez Stéphanie, die in een dorpje precies tussen mijn huisje en de villa van Ien een restaurant drijft, waar je ook lekker (en goedkoop) kunt eten. Bovendien ontvang je er voor iedere genoten maaltijd een stempel en als de kaart na 10 maaltijden vol is, krijg je een dagmenu gratis.

Bij deze hebben jullie kennis kunnen maken met mijn zomervriendinnen. In feite hoort Josje (de zus van Ien) er ook bij. Ze komt altijd aan het begin en aan het einde van Ien's verblijf voor een maand bij Ien logeren, werkt er met veel liefde in de tuin en komt uiteraard mee naar de markt. Helaas kon zij dit jaar (en waarschijnlijk de volgende jaren) vanwege huiselijke omstandigheden niet meekomen. Josje komt hier bijzonder graag en ze is dol op markten. Vooral op wat wij altijd "de hoop" noemen, een aantal kramen met een grote berg gewassen tweedehands kleding, waar je voor €2 per stuk kledingstukken bij elkaar kunt graaien! Het is er altijd een drukte van belang, waarbij zowel vrouwen als mannen van de partij zijn.

Rita is vanmorgen na zes weken helaas weer vertrokken, nadat we gisteren nog op de markt in Saint-Ambroix waren geweest. Dag Rita, goede reis en als Corona het ons gunt hopelijk tot april volgend jaar!


"De hoop"

 

Weergaven: 2198

Rubrieken,

(klik hieronder voor meer berichten in dezelfde rubriek)

20210727, Korte Verhalen

Reactie van Maria vercammen op 28 Juli 2021 op 21.03

Leuk om te lezen Theodora, dank je!

Reactie van Theodora Besse op 28 Juli 2021 op 21.09


Nee Maria, de frisse en fruitige dame op de foto is Rita, die in Amsterdam iedere dag een uur gaat wandelen en als ze hier op de camping staat dagelijks in de rivier zwemt. Ik heb de foto's zelf gemaakt, dus sta ik er niet op.

Reactie van Theodora Besse op 29 Juli 2021 op 9.58


Peter Jan, ik heb zelf totaal niet in de gaten dat mijn reacties de laatste tijd scherper zijn geworden. Volgens mij zijn ze nog even direct als altijd en precies zoals ik ben. Maar als jij het schrijft, dan zal het ongetwijfeld waar zijn. Misschien heeft de dood van mijn oudste zoon (vorig jaar september), die op een kwartier afstand van hier woonde en die ik elke week zag, ongemerkt toch een zekere invloed op mijn reacties gehad.

Reactie van Peter Jan op 29 Juli 2021 op 14.00

Theodora, dat lijkt me een erg groot gemis. Daarom is het des te fijner dat je de zomervriendinnen (een mooie titel voor een roman) dichtbij hebt. Reacties zijn hier soms bijna grievend, vooral ook kinderachtig en daar wil ik jouw vele bijdragen en reacties niet onder scharen. Ik krijg nu gelukkig ook zo nu en dan bezoek van vrienden van ver. Het is zo veel leuker om ( in mijn geval) mijn zeer zwaar gerenoveerde huis in het echt te laten zien dan met foto's.  

Reactie van Theodora Besse op 29 Juli 2021 op 15.57


Dankjewel Peter Jan, voor je medeleven.

Fijn hè, vrienden van ver, die een totaal ander leven leiden! Dat opent nieuwe vergezichten, verruimt de blik en levert gespreksstof. En jij kunt ook je gerenoveerde huis in het echt laten zien.

Reactie van Peter Jan op 29 Juli 2021 op 18.25

Inderdaad ja,  nieuwe vergezichten en vooral ook onderwerpen, waar mijn Franse vrienden niets van doen hebben. Verleden week was er een vriendin, die in ik mijn studietijd heb leren kennen en waar ik steeds contact mee heb gehouden. Zij is rechter, gezinszaken,  en we hebben weer enorm genoten van haar wijze van vertellen en de bizarre situaties die soms voorkomen. Zaken die zeer ver van mijn bed staan, maar o zo interessant. Dat soort gesprekken en onderwerpen komen te weinig voor met mijn vrienden, wier leven zich grotendeels en campagne afspeelt. Ik hoor ze teveel over gebrek aan personeel praten en het gebrek aan gemotiveerde jongelui. Soms maak ik mij nuttig als sparringpartner als men een grote investering wil doen. En een paar jaar geleden heb ik de scriptie geschreven voor een vriend die extreem dyslectisch is. Hij avonden lang praten en ik alles in min of meer correct Frans vastleggen. Een schitterende ervaring.


Overleden
Reactie van Susan op 29 Juli 2021 op 18.36

Ja vrienden van ver. Heb ik in mijn huisje daar komen vaak vaste gasten en die komen dan langs met alle verhalen 

Veel ook uit het onderwijs , heel fijn om hun leven even in te voelen en hun kinderen te leren kennen door foto,s enz.

En zo af en toe een mail te ontvangen met wat nieuwtjes en zo.

Reactie van Ingrid op 29 Juli 2021 op 20.03

Wat erg Bosbess, dat je zoon overleden is. Een moeder blijft een moeder. Een moeder hoort haar kind niet te overleven.

Houd moed. Je dochter woont ook in de buurt toch?

Reactie van Theodora Besse op 29 Juli 2021 op 20.35


Ja, mijn dochter woont in Alès, 25 km van hier. Aan haar heb ik een enorme steun.

Reactie van Maria vercammen op 29 Juli 2021 op 20.44

Innige deelneming met het overlijden van je zoon Theodara, het is  laat maar ik wist het niet!

Je reactie hieronder, dit zijn de huisregels. 

Je moet lid zijn van Nederlanders.fr om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van Nederlanders.fr

GRAND MERCI !!

SPONSOR | ENTREPRISE

Gebeurtenissen

© 2022   Gemaakt door: Anton Noë, beheerder en gastheer.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden