Voor de hazelaar, de boom die ons hazelnoten geeft, gebruikt het standaard-Frans het woord noisetier. Het is echter een ander woord dat in de toponymie sporen heeft nagelaten, de coudrier, regionaal ook coudre genoemd. Dat woord is afkomstig van het Latijnse woord corylus, met dezelfde betekenis.

In dat rijtje vinden we enkele dorpen met de naam La Coudre (Deux-Sèvres, onder andere) en ontelbare buurtschappen met die naam. Corre (Haute-Saône), in 1150 vermeld als Colra, is daar weer een fonetische variatie op. De plaatsnaam betekent dus ‘de hazelaar’, net als La Caure (Marne). Onder invloed van cœur ‘hart’, vinden we in de Meuse Kœur-la-Grande en Kœur-la-Petite. Hier heeft zich in de loop der tijd een verandering van motivering voorgedaan: deze hazelaars waren oorspronkelijk iepenbossen. In de oudste vorm van de plaatsen komen beide bomen gebroederlijk naast elkaar voor: Ulmus Coria (709). Aan het begin van de twaalfde eeuw vermeldt men villa quae dicitur Ulmus et in populo vocatur Coria – ‘het dorp dat Ulmus gezegd wordt en door het volk Coria genoemd wordt’. Tot in de achttiende eeuw komen we soms nog beide namen tegen; zo luidt een vorm uit 1756 Cœur-Ulme. De hazelaar heeft uiteindelijk gewonnen. Grande en Petite verwijzen hier niet naar de grootte van de bomen, maar worden gebruikt om beide dorpen te onderscheiden. Overigens is tegenwoordig Kœur-la-Grande kleiner dan Kœur-la-Petite; dat tweede dorp ligt dichter bij de doorgaande weg en dichter bij het naburige stadje Saint-Mihiel.

In afleidingen met -etum is de meest frequente vorm coudray, zoals in Le Coudray-Montceaux (Essonne), Le Coudray-Saint-Germer (Oise) of Le Coudray-Macouard (Maine-et-Loire) met een persoonsnaam als tweede gedeelte. De naam komt ook zonder lidwoord voor, zoals in Coudray (Mayenne), Coudray-au-Perche (Eure-et-Loir) of Coudroy (Loiret). Coudreceau (Eure-et-Loir) is een verkleinvorm, en in buurtschapsnamen komt eveneens de vrouwelijke vorm La Coudraye voor. In het noorden treffen we vormen als Corroy (Somme), Cauroy (Ardennes) en Cauroir (Nord) aan. Courrières (Pas-de-Calais) is een afleiding op -aria, met dezelfde betekenis.

Het Oudoccitaans kende voor de hazelnotenboom het woord vaissa, dat voortleeft in veel buurtschappen die Vaysse heten, of met geagglutineerd lidwoord Lavaysse. Ondanks het enkelvoud kan het daarbij ook om een boomgaard of een groep bomen gaan. Laveyssière (Dordogne) en Laveissière (Cantal) zijn afleidingen op -aria, waar het lidwoord ook aan de naam is vastgeplakt.

Het Germaanse hasla heeft niet alleen voor het Nederlandse woord hazelaar gezorgd, maar ook voor enkele plaatsnamen in het uiterste noorden van Frankrijk. Met een Germaans achtervoegsel vinden we daar Éleu-dit-Leauwette (Pas-de-Calais) en Arleux-en-Gohelle (Pas-de-Calais). Hasla verklaart ook Halloy (Pas-de-Calais): het achtervoegsel is daar het Latijnse -etum.

Trouwens, in de naam Éleu-dit-Leauwette (Pas-de-Calais) betekent -dit- letterlijk ‘gezegd’. Éleu werd dus ook wel Leauwette genoemd, en dit is uiteindelijk de officiële dubbele naam geworden. Leauwette kunnen we lezen als l’eauwette: ‘het kleine water’, naar het beekje dat door de plaats stroomt. Volgens de gemeentelijke website was Éleu lang de officiële naam, maar noemden de inwoners van het dorp de plaats Leauwette. Beide benoemingen zijn behouden in deze bijzondere plaatsnaam. Slechts een andere Franse gemeentenaam heeft dit element in zich. Het gaat om Wy-dit-Joli-Village (Val-d'Oise), die haar legendarische bijnaam aan koning Hendrik de Vierde te danken zou hebben.